Bas Hatsanat

น่ารักที่สุดเลยหละ #maxky_rp #bbasjtr #6CODE #maxkybas

Skip the Carousel

1 2 3 4 5 6 7 8 9

2 days ago | [YT] | 203

Bas Hatsanat

ภาพนี้แสดงตารางกิจกรรมโปรโมตเพลงประกอบซีรีส์ "ซอโซ่ล่ามธีร์"(เกมส์จ้องตา)
.30 มิ.ย. 2026: ปล่อยเพลงทางสตรีมมิ่ง.
:1 ก.ค. 2026: ปล่อยภาพ Key Visual ของ MaxkyBas.
:2 ก.ค. 2026: ปล่อยภาพ Key Visual ของ Proxie.
:3 ก.ค. 2026: ปล่อยทีเซอร์หลัก (Official Teaser).
:6 ก.ค. 2026: ปล่อยมิวสิกวิดีโอตัวเต็ม (Official Music Video).
🖇
30.06.2026 OST. Streaming release
01.07.2026 MAXKYBAS KV
02.07.2026 PROXIE KV
03.07.2026 Official teaser
06.07.2026 Official Music Video

OFFICIAL MUSIC VIDEO on
⏰ 06.07.2026 | 6PM (GMT+7)
📍 YouTube: WeTV Original
--------------------
WeTV Original "ซอโซ่ล่ามธีร์ Be My Player Two"
เริ่มตอนแรก 16 กรกฎาคมนี้
📌 ดูเวอร์ชัน UNCUT ได้ที่ WeTV ที่เดียวเท่านั้น
🗓️ ทุกวันพฤหัสบดี เวลา 20:00 น.
🔗 https://bit.ly/BeMyPlayerTwoWeTV

#ซอโซ่ล่ามธีร์ #BeMyPlayerTwo
#WeTVth #WeTVOriginal
#studiowabisabi

1 month ago | [YT] | 73

Bas Hatsanat

เหมือนกันเลยอ้วน
#bbasjtr
#บาสเด็กอ้วนที่แท้จริง
‪@BASDEKUAN‬

Skip the Carousel

1 2

1 month ago | [YT] | 131

Bas Hatsanat

นี่ไงที่รอคอย. คุ้มค่าแล้ว

BE MY PLAYER TWO ON 16 JULY
#16กคนี้มีซอโซ่ล่ามธีร์

Skip the Carousel

1 2 3

1 month ago | [YT] | 208

Bas Hatsanat

กรี๊ดเลยหล่ะ..พี่ไห้เลย #bbasjtr #maxky_rp #MAXKYBAS

1 month ago | [YT] | 208

Bas Hatsanat

พร้อมกันไหมมาจับมือกอดคอกันไปส่งตัวละคร Forever You(เพราะรักนำทาง).กลับคืนสู่นิยายโดยสมบูรณ์แบบกันเถอะ.***อย่าลืมพกทิชชู่ไปกันด้วยนะ🥺🥺

‘FOUREVER YOU : FAREWELL PARTY’
และร่วมรับชม Fourever Special EP. พร้อมกันในงาน

📍TICKETS ON SALE
SUNDAY, JUNE 28 , 2026
- เคาน์เตอร์เซอร์วิสในร้าน 7-Eleven ทุกสาขา เวลา 12.00 น.
- เคาน์เตอร์เซอร์วิสในร้าน 7-Eleven ทุกสาขา และเว็บไซต์ ALLTicket >>allticket.com เวลา 14.00 น. เป็นต้นไป
(หากบัตรถูกจำหน่ายหมดในรอบเคาน์เตอร์จะไม่มีการเปิดรอบเว็บไซต์)

📍SHOW DATE
SUNDAY, JULY 5 , 2026
MCC HALL FL. 3, THE MALL LIFESTORE BANGKAE

#FoureverYouFareWellParty

Skip the Carousel

1 2 3

2 months ago | [YT] | 83

Bas Hatsanat

ชุ่มชื่นชุ่มฉ่ำหัวใจจริงๆเลย #MAXKYBAS #6CODE #bbasjtr ‪@Zellfie‬ ‪@BASDEKUAN‬

Skip the Carousel

1 2 3 4 5

4 months ago | [YT] | 376

Bas Hatsanat

..... เขียนไปเรื่อยแบบฉบับสาววาย..(มินิซีรีย์)

........"พรหมลิขิตรัก"..ตอนที่6

** ขอแนะนำว่า ถ้าอยากอ่านให้สนุกต้องย้อนไปอ่าน title แล้วก็ตอนที่ 1 2 3 4 5 ก่อนนะคะ

บอย: เข้มนี่มึงมีธุระอะไรวะ(ถามเพื่อน)

เข้ม: เปล่าไม่มี กูก็แค่จะกลับวิทยาลัยเฉยๆ(ยิ้ม)

เมฆ: เอ้าแล้วที่มึงบอกไอ้ซันว่ามึงมีธุระล่ะ

เข้ม: กูก็พูดไปงั้นแหละ ไปพวกมึงขึ้นรถ (ยิ้มเชิงหัวเราะเบาๆ)

บอย: นี่อย่าบอกนะว่ามึงกำลังเป็นพ่อสื่อให้ไอ้ซัน

เข้ม: ก็เออดิวะ เพื่อนก็ต้องช่วยเพื่อนไหม

เมฆ: แล้วมึงคิดว่าน้องมันจะชอบไอ้ซันหรอ

เข้ม: กูก็ไม่รู้ว่ะ แต่ของแบบนี้มันก็ต้องลองดูก่อนป่ะวะ

บอย: มึงคิดว่าไอ้ซันชอบน้องเขาจริงดิไอ้เข้ม

เข้ม: ก็เออดิ มึงอย่าบอกนะว่ามึงมองไม่ออกว่าไอ้สันมันชอบน้องบีม น้องน่ารักขนาดนั้น

บอย: ก็จริงว่ะน้องก็น่ารักจริงแหละ

เมฆ: ไอ้เข้มระวัง

เข้ม: อะไรวะมึง เฮ้ยๆๆ!!!!! (โครมเสียงดังมาจากหน้ารถ)

เมฆ: ไอ้เข้ม..ซวยแล้วไงมึงขับรถไงวะไม่มองทาง

บอย: เฮ้ยมึงลงไปดูก่อน เขาเป็นอะไรมากป่าว

<. โอ๊ยๆเสียงร้องด้วยความเจ็บ>

เข้ม: เป็นไรมากหรือเปล่าครับผมขอโทษพอดีผม เบรคไม่ทันจริงๆ

ออกัส: นี่คุณขับรถไงครับเนี่ย (พร้อมมันเงยหน้าขึ้นมามอง)

เข้ม: อ้าว..ออกัสเราเองหรอพี่ขอโทษพี่มองไม่เห็นจริงๆ

ออกัส: พี่มองไม่เห็นหรือว่าพี่ไม่มองกันแน่ครับ

บอย: ป่ะ..พาน้องไปหาหมอก่อนมึงเดี๋ยวค่อยคุยกันทีหลัง

เข้ม: เออป่ะๆขึ้นรถ เดี๋ยวพี่พาไปหาหมอ

......< เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น..>

ซัน: ฮัลโหลว่าไงมึง

บอย: ไอ้ซันไอ้เข้มขับรถชนน้องออกัสว่ะมึง

ซัน: ฮะ!!ว่าไงนะแล้วน้องเป็นไรมากป่าววะแล้วตอนนี้พวกมึงอยู่ที่ไหน

บอย: ตอนนี้พวกกูอยู่โรงพยาบาลว่ะมึงรีบมานะเว้ย

ซัน: เออๆเดี๋ยวกูจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ

บีม: มีอะไรหรือเปล่าครับพี่ทำไมดูตกใจจัง

ซัน: ไอ้บอยโทรมาบอกว่าไอ้เข้มขับรถชนออกัสน่ะ

บีม: อะไรนะครับ แล้วออกัสเป็นอะไรมากหรือเปล่า (บีมถามด้วยน้ำเสียงที่ตกใจและเป็นกังวลมากๆ)

ซัน: พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันบอยมันไม่ได้บอก มันบอกแค่ว่าตอนนี้อยู่โรงพยาบาล ป่ะ.เรารีบไปกันเถอะ (พร้อมจับมือบีมไปขึ้นรถทันที)

บีม: ขออย่าให้ออกัสเป็นอะไรมากเลยนะ (ภาวนาด้วยน้ำเสียงสั่นคลอใบหน้าเป็นกังวลมากๆ)

ซัน: ออกัสคงไม่เป็นอะไรมากหรอกนะ (พร้อมเอามือจับไปที่มือของบีมแล้วรูปเบาๆ)

ซัน: เป็นไงบ้างพวกมึง (ซันถามเพื่อนด้วยน้ำเสียงวิ่งมาแบบกระหืดกระหอบ)

บีม: พี่ๆครับออกัสเป็นไงบ้าง

บอย: อ้าว.ไอ้ซัน.น้องบีม ออกัสไม่เป็นไรมากหมอกำลังทำแผลให้อยู่

ซัน: แล้วมึงก็ไม่บอกกูว่าน้องไม่เป็นอะไรมากกูก็ตกใจหมด

บอย: ก็ตอนนั้นกูตกใจนี่หว่า

ซัน: แล้วนี่ไอ้เข้มล่ะมันขับรถไงวะ ไม่ดูทางหรือไง

บอย: มันไปรับยากับจ่ายค่ารักษาให้น้องน่ะพวกกูมัวคุยกันเพลินว่ะเลยไม่เห็นน้อง

ซัน: พวกมึงนี่นะ (พร้อมหันไปมองหน้าบีมแล้วเอามือโอบไปที่ไหล่ของบีมแล้วลูบไหล่เบาๆ) ออกัสไม่เป็นไรแล้วนะสบายใจได้ (ยิ้ม)

บีม: ขอบคุณครับพี่ (หันไปมองที่ไหล่ตัวเองเห็นมือของซันกำลังลูบให้กำลังใจแบบนุ่มนวล)

บอย: อะฮึ่ม มือพ่อมือ (ยิ้ม)

บีม: ออกัส (เสียงบีมเรียกไปที่เพื่อนของเขา)

บอย: เนียนเลยนะมึง (พูดแซวเพื่อน)

ออกัส: บีมมาได้ไงเนี่ย

บีม: เรามากับพี่ซันหนะแล้วนี่เป็นไรมากป่ะขับรถยังไงอ่ะเรา

ออกัส: ไม่เป็นไรมากหรอก แต่เรื่องขับรถอ่ะต้องโทษพี่เข้มนู่น ขับมายังไงก็ไม่รู้สงสัยไม่มองทางคงมัวแต่เหล่สาวแน่ๆ

เข้ม: อะไรๆเปล่านะพี่ไม่ได้เหล่สาวเลยพี่แค่ไม่ทันได้มองแว๊บเดียวเองมันก็ชนแล้วพี่ขอโทษจริงๆ

บีม: เอาน่า.ไม่เป็นไรมากก็ดีแล้วพี่เค้าขอโทษแล้วด้วยออกัสไม่โกรธพี่เค้านะ

ออกัส: เราไม่ได้โกรธซะหน่อย แค่เราเครียดๆว่าเราจะมาเรียนยังไงอ่ะ เจ็บข้อมือขนาดนี้หมอก็บอกให้งดใช้ข้อมือไปก่อนกลัวว่าจะเกิดอาการอักเสบ เซ็งเลย

เข้ม: เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงเดี๋ยวพี่จะทำหน้าที่รับส่งเอง

ออกัส: โห้..ไม่เป็นไรหรอกครับผมเกรงใจ

เข้ม: เกรงใจอะไรพี่ทำเราเจ็บนะเดี๋ยวพี่รับส่งเองเรื่องแค่นี้

ออกัส: ขอบคุณครับพี่ (ยิ้ม)

ซัน: เรียบร้อยแล้วใช่ป่ะ งั้นเรากลับกันเลยไหม

เข้ม: เอ่อ..เรียบร้อยละแล้วนี่ไอ้เมฆไอ้บอยไปไหนวะ

ซัน: มันขอกลับก่อนน่ะ เห็นว่าไอ้บอยมีนัดกินข้าวกับเกว.ไอ้เมฆมันก็เลยกลับไปด้วยกัน

เข้ม: อ๋องั้นเดี๋ยวกูไปส่งออกัสก่อนน้องบีมกลับกับพี่เลยไหมครับ

ซัน: ไม่เป็นไรเดี๋ยวกูไปส่งน้องเอง (รีบพูดขึ้นทันที)

บีม: ผมกลับกับออกัสก็ได้นะครับพี่ อีกอย่างหอผมก็อยู่คนละทางกลับบ้านพี่จะได้ไม่ต้องรบกวนพี่ด้วย

ซัน: ไม่เป็นไรเดี๋ยวพี่ไปส่ง

เข้ม: งั้นให้ซันไปส่งก็ได้ครับน้องบีมไม่ต้องห่วงออกัสนะเดี๋ยวพี่ดูแลให้อย่างดี

บีม: ก็ได้ครับฝากเพื่อนผมด้วยนะครับอาจจะดื้อๆหน่อย (ยิ้ม)

ออกัส: ใครดื้อพูดมั่วแล้ว งั้นกลับกันเถอะครับผมอยากพักผ่อนแล้ว

เข้ม: ไปซิไป ( พาออกัสไปขึ้นรถ) บอกทางด้วยล่ะพี่ไปไม่ถูกนะ (ยิ้ม)

ออกัส: เดี๋ยวครั้งหน้าแหละครับพี่

เข้ม: เดี๋ยวตรงนี้ใช่ไหม แล้วไปอีกไกลเปล่า

ออกัส: หอข้างหน้านี่แหละครับ นี่แหละครับพี่จอดเลยขอบคุณมากนะครับที่มาส่ง

เข้ม: อ้าวแล้วไอ้ซันมันตามมาทำไม

ออกัส: พี่เขาไม่ได้ตามหรอกครับผมอยู่หอเดียวกันกับบีมหนะ

บีม: ขอบคุณนะครับพี่ซันที่มาส่ง (ยิ้ม)

ออกัส: ขอบคุณนะครับพี่ซันที่มาส่งบีมงั้นพวกผมขอตัวขึ้นห้องก่อนนะครับ (เดินจับมือบีมขึ้นไปบนห้อง.เมื่อไปถึงหน้าลิฟต์)

บีม: นี่พวกพี่จะไปไหนกันครับ มีเพื่อนอยู่หอนี้เหมือนกันหรอ

เข้ม: เปล่า พวกพี่แค่อยากไปเห็นห้องพักด้วยไง เวลามาหาจะได้มาถูกห้อง

ออกัส: มาหา มาทำไมครับ

เข้ม: ลิฟท์มาแล้วไปขึ้นลิฟท์กัน (อมยิ้ม)

ออกัส: นี่แหละครับห้องผมส่วนนั่นห้องเจ้าบีม

ซัน: อ้าว..ไม่ได้พักด้วยกันหรอกหรือ

ออกัส: ไม่ครับพักด้วยกันไม่ได้หรอกครับ บีมมันเจ้าระเบียบส่วนผมอ่ะซกมก (หัวเราะ)

เข้ม: มึงนี่ก็ตลกดีนะ ไปเข้าห้องได้แล้ว

ออกัส: พูดเหมือนจะเข้าไปด้วย

เข้ม: ก็ใช่สิ ก็จะได้ดูด้วยว่าอยู่ยังไง

ออกัส: อะไรของพี่เนี่ย

เข้ม: ก็ไม่ได้ซกมกนิห้องก็ดูเป็นระเบียบ สะอาดดี น่ามาอยู่ด้วยออก

ออกัส: อะไรนะครับ (ถามอย่างสงสัย)

เข้ม: เปล่าหรอก อ่ะนี่ยากินให้ครบตามเวลาที่หมอบอกด้วยล่ะ

ออกัส: ครับขอบคุณครับ แล้วนี่พี่ซันกับพี่เข้มจะไปไหนกันต่อหรือเปล่าครับ

ซัน: ไม่หรอกพี่ว่าจะกลับเลยอยากไปพักผ่อนเหมือนกันอาการไม่ค่อยจะดี

บีม: เป็นอะไรครับพี่ยังเจ็บแผลอยู่หรือครับ

ซัน: ไม่หรอก แค่รู้สึกเหนื่อยๆอยากพักเฉยๆ

บีม: อ๋อผมก็คิดว่าเจ็บแผลอีก

ซัน: ทำไมครับน้องบีมเป็นห่วงพี่หรอ (ยิ้ม)

บีม: เปล่าครับแค่ถามเฉยๆไม่ได้ห่วงซะหน่อย (ยิ้มเขินๆ)

เข้ม: ป่ะๆงั้นเราไปกันเถอะไอ้ซันน้องมันจะได้พักผ่อนกัน งั้นวันพรุ่งนี้พี่มารับนะครับ

ออกัส: ครับผมขอบคุณครับ ว่าแต่ผมให้บีมไปด้วยได้เปล่าครับ ไหนๆพี่ก็มารับผมแล้ว

เข้ม: ได้ดิ ยังไงก็ไปทางเดียวกันอยู่แล้วป่ะ

ซัน: ไม่เป็นไรเดี๋ยวบีมพี่มารับเอง

บีม: ฮะ.มารับผมมารับทำไมครับผมไปกับพี่เข้มก็ได้อีกอย่างบ้านพี่กับหอผมอยู่คนละทางเลยนะ

ซัน: ไม่เป็นไร (พูดเสียงสูง) พี่หมายถึงไม่เป็นไร พี่จะได้มาเป็นเพื่อนไอ้เข้มมันด้วยไง

เข้ม: เออใช่ไอ้ซันจะได้มาเป็นเพื่อนพี่ (ยิ้มไปที่ซันเพราะรู้ทันว่าเพื่อนคิดไรอยู่)

ซัน: ป่ะมึง.ไปกันเถอะกูอยากกลับบ้านแล้ว (ยิ้ม)

ออกัส: สวัสดีครับพี่ๆบีมออกไปส่งพี่เขาหน้าห้องหน่อย
.......<บอกบีมแล้วออกัสก็เตรียมตัวพักผ่อน>..

เข้ม: เอ้า.พี่ลืมขอเบอร์ออกัสไว้อ่ะ

บีม: เอาที่ผมได้ครับพี่ นี่ครับเบอร์ออกัส

เข้ม: ขอบคุณครับว่าแต่พี่ขอเบอร์น้องบีมด้วยได้ป่ะ

บีม: ได้สิครับ

ซัน: ไม่ได้ (เสียงดุ) ไปได้ละกูง่วงแล้ว

เข้ม: แหม กันท่าเชียวนะมึง (ซันยิ้ม)

บีม: เป็นไงบ้างเนี่ยกินยาหรือยัง (ถามเพื่อน)

ออกัส: กินแล้ว อาบน้ำแล้ว จะนอนแล้วเนี่ย แล้วนี่วันนี้ไปไหนมา เราไปหาที่คณะไม่เจอ พอขับรถออกมาก็มาโดนพี่เข้มชนเนี่ย แล้วทำไมถึงได้มากับพี่ซันเดี๋ยวนี้มีอะไรไม่บอกเพื่อนเลยนะ

บีม: แหมๆๆไม่น่าจะเจ็บที่มือนะน่าจะเจ็บที่ปาก พูดมากเชียว (ยิ้ม) เราไปหาพี่ซันที่ห้องเห็นพี่เขาไม่มาเรียนเลยไปถามพี่ๆ พี่เข้มบอกว่าพี่ซันไม่เข้าเรียนเพราะเจ็บแผลพี่ๆเลยพาเราไปเยี่ยมพี่ซันที่บ้าน

ออกัส: อ๋อ แล้วไม่รู้สึกแปลกบ้างหรอ

บีม: แปลกอะไรอ่ะ

ออกัส: ก็พี่ซันเขาดูแปลกๆอ่ะ ดูเขาห่วงบีมมากๆเลยนะ พี่เขาชอบบีมป่ะเนี่ย

บีม: จะบ้าหรอออกัส ไม่หรอกพี่เขาคงเป็นคนนิสัยแบบ นี้เองมั้ง ที่ชอบห่วงคนนั้นคนนี้

ออกัส: ไม่นะที่เราสืบประวัติพี่เขามาพี่เขาไม่สนใจใครนะอยู่แต่กับแก๊งของพี่เขาแค่นั้นเอง

บีม: ห๊ะ!!..แล้วนี่ไปตามสืบประวัติพี่เขาทำไมอ่ะออกัส

ออกัส: ก็เราสงสัยว่าพี่เขาจะชอบบีมอ่ะดิ เราก็ต้องรู้ประวัติคนที่จะมาจีบเพื่อนเราก่อนป่ะว่าดีพอไหมที่จะมาจีบเพื่อนเรา

บีม: เลอะเทอะใหญ่แล้วออกัสพี่เขาไม่ได้ชอบเราหรอก (เขินหลบตาเพื่อน)

ออกัส: แล้วทำไมต้องหน้าแดง อย่าบอกนะว่าบีมชอบพี่เขาอ่ะ

บีม: ไม่เอาแล้ว เราไม่คุยกับออกัสแล้วเราไปห้องดีกว่า ไปพักผ่อนดีกว่าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว.. (พูดด้วยสีหน้าเขินอาย)

ออกัส: นั่นไงเนียนตลอด ทุกครั้งที่รู้ทัน...ชอบก็บอกว่าชอบเถอะ (ตะโกนตามเพื่อน)

......จบเดี๋ยวมาต่อให้น๊า..ขอบคุณที่รอกันนะคะ

#ไม่อนุญาตให้คัดลอกบทความไปลงช่องตัวเองนะคะ
#แม็กกี้บาส

Skip the Carousel

1 2

7 months ago | [YT] | 195

Bas Hatsanat

.....เขียนไปเรื่อยแบบฉบับสาววาย..(มินิซีรึ่ย์)

.."พรหมลิขิตรัก"..ตอนที่5

***ขอแนะนำว่าถ้าอยากอ่านให้สนุกต้องย้อนไปอ่านTitle แล้วก็ตอนที่1-2-3-4ก่อนนะคะ.เลื่อนอ่านในอัลบั้มพรหมลิขิตรักได้เลยค่ะ...

< .เช้าวันรุ่งขึ้นที่มหาวิทยาลัยบีมเดินตรงไปที่ห้องของซันหวังว่าจะได้พบซันแต่ก็ไม่พบ..จนกระทั่งถึงช่วงเที่ยงบีมเดินไปหาเพื่อนๆของซันที่คณะ>

บีม: สวัสดีครับพี่ๆ

เมฆ: เอ๊า!.. น้องบีมสวัสดีครับ มาหาพวกพี่มีอะไรหรือเปล่า

บีม: เปล่าครับ..วันนี้พี่ซันไม่มาเรียนหรือครับ

บอย: อ๋อ..ไอ่ซันมันลานะวันนี้เห็นบอกว่ายังปวดๆแผลอยู่ น้องบีมมีอะไรกับมันหรือเปล่า

บีม: อ๋อครับ.ผมคิดว่าพี่แกมาเรียนกะว่าจะมาถามอาการนะครับว่าเป็นอย่างไรบ้างแต่ไปดูที่ห้องแล้วก็ไม่เห็น.ผมเลยมาถามพี่ๆดูครับ

เข้ม: พี่เห็นมันบอกว่ามันยังเจ็บแผลปวดหัวตาพร่ามัว

บอย: ไอ่เข้ม ไอ่ซันบอกตอนไหนวะ (โอ๊ย.. เสียงบอยร้อง) มึงจะเหยียบตีนกูทำไมเนี่ย (พูดกับเพื่อนเบาๆ)

เข้ม: ก็มันบอกกูไงมึงแค่ไม่ได้ยิน (พยายามกระพริบตาใส่เพื่อน)

เมฆ: เออ.ใช่ๆ.พี่ก็ได้ยินมันพูดแบบนั้นแหละ (ในขณะที่บอยยังงงๆอยู่)

บีม: โห้!.พี่เขาเป็นหนักขนาดนั้นเลยหรือครับ.ผมเป็นห่วงพี่เขาจังต้องมาเจ็บตัวเพราะผมแท้ๆ(บีมตกใจและเป็นห่วงซันมาก)

เข้ม: แล้วบีมไม่อยากจะไปดูอาการมันหน่อยหรอ (แอบ ยิ้ม)

บีม: อยากไปเยี่ยมซิครับแต่ผมไม่รู้จะไปยังไงอ่ะ ผมไม่รู้จักบ้านพี่เขานี่

เข้ม: ไม่ยากเลยเดี๋ยวพี่ไปส่งว่าแต่เราอ่ะมีเรียนไหมล่ะ

บีม: ผมไม่มีเรียนแล้วครับไปได้ครับ

เข้ม: งั้นป่ะพี่พาไป.เอ๊า..ลุกซิพวกมึงนั่งบื้อกันอยู่ได้

เมฆ: ไปดิไอ่บอยลุกทำหน้างงอยู่นั่นแหละไป๊

บอย: อือๆไปก็ไป

<.. ในระหว่างทางไปบ้านซันเข้มก็เอ่ยถามขึ้น>

เข้ม: น้องบีมครับพี่ถามอะไรหน่อยสิได้ป่ะ

บีม: อะไรหรือครับถ้าผมตอบได้ผมก็จะตอบ

เข้ม: บีมกับออกัสนี่เป็นอะไรกันดูสนิทสนมกันมาก

บีม: ทำไมพี่เข้มถามแบบนั้นล่ะครับ

เข้ม: เปล่าพี่ก็แค่เห็นเราดูสนิทสนมกันมากๆอ่ะ

บีม: เพื่อนครับผมกับออกัสเป็นเพื่อนกันเพื่อนที่สนิทและรักกันมากๆรักแบบเพื่อนน่ะ

เข้ม: หรอ..ไม่ใช่แฟนกันใช่ป่ะ

บอย: ไอ่เข้มมึงก็ไปถามอะไรน้องแบบนั้นวะ

เข้ม: เอ้า..กุก็แค่อยากรู้ป่ะ ก็กุเห็นน้องมันสนิทกันมากๆ สนิทกันมากๆเหมือนคนรักกันอ่ะ

บีม: ไม่เป็นไรเลยครับถามได้ครับใครๆก็คิดแบบพี่ๆนั่นแหละเพราะผมสองคนสนิทกันมากจริงๆ

เข้ม: เห็นม่ะ.ปะลงรถกัน

บีม: นี่.บ้านพี่ซันหรือครับ

เมฆ: ใช่.นี่แหละบ้านไอ่ซัน

บีม: โห้.หลังใหญ่มาก.ผมไม่กล้าเข้าไปเลยอ่ะ

เข้ม: เฮ้ย..ไม่เป็นไรหรอกน๊าบ้านไอ่ซันมีแต่คนใจดีพวกพี่มาบ่อย

บอย: ป่ะ.เข้าไปกันไอ้ซันมันน่าจะอยู่ในบ้านแหละ

เข้ม: คุณป้าครับ ไอ่ซันอยู่ไหมครับ

แม่บ้าน: อ้าว..สวัสดีค่ะเด็กๆคุณซันอยู่ในสวนหลังบ้านค่ะให้ป้าไปตามให้ไหมคะ

เข้ม: ไม่เป็นไรครับป้าเดี๋ยวพวกผมไปหามันเองครับขอบคุณนะครับ

<บีมทำตัวเกร็งๆทำตัวไม่ถูก>

เมฆ: เป็นไงบ้างว่ะไอ่ซัน (เอามือตบบ่าซันเบาๆ แล้วลงไปนั่งที่เก้าอี้)

ซัน: อ้าว.มาไงวะไอ้เมฆไม่เข้าเรียนหรอ

เมฆ: พอดีช่วงบ่ายไม่มีเรียนว่ะพวกกูเลยแวะมาดูอาการมึงหน่อยแต่พวกกูพาคนมาเยี่ยมมึงด้วยนะ

ซัน: ใครวะ (พร้อมหันหลังกลับมามอง)

บีม: สวัสดีครับพี่ซัน (พร้อมใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม)

ซัน: อ๋อ.(ซันอึ้งไปชั่วขณะ) แล้วนี่มาไงไม่มีเรียนหรอ

บีม: ไม่ครับ

เข้ม: อะฮึ้ม..นี่ใจคอมึงไม่คิดจะชวนพวกกูกับน้องมันนั่งหน่อยหรือวะ

ซัน: อะอ่อ..นะนั่งซิ

บีม: ขอบคุณครับ แล้วนี่พี่เป็นไงบ้างครับ ผมไปหาพี่ที่คณะไม่เจอ เลยมาถามอาการกับพี่ๆเห็นพี่ๆบอกว่าพี่ปวดหัวมากๆมีอาการตาพร่ามัวร่วมด้วยผมตกใจมากๆเลย พี่ๆเลยชวนผมมาเยี่ยมครับ

ซัน: ห๊ะ!..ใครบอก

เข้ม: เออ!!.ก็มึงบอกกูเมื่อเช้าไง มึงจำไม่ได้หรือ นี่อย่าบอกนะว่ามึงความจำเสื่อมด้วย(ขยิบตาให้ซัน)

ซัน: หรอวะ กุบอกมึงแบบนั้นหรอ

เข้ม: ก็เออดิ กุว่ามึงต้องไปเช็คสมองด้วยแล้วล่ะ

แม่บ้าน: ป้าเอาน้ำมาเสิร์ฟค่ะ เด็กๆจะรับอะไรเพิ่มไหมคะ เดี๋ยวป้าจะได้จัดมาให้

บอย: ไม่เป็นไรครับป้า..ขอบคุณมากๆนะครับ

ซัน: แล้วเราล่ะอยากกินอะไรไหม (หันไปถามที่บีม)

บีม: ถามผมหรือครับ ไม่เป็นไรครับผมไม่หิว

เข้ม: เออ..กุเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ะกุมีนัดเดี๋ยวกุต้องกลับก่อนล่ะป่ะไอ้เมฆไอ้บอยกลับกัน

บอย: แล้วน้องบีมหล่ะ

เข้ม: พี่ขอโทษทีนะน้องบีมพอดีพี่ไม่ได้กลับทางมหาลัยอ่ะคงไปส่งเราไม่ได้

บีม: อ๋อ..ไม่เป็นไรเลยครับผมเรียกรถกลับเองได้ขอบคุณนะครับที่มาส่งผม

เข้ม: งั้นพี่ไปก่อนนะ (ยิ้ม) กุไปก่อนนะไอ่ซันดูแลน้องดีๆนะมึง กุถามน้องแล้วนะเว้ยน้องเขากับออกัสเป็นแค่เพื่อนกันไม่ใช่แฟน (ก้มหน้าลงมากระซิบกับเพื่อนพร้อมตบบ่าเบาๆแล้วมือล้วงกระเป๋าเดินออกไป)

บีม: พี่เป็นไงบ้างครับยังปวดแผลอยู่หรือเปล่า.ผมเป็นห่วงพี่มากๆเลยนะ

ซัน: นี่เราเป็นห่วงพี่มากขนาดนั้นเลยหรอ

บีม: ก็ใช่น่ะสิครับ (นึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่ควรพูดแบบนั้น รู้สึกเขินขึ้นมาทันที) ก็พี่เป็นคนช่วยผมไว้นี่ผมก็ต้องห่วงพี่ซิ (ก้มหน้าเขิน)

ซัน: ไม่เป็นไรเลยพี่เต็มใจพี่ก็ไม่ได้เป็นอะไรมากซะหน่อย

บีม: ขอบคุณมากๆเลยนะครับขอบคุณจริงๆ ทำไมพี่ต้องเอาตัวเองเข้ามาเจ็บแทนผมด้วย (เสียงสั่นคลอเพราะรู้สึกห่วงใย)

ซัน: ก็บอกแล้วไงว่าไม่เป็นไรแต่ถ้าพี่ไม่เห็นแล้วเข้าไปช่วยไม่ทัน พี่คงรู้สึกเสียใจและรู้สึกผิดมากๆที่เห็นบีมต้องเจ็บ

บีม: พี่ซัน ( หันมองตาสั่นด้วยแววตาอ่อนโยน)

ซัน: พี่ก็ห่วงเรามากรู้ไหม (พร้อมเอามือยื่นไปจับมือบีม)
แค่บีมไม่เป็นไรพี่ก็ดีใจมากแล้ว

<ทั้งคู่นั่งมองตากันด้วยแววตาที่ละมุ่นและเต็มไปด้วยรอยยิ้ม>

....จบตอน...ขอโทษที่ทำให้รอนะคะ.

#ไม่อนุญาตให้คัดลอกบทความไปลงช่องตัวเองนะคะแต่สามารถแชร์ได้
#เขียนไปเรื่อย
#maxky_rp #bbasjtr

Skip the Carousel

1 2

8 months ago | [YT] | 194

Bas Hatsanat

.........เขียนไปเรื่อยแบบฉบับสาววาย.(มินิซีรี่ย์)......

"พรหมลิขิตรัก..ตอนที่4.."

**ขอแนะนำว่าถ้าอยากอ่านให้ได้อรรถรสต้องย้อนกลับไปอ่านTitle แล้วก็ตอนที่1-3ก่อนนะคะ....

"ความเดิมตอนที่แล้ว...ไอ่บีม.เสียงจากอีกฝั่งถนนของคณะดังขึ้น ไอ่บีมเสียงเรียกดังขึ้นเป็นครั้งที่สอง จังหวะนั้นบีมหันมามองพร้อมกับส่งรอยยิ้มที่สดใสและดีใจอย่างมากพร้อมกับยกมือโบกทักทายด้วยความดีใจ แต่ในขณะเดียวกันรอยยิ้มของซันก็หายไป...

บีม: มาวิน [.ยกมือโบกทักทายด้วยความดีใจพร้อมกับเรียกชื่อเพื่อน.]

มาวิน: บีม.กลับกันยัง วันนี้เราเลิกเร็วอะเลยแวะมารับบีมกลับด้วย

บีม: อืม..แต่เดียวนะ

มาวิน: อ้าว!ทำไมอะ

บีม: เดี๋ยวบีมบอกพี่ๆก่อน..พี่ๆครับนี้มาวินเพื่อนผมครับเราย้ายมาจากรร.เดียวกัน

เกว: อ่อจ้ะ..พี่เกวนะ ยินดีที่ได้รู้จักนะจ้ะ

มาวิน: สวัสดีครับพี่เกว ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ

บีม: ส่วนนี้ พี่เมฆ พี่เข้ม พี่บอย แล้วนี้ก็พี่ซัน ที่เราบอว่าพี่เค้าช่วยเราเรื่องเมื่อวานอะ

มาวิน: สวัสดีครับพี่ๆ ขอบคุณนะครับพี่ซันที่ช่วยเพื่อนผม บีมมันก็เป็นแบบนี้แหละครับ เอ๋อๆเซ่อๆต้องลำบากพี่เลย

บีม: มาวินอะ..นี้ว่าเราหรอ [.พร้อมเอามือตีบาเพื่อนเบาๆด้วยความเขิน.]

ซัน: ไม่เป็นไร [.ซีหน้าซันเปลี่ยนไปจากเดิมรอยยิ้มก็หายไป.]

บีม: งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ แล้วพรุ่งนี้เจอกันนะครับพี่ๆสวัสดีครับ

..[.มาวินจับมือบีมแล้วเดินออกจากคณะไปพร้อมกับรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ.]

เมฆ: น้องมันเป็นแฟนกันรึเปล่าว่ะ ดูสนิทกันแปลก

เข้ม: แปลกตรงไหนว่ะ

เมฆ: เอ๊า!!มึงไม่เห็นหรอน้องมันอยู่กับพวกเรามันมีเสียงหัวเราะไหมพอเพื่อนมาทั้งเสียงหัวเราะแล้วก็รอยยิ้ม่เปลี่ยนไปอย่างกับคนละคน

บอย: เอ่อจริง แล้วดูดิจับมือกันไปอย่างกับแฟน กุว่าแฟนชัวร์ มึงว่าไหมไอ่ซัน

ซัน: กุจะไปรู้รึไง [.เสียงพูดและสีหน้าไม่พอใจ.]

เกว: เอ๊า!!แล้วนั้นซันจะไปไหนอะ

ซัน: เรามีธุระต้องไปทำเรากลับก่อนนะ

เกว: อ้าว.ซันงั้น เป็นไรของเค้า

[.เมฆ บอย เข้ม มองหน้ากันแล้วตั้งข้อสังเกต.]

เมฆ: กุว่า ไอ่ซันแม่งชอบน้องว่ะ

เข้ม: กุเห็นด้วย

เกว: ว่าไปนั้น ซันเพิ่งจะรู้จักน้องเมื่อวานเองนะ

บอย: เกวไม่เคยได้ยินหรอรักแรกพบอะ พรหมลิขิตทำให้ได้มาเจอกัน เหมือนบอยไง เจอเกวครั้งแรกก็ตกหลุมรักเลย

เกว: เว่อร์ละบอย [.เขิน.] งั้นวันนี้เราพักกันแค่นี้ก่อนก็ได้เนาะมีเวลาอีกสามวัน คงเสร็จทันพอดี

บอย: เกวกลับไง บอยขอไปส่งนะ

เกว: ก็ได้จ้ะ

บอย: พวกมึงงั้นกุกลับก่อนนะ

เข้ม: อ้าว..เห็นสาวดีกว่าเพื่อนซะละ ปะเมฆงั้นมึงกับกุไปไหนกันต่อดี

เมฆ: ก็กลับหอดิว่ะ จะไปไหนหละ แยกกันคนละทางแบบนี้

....[.หลังจากวันนั้นมาซันก็ไปเฝ้ารอบีมที่หอทุกวันหวังว่าจะได้เจอบีมแต่ก็ไม่ได้เจอ เวลาผ่านไปสามวัน ถึงวันรับน้อง เป็นวันที่ซันจะได้เจอบีมอีกครั้ง.]

เกว: หนุ่มๆมากันแล้วหรือจ้ะ มาๆช่วยกันจัดของไว้รอน้องๆกัน

บอย: อะไรเยอะแยะเต็มไปหมดเลยอะเกว

เกว: เอ๊า!!ก็ของขวัญไว้รับน้องไง.ไว้ให้พี่รหัสมอบให้น้องรหัส

ซัน; เกว แล้วนี้น้องๆจะมากันกี่โมง

เกว; เรานัดน้องๆไว้8โมงนะ นี้ก็ใกล้เวลาละเดี๋ยวก็คงมากันละ

เข้ม: น้องๆเริ่มมากันละ

เมฆ: น้องๆสาวๆน่ารักทั้งนั้นเลยว่ะ

บอย: เอ๊า.นั้นน้องบีม มีแฟนมาส่งนิหว่า

เกว: บอยก็พูดไปเรื่อย น้องก็บอกอยู่ว่าเพื่อน [.พร้อมหันหน้าไปมองซันด้วยความห่วงใยเพื่อน.]

บีม: เดี๋ยวเราเข้าไปข้างในก่อนนะแล้วเจอกัน [.พร้อมยกมือบ๊ายบ่ายเพื่อน.]

มาวิน: ok.เดี๋ยวเรามารับนะ

บีม: สวัสดีครับพี่ๆ ขอโทษที่มาสายนะครับ

เกว: ไม่สายเลยจ่ะ เพื่อนๆก็เพิ่งเริ่มมากัน ปะๆไปหาที่นั่งเลย

.[ บีมมองไปที่ซันแต่ซันกลับทำเหมือนมองไม่เห็นบีม.]

เกว: เอาละคะน้องๆ น่าจะมาครบกันแล้วเนาะ วันนี้เรามีกิจกรรมรับน้องนะคะ พวกพี่มีกิจกรรมเล็กๆน้อยๆให้เล่นกันก่อนแล้วก็จะมีจับสายรหัสว่าตัวเองจะได้พี่รหัสคนไหน งั้นเรามาเริ่มกันเลยเนาะ

..[.กิจกรรมได้เริ่มขึ้นอย่างสนุกสนาน จนถึงการจับสายรหัส.]

เกว: น้องๆตอนนี้ก็มาถึงการตับสายรหัสกันแล้วนะคะ น้องๆเดินเข้ามาทีละคนได้เลยจ้ะ

เมฆ: น้องบีม อยากได้พี่รหัสคนไหนจ้ะมีใรไว้ในใจหรือยัง

บีม: ยังเลยครับ ได้ใครก็ดีหมดสำหรับผมละพี่ๆใจดีทุกคน

เข้ม: โห้..น้องบีมพูดแบบนี้พี่อยากให้จับได้พี่เลยอ่ะ [.พร้อมชำเลืองมองไปที่ซัน.]

เกว: มาจ้ะน้องบีมถึงคิวน้องละ ไหนพี่ดูซิ...น้องบีมจับได้สายรหัส119 ขอพี่รหัส119โชว์ตัวหน่อยจ้า

บอย: ไอ่ซัน มึงไม่ใช่หรอ119

ซัน: อะเออ กุเอง

บอย: มึงก็ออกไปรับน้องรหัสมึงดิว่ะ น้องบีมจับได้มึงเป็นพี่รหัส

ซัน: ห๊ะ!!จริงดิ [.ซันดีใจที่ได้บีมเป็นน้องรหัส แต่ก็ยังคงเก็บอาการไว้อยู่.]

เกว: รีบมารับน้องรหัสซิจ้ะซัน เดี๋ยวก็ให้น้องจับใหม่ซะเลย

ซัน: อะ นี้เป็นของขวัญเล็กๆน้อยๆจากกุ ยินดีที่ได้มึงมาเป็นน้องรหัสนะ

บีม: ขอบคุณครับพี่ ยินดีเช่นกันครับที่ได้พี่มาเป็นพี่รหัส ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ

เกว: สรุปกิจกรรมรับน้องของเราวันนี้ก็เสร็จลงเป็นที่เรียบร้อยแล้วนะคะ น้องๆก็มีพี่รหัสเป็นของตัวเองกันแล้ว มีอะไรก็ปรึกษาพี่รหัสได้เลยนะคะพี่ๆพร้อมให้คำแนะนำและให้คำปรึกษาน้องๆทุกคน งั้นวันนี้แยกกันได้เลยจ้ะ ส่วนพวกพี่อยู่กันก่อนนะจ๊ะ เราต้องช่วยกันเก็บของก่อนนะ

บีม: เดี๋ยวผมอยู่ช่วยนะครับ

เกว: อุ้ย.ไม่เป็นไรจ๊ะน้องบีม น้องกลับไปพักได้เลยจ๊ะ

บีม: ไม่เป็นไรครับ ผมเต็มใจ ให้ผมช่วยนะครับ

เกว: งั้นก็ได้จ๊ะ ขอบคุณนะ

... [.ทุกคนช่วยงานกันอย่างเร่งรีบ จังหวะนั้นบีมเดินไม่ระวังเท้าพลาดไปเตะสายไฟทำให้ตัวเองล้มลง"โอ๊ย.เสียงร้องของบีม"แล้วสายไฟก็ไปดึงเอาซุ้มกิจกรรมค่อยๆล้มลงมาทางบีม ซันได้ยินเสียงบีมร้องแล้วรีบหันมาดูเห็นซุ้มกำลังจะล้มทับร่างของบีมซันจึงรีบวิ่งเอาตัวมาบังบีมไว้ทำให้ซุ้มล้มทับหลังของซันอย่างแรง.]

เมฆ: ไอ่ซัน [.เมฆพูดขึ้นด้วยความตกใจรวมถึงเพื่อนๆทุกคนรีบวิ่งมาช่วยกันอุ้มซุ้มขึ้น.]

ซัน: เป็นอะไรไหม .[รีบถามบีมด้วยความเป็นห่วงทั้งๆที่ตัวเองก็เจ็บเพราะแอร์เอเซีย.]

บีม: ผมไม่เป็นไรครับ

เกว: ซัน..เลือด เลือดที่หัวซันอะ

บอย: ไอ่ซันหัวมึงแตกหนิ

บีม: พี่หัวแตกหนิ [.บีมรีบลุกขึ้นและพยุงซันขึ้นมาทันที.]

เกว: ปะๆรีบพาซันไปหาหมอเร็ว

หมอ: หมอทำแผลให้แล้วไม่มีอะไรมากรับยาแล้วกลับไปพักผ่อนที่บ้านได้ครับ

บีม: ขอบคุณครับคุณหมอ

เข้ม: เป็นไงบ้างมึง คิดได้ไงเอาตัวเข้าไปว่ะซุ้มใหญ่ขนาดนั้นดีนะแค่หัวแตกไม่เป็นไรมากกว่านี้

ซัน: ถ้ากุไม่เอาตัวเองเข้าไป คนที่เจ็บหนักก็ต้องเป็นน้องหนะซิ [.พร้อมกับหันหน้าไปมองบีม.]

เมฆ: โห้..เพื่อนกุโคตรจะพระเอกเลยหวะ

บีม: ขอบคุณอีกครั้งนะครับพี่ ที่ต้องมาเจ็บตัวเพราะผมแท้ๆเลย

ซัน: ไม่เป็นไร มึงไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ถ้ากุไม่เข้าไปช่วยมึงคงเจ็บหนักแน่ๆ [.มองไปเห็นที่มือบีมมีรอยแดง.]นั้นมือมึงไปโดนอะไร

บีม: อ่อ.น่าจะตอนที่ล้มหนะครับ

ซัน: เจ็บไหม [.ถามด้วยสีหน้าที่เป็นห่วงมากๆ.]

บอย: มึงห่วงตัวเองก่อนมั๊ย

...[.บีม..เสียงเรียกดังขึ้นพร้อมกับเสียงวิ่งมาอย่างกระหืดกระหอบ.]

มาวิน: บีมเป็นไงบ้าง แล้วเจ็บตรงไหนหรือเปล่า

บีม: เราไม่เป็นไร แล้วนี้มาวินว่าเราอยู่ที่นี้

มาวิน: ก็เราไปหาบีมที่คณะ พี่ๆเค้าบอกเราว่าบีมเกิดอุบัติเหตุแล้วต้องมารพ.เราก็รีบมานี้เลย เราตกใจมากเลยนะ

บีม: อ่อ..เราไม่เป็นไร โชคดีมีพี่ซันเข้ามาช่วยไว้ทันพี่เค้าเลยต้องมาเจ็บตัว

มาวิน: ขอบคุณมากนะครับพี่ เรานี้นะซุ่มซ่ามเป็นที่หนึ่งบอกแล้วทำอะไรให้ระวังหน่อย [.พร้อมกับเอามือลูบไปที่หัวบีมเบาๆ.]

ซัน: อืม.ไม่เป็นไร [.สีหน้าเปลี่ยนไป.]

มาวิน: แล้วนี้เรากลับกันเลยไหมดึกมากแล้ว

บีม: เรา..คือเรา

บอย: บีมกลับกับเพื่อนไปก่อนก็ได้ เดี๋ยวทางนึ้พี่ดูแลเองเดี๋ยวพวกพี่ไปส่งมันที่บ้านเองไม่ต้องห่วงนะบีมจะได้ไปพักผ่อนด้วย

บีม: ครับ ขอบคุณพี่ๆมากนะครับ งั้นผมขอตัวก่อนสวัสดีครับ [.พร้อมสายตาที่ยังคงห่วงซันอยู่.]

มาวิน: สวัสดีครับพี่ๆ ปะ[.พร้อมกับจับมือบีมเดินออกไปทันที.]

เมฆ: ได้ยามาละ ปะกลับบ้านกัน อ้าวแล้วน้องบีมไปไหนแล้วหละ

บอย: นู้น ไอ่มาวินมารับกลับไปแล้วนู้น [.พร้อมหันหน้าไปที่ซัน.]

เข้ม: เออ..ปะๆกุว่าพวกเรากลับกันเถอะไอ่ซันมันจะได้ไปพักผ่อน

...[.ระหว่างนั่งรถกลับซันเงียบตลอดทางไม่คุยไม่ร่าเริงเหมือนทุกๆครั้ง.]

***จบแล้วนะ.ไว้มาอ่านต่อตอนที่5นะค้าบบบ

#ไม่อนุญาตให้คัดลอกบทความไปลงช่องตัวเองนะคะ
#เขียนไปเรื่อยแบบฉบับสาววาย
#มินิซีรี่ย์
#MAXKYBAS

Skip the Carousel

1 2

9 months ago | [YT] | 193