To kanał tworzony przez ludzi, którzy pamiętają inne tempo życia. Czas, gdy słowa miały wagę, a decyzje niosły konsekwencje, zanim rzeczywistość zaczęły filtrować algorytmy i modne narracje.

Ten projekt nie powstał z potrzeby widoczności. Rodził się etapami, z różnych doświadczeń i napięć. Z czasem stało się jasne, że jedna perspektywa nie wystarcza, by uczciwie opisać świat.

Dlatego kanał prowadzą trzy sposoby patrzenia: zdystansowany, surowy i wewnętrznie rozdarty. Nie zawsze się zgadzają, ale odnoszą się do tej samej rzeczywistości.

To nie nostalgia ani sprzeciw wobec ludzi, lecz wobec mechanizmów: chaosu, powierzchowności i bezrefleksyjnego pędu. Mówimy o tym, co było, co jest i dokąd to zmierza — bez krzyku, bez propagandy, bez prostych odpowiedzi.

To wewnętrzny dialog przeniesiony na słowo i dźwięk.