SidiqueTalks - Invidious

SidiqueTalks

There are numerous YouTube channels among the world. This channel concentrates on all the genres mainly business, politics, celebrities interviews in a different way. The concept of the channel is to give a new thinking in a positive way. This channel gives different information's that people need. The videos in this channel will be Innovative and trustworthy.

View channel on YouTube

Switch Invidious Instance

Videos

Shorts

Livestreams

Playlists

Posts

SidiqueTalks

#MustRead!

#Parasakthi 'பராசக்தி' திரைப்படம், 1965-ம் ஆண்டு பொள்ளாச்சியில் நடந்த மொழிப்போர் கள வரலாற்றுச் சம்பவத்தை மையமாக வைத்தே எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

அந்த வரலாற்று நிகழ்வைப் பற்றிய, கண்டிப்பாக அனைவரும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய தகவல்கள் இதோ... படியுங்கள், சிலிர்த்துப் போவீர்கள்!

தமிழ்நாடு அமைதியான ஊர்களில் ஒன்றாக அறியப்படும் பொள்ளாச்சி, 1965 பிப்ரவரி 12 அன்று ஒரு மரண பூமியாக மாறிய வரலாற்றைக் காலத்தின் பக்கங்கள் மறைக்க முயன்றாலும், தமிழ் நெஞ்சங்கள் அதனை ஒருபோதும் மறக்காது. மொழிப்பற்று மிக்க ஒரு இனம் தன் அடையாளத்தைக் காக்கப் போராடியபோது, அதை அடக்க அரசு ஏவிய வன்முறையால் பொள்ளாச்சி ஒரு "மினி ஜாலியன்வாலாபாக்" ஆக மாறியது. அன்று பொள்ளாச்சியில் நடந்தது வெறும் துப்பாக்கிச் சூடு அல்ல; அது தன் இனத்தின் அடையாளத்தை அழிக்க நினைத்தவர்களுக்கு எதிராக, உயிரையே கேடயமாக மாற்றிய சாமானியர்களின் வேள்வி.

தமிழ்நாடு மாணவர் இந்தி ஆதிக்க எதிர்ப்புக்குழுவின் அழைப்பையேற்று, பிப்ரவரி 12 அன்று மாநிலம் தழுவிய கடையடைப்பு நடைபெற்றது. பொள்ளாச்சியும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல. கல்வி நிலையங்கள், கடைகள், திரையரங்குகள் என அனைத்தும் மூடப்பட்டு, இயல்பு வாழ்க்கை அப்படியே உறைந்து போயிருந்தது. எப்போதும் மக்கள் கூட்டத்தால் ஆர்ப்பரிக்கும் பொள்ளாச்சியின் வணிக வீதிகள் அன்று ஒரு மயான அமைதியுடன் வெறிச்சோடிப் போயிருந்தன. சாலைகளில் எப்போதாவது ராணுவ வண்டிகளும் காவல் வாகனங்களும் ஊர்ந்து செல்வது, ஏதோ ஒரு பெரும் அழிவுக்கான முன்னறிவிப்பைப் போல இருந்தது

அன்று காலை 10 மணி. பொள்ளாச்சி பாலக்காடு சாலையில் அமைந்திருந்த அஞ்சலகத்தின் பெயர்ப்பலகையில் தெரிந்த அந்த 'இந்தி' எழுத்துகள் ஒரு மாணவனின் கண்களைச் சிவக்கச் செய்தன. தன் தாய்மொழிக்கு முன்னால் அந்நிய மொழி அதிகாரம் செய்வதை அந்தச் சிறுவனால் சகித்துக்கொள்ள முடியவில்லை. அவன் அந்தப் பலகையை அழிக்க முயன்றபோது, ராணுவத்தின் துப்பாக்கி முனைகள் அவனை மிரட்டின. "சுட்டால் சுடு, ஆனால் என் தமிழைச் சிறுமைப்படுத்த விடமாட்டேன்" என்ற திமிரோடு அந்த எழுத்துகளை அவன் அழித்தபோது, முதல் குண்டு அவன் நெஞ்சைப் பிளந்தது. அந்த மாணவனின் ரத்தம் பொள்ளாச்சி மண்ணில் தெறித்து விழுந்த அந்த நொடி, ஒரு மாபெரும் புரட்சித் தீயாக வெடித்தது; அது பொள்ளாச்சியின் வரலாற்றையே ரத்தத்தால் மாற்றி எழுதியது.

மாணவன் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டதைக் கண்ட மக்களின் ஆத்திரம், ஊரெங்கும் காட்டுத்தீயாகப் பரவியது. தன் கண்முன்னே ஒரு பிள்ளை துடிதுடித்துச் செத்ததைக் கண்ட மக்கள், சாதாரண மனிதர்களாக இருக்கவில்லை; தங்களை ஒரு பெரும் சேனையாக மாற்றிக் கொண்டனர். "என் செந்தமிழைக்காக்க பெரும் சேனை‌ ஒன்று உண்டு" என்ற பராசக்தி வசனம் அன்று பொள்ளாச்சியின் ஒவ்வொரு தெருவிலும் உயிர்பெற்றது.

ஜாலியன்வாலாபாக் படுகொலையில் அந்நியர்களான ஆங்கிலேயர்கள் இந்தியர்களைச் சுட்டார்கள். ஆனால், பொள்ளாச்சியில் சொந்த நாட்டு மக்களுக்கே எதிராக இயந்திரத் துப்பாக்கிகளை (Machine Guns) ஏந்தச் செய்தது அப்போதைய இரக்கமற்ற ஆட்சி அதிகாரம். பொள்ளாச்சி-கோயம்புத்தூர் சாலையில் கூடியிருந்த மக்கள் கலைந்து செல்ல ஒரு நொடி கூட அவகாசம் கொடுக்காமல், ராணுவம் இயந்திரத் துப்பாக்கியால் சரமாரியாகச் சுட்டுத் தள்ளியது. அந்தத் தாக்குதலில் நான்கு வயதுப் பெண் குழந்தை ஒன்று சிதைந்து போனது. அந்தப் பிஞ்சு உடலை மடியில் வைத்துக் கொண்டு ஒரு ராணுவ வீரரே தேம்பித் தேம்பி அழுதாரெனில், அந்த அதிகார வர்க்கத்தின் கொடூரம் எத்தகையது? பிஞ்சு என்றும் பாராமல் பாய்ந்த அந்தக் குண்டுகள், அந்தப் போரின் கோரத்தை உலகுக்கு உரக்கச் சொன்னது.

ராணுவ வாகனங்களின் நடமாட்டத்தைத் தடுக்க, மயிலஞ்சந்தை அருகே திரண்ட பெருங்கூட்டம் சாலைகளில் கற்களையும் மரக்கட்டைகளையும் கொண்டு வந்து எறிந்தது. அந்த மக்கள் கூட்டத்தின் மீது ராணுவம் சிறிதும் தயக்கமின்றி குண்டுகளைப் பொழிந்தது. சிதறி ஓடிய மக்கள், தேர்முட்டி அருகே நின்றிருந்த குதிரை வண்டிகளை இழுத்து வந்து சாலைகளில் போட்டுத் தீயிட்டுத் தங்கள் தீராத எதிர்ப்பைப் பதிவு செய்தனர். நல்லப்பா திரையரங்கம் மற்றும் செல்லம் திரையரங்கம் ஆகியவற்றின் முன்னால் திரண்டிருந்த பொதுமக்கள் மீதும் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தப்பட்டது. அதுவரை பொழுதுபோக்கு இடங்களாக இருந்த அவை, அன்று மரணத்தின் வாசல்களாக மாறின.

ராணுவம் கண்மூடித்தனமாகச் சுட்டபோது, ஒரு நடுத்தர வயது மனிதரின் பின்னால் பத்து வயதுச் சிறுவன் ஒருவன் பயந்து ஒளிந்து கொண்டிருந்தான். அந்த மனிதரின் வயிற்றைத் துளைத்த துப்பாக்கிக் குண்டு, அவர் உடலை ஊடுருவிச் சென்று பின்னால் இருந்த அந்தச் சிறுவனின் நெற்றியையும் பிளந்தது. இருவரும் அந்த இடத்திலேயே துடிதுடித்து மாண்டனர். பொள்ளாச்சியின் ஒவ்வொரு தெருவிலும் ஒரு தியாக வரலாறு பதிவானது

கச்சேரிச் சாலை துப்பாக்கிச் சூட்டில் ராஜேந்திரன் என்ற மாணவனின் காலில் குண்டு பாய்ந்தது. அங்கிருந்த மற்றொரு இளைஞரைக் காவலர் ஒருவர் சுட்டுவிடுவதாக மிரட்டியபோது, "துணிவிருந்தால் சுடு" என்று நெஞ்சை நிமிர்த்திக் காட்டினான் அந்த வீரன். ராணுவம் அவன் காலைச் சுட்டது. மக்கள் அவனை மீட்டு மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு சென்றனர். ஆனால், "என் மொழி அழியும்போது எனக்கு என்ன உயிர் வேண்டி இருக்கிறது?" என்று எண்ணிய அந்த இளைஞன், காலுக்குக் கட்டுப் போட்டுக்கொண்டு மீண்டும் போராட்டக்களத்திற்கு வந்து நின்றான். ராணுவத்தினர் அவனை மீண்டும் சுட்டுச் சாகடித்தனர். ஒரு மொழிக்காகத் தன் உயிரைப் பணையம் வைத்த அந்த வேகம் உலக வரலாற்றிலேயே ஈடு இணையற்றது.
(குறிப்பு: இந்த மொழிப்போர் தியாகி ராஜேந்திரனின் தியாகத்தை முன்வைத்தே பராசக்தி படம் எடுக்கப்பட்டதாக சொல்லப்படுகிறது)

பொள்ளாச்சியின் தெருக்கள் போர்க்களம் போலக் காட்சியளித்தன. 100-க்கும் மேற்பட்டோர் கொல்லப்பட்டதாகக் கூறப்படும் நிலையில், அரசு வெறும் 10 பேர் என்று கணக்குக் காட்டியது ஒரு வரலாற்றுத் துரோகம். கொல்லப்பட்டவர்களின் உடல்கள் உறவினர்களிடம் ஒப்படைக்கப்படாமல், நள்ளிரவில் லாரிகளில் ஏற்றப்பட்டு பொள்ளாச்சிச் சுடுகாட்டிலும், மதுக்கரை ராணுவ முகாமிலும் ரகசியமாக எரியூட்டப்பட்டன. தியாகிகளின் ஆவணங்கள் திட்டமிட்டு எரிக்கப்பட்டன.

"பொள்ளாச்சியிலேயே அடிச்சி பொள்ளாச்சியிலேயே புதைப்போம்" என்று அன்று அதிகார வர்க்கம் கொக்கரித்தாலும், அந்த மண்ணில் புதைக்கப்பட்டவர்கள் விதைகள் என்பதை அவர்கள் உணரவில்லை. "தங்கள் பிள்ளையைத் தேடி வெளியே வந்தால் சுடப்படுவீர்கள்" என்ற ராணுவத்தின் எச்சரிக்கையால், வீட்டுக்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடந்த பெற்றோர்களின் அழுகுரல் அந்த 12 நாட்களும் பொள்ளாச்சியின் காற்றில் உறைந்து போயிருந்தது.

பராசக்தி படத்தில் வரும் அந்த வசனத்தைப் போல, அன்று பொள்ளாச்சியில் எந்தப் பெரிய தலைவர்களும் களத்தில் இல்லை. சாதாரணக் குதிரை வண்டி ஓட்டுநர்களும், பள்ளி மாணவர்களும், அரசு ஊழியர்களுமே சேனையாக நின்றனர். அடிபட்டு மருத்துவமனையில் கட்டுப்போட்டுக்கொண்டு மீண்டும் போராட்டக்களத்திற்கு வந்து உயிர்நீத்த அந்த இளைஞனின் தியாகம், எத்தகைய வீரர்களுக்கும் இணையானது. தமிழ்நாடு உள்ளவரை, பொள்ளாச்சியின் இந்தப் போராட்ட வரலாறு ஒவ்வொரு தமிழனின் ரத்தத்திலும் ஓடிக்கொண்டிருக்கும்!

இந்த வரலாற்றை இன்று ஒரு வறண்ட ஆவணப்படமாக எடுக்காமல்; காதல், நகைச்சுவை, ஆக்ஷன் எனப் பக்கா கமர்சியல் படமாக உருவாக்கி, எல்லோருக்கும் பிடித்த அனைவர் வீட்டுப் பிள்ளையாக இருக்கும் ஹீரோவான சிவகார்த்திகேயன் வழியாக 'ஜென் ஸி' (Gen Z) இளைஞர்களிடம் மிக எளிதாகக் கொண்டு சேர்க்க முயலும் சுதா கொங்கரா அவர்களை எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும். நம் முன்னோர்கள் மூட்டிய அந்தப் போராட்டத் தீயை அணையாமல் அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்தி, அதை முன்னோக்கிச் செல்வதே நாம் அந்தத் தியாகிகளுக்குச் செய்யும் உண்மையான நன்றிக்கடனாக அமையும்.

Surya born to win