VPN လေး ဖွင့်ပြီးမှကြည့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုရပါစေဗျာ
Series4u
တချိန်တုန်းက နိဗ္ဗာန်ဘုံ သို့မဟုတ် ရပ်ကွက်ထဲက ဗီဒီယိုရုံများမြန်မာနိုင်ငံ၏ ရုပ်ရှင်ဖျော်ဖြေရေး သမိုင်းကြောင်းသည် ၁၉၂၀ ပြည့်နှစ်တွင် ရိုက်ကူးခဲ့သော "မေတ္တာနှင့် သူရာ" အသံတိတ် ဇာတ်ကားမှ စတင်ခဲ့ပြီး၊ ၁၉၃၂ ခုနှစ်တွင် "ငွေပေးလို့မရ" ဇာတ်ကားဖြင့် အသံထွက်ရုပ်ရှင် ခေတ်သို့ ကူးပြောင်းခဲ့သည်။ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အပြီးနှင့် လွတ်လပ်ရေးရပြီးစ ကာလများတွင် မြန်မာ့ရုပ်ရှင်သည် ရုံပေါင်း ရာပေါင်းများစွာ၌ ပြသနိုင်ခဲ့ပြီး အရှေ့တောင်အာရှတွင် အောင်မြင်သော အနုပညာနယ်ပယ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့်လည်းဗျာ သေနတ်ဆိုတာ မိုးပေါ်ထောင်ပစ်ရတာမဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့စောက်သူတောင်းစား ၁ ကောင်ကြောင့် အာဏာသိမ်းခံရပြီး ပျက်စီးတော့တာဘဲ။ ၁၉၆၂ ခုနှစ် ဆိုရှယ်လစ် စီးပွားရေးစနစ် ကျင့်သုံးချိန်ကနေစပြီးတင်းကျပ်တဲ့ ဆင်ဆာစနစ်၊ စီးပွားရေး ပိတ်ဆို့မှုများနှင့် ရုပ်ရှင်ဖလင်လိပ် ရရှိနိုင်မှု ခက်ခဲလာခြင်းတို့ကြောင့် ရုပ်ရှင်ထုတ်လုပ်မှု ပမာဏ သိသိသာသာ လျော့ကျခဲ့ရသည်။၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် ရုပ်မြင်သံကြား ဖမ်းစက်များနှင့် ဗီဒီယို ကက်ဆက် အသံဖမ်း/ပြစက်များ (VCR) ပြည်တွင်းသို့ စတင်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ၁၉၈၈ ခုနှစ်နောက်ပိုင်း ဈေးကွက်စီးပွားရေး မူဝါဒအချို့ ဖြေလျှော့ပေးခဲ့သည့် ကာလတွင် ရုပ်ရှင်ရုံကြီးများ ယိုယွင်းပျက်စီးလာခြင်း၊ မြို့ကြီးများမှ ရုပ်ရှင်ကားကြီးများနယ်မြို့များသို့ ရောက်ရှိရန် လပေါင်းများစွာ ကြန့်ကြာခြင်း နှင့် လျှပ်စစ်မီး မှန်မှန်မရရှိခြင်းတို့ကြောင့် ပြည်သူများ၏ ဖျော်ဖြေရေး ငတ်မွတ်မှုကို ဖြည့်ဆည်းရန် "ဗီဒီယိုရုံ" (Video Parlors) များ အလျင်အမြန် တိုးတက်လာခဲ့သည်။ ဗီဒီယို နည်းပညာသည် ၃၅ မီလီမီတာ ရုပ်ရှင်ဖလင်များထက်ကုန်ကျစရိတ် သက်သာခြင်း၊ ထုတ်လုပ်မှု အချိန်တိုတောင်းခြင်းနှင့် ကူးယူဖြန့်ချိရ လွယ်ကူခြင်းတို့ကြောင့် မြန်မာ့ဖျော်ဖြေရေး ရေစီးကြောင်းကို အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်။မှတ်မှတ်ရရ ပြောရရင် ကျနော့် ဘ၀မှာ ပထမဆုံး ကြည့်ဖူးတဲ့ ရုပ်ရှင်ဇတ်ကားကြီးကသူ့ကျွန်မခံပြီ ဇတ်ကားကြီးပေ့ါ။ အဲဒီတုန်းက အဖိုးအဖွား အမေ အဒေါ် တွေနဲ့အတူတူကျနော်တို့ နယ်မြို့လေးရဲ့ တခုတည်းသော မြို့မ ရုပ်ရှင်ရုံမှာ ကြည့်ခဲ့ရတာကလည်းလုံး၀ကို အမှတ်ရစရာပါဘဲ။ ဗီဒီယိုရုံတွေက ရုပ်ရှင်ရုံကြီးများ ရောက်ရှိနိုင်ခြင်းမရှိသည့် ကျေးလက်ဒေသများနှင့် ရပ်ကွက်အစွန်အဖျားများတွင် လစ်ဟာနေသော ဖျော်ဖြေရေး ကွက်လပ်ကို ချက်ချင်း ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်။ ရုံများ၏ တည်ဆောက်ပုံမှာ မြို့ကြီးများတွင် အခကြေးငွေယူ၍ ပရိသတ် ၁၅၀ ခန့် ထိုင်ကြည့်နိုင်သော ခုံတန်းများ ပါဝင်သည့် တန်းစီရုံများအဖြစ် တည်ရှိပြီး၊ ကျေးလက်ဒေသများတွင်မူ သစ်၊ ဝါး၊ ထရံတို့ဖြင့် မီးထွန်းကြည့်ရသည့် တဲရုံငယ်များအဖြစ် စတင်ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။ဗီဒီယိုရုံများ၏ စီးပွားရေး လည်ပတ်မှုတွင် ဝင်ကြေး လက်မှတ်ခမှာ ခေတ်ကာလအလိုက် ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ ၁၉၈၀ လွန်နှင့် ၁၉၉၀ ပြည့်လွန် အစောပိုင်း ကာလများတွင် တစ်ကားလျှင် မြန်မာငွေ ၁ ကျပ်နှုန်းဖြင့် ပြသခဲ့ပြီး၊ ခရစ်ယာန် ဘုရားကျောင်းများ သို့မဟုတ် လူမှုရေး အဖွဲ့အစည်းများ၏ ရန်ပုံငွေပွဲများတွင် ၂ ကားလျှင် ၁ ကျပ်ခွဲ သို့မဟုတ် ၃ ကားလျှင် ၂ ကျပ် စသည်ဖြင့် ဈေးလျှော့ပြသသည့် စီးပွားရေး မဟာဗျူဟာများ ကျင့်သုံးခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်း ကာလများတွင် ဝင်ကြေးမှာ ၅ ကျပ် အထိ တိုးမြှင့်လာခဲ့သည်။ ဘော်တွင်း ကဲ့သို့သော သတ္တုတွင်း မြို့ကလေးများတွင် ဝန်ထမ်းများ လစာထုတ်ရက်၌ "နိုက်ရှိုး" (Night Show) ကြည့်ရှုရန် လက်မှတ် ကြိုတင် ဘွတ်ကင်လုပ်ရသည်အထိ စည်ကားခဲ့သည်။ဗီဒီယိုရုံများသည် သာမန် ရုပ်ရှင်ပြသသည့် နေရာတစ်ခုမျှ သက်သက်မဟုတ်ဘဲ လူငယ်များနှင့် ဒေသခံများအတွက် လူမှုရေး ဆုံရပ်တစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည်။ ဗီဒီယိုဇာတ်ကား မပြမီအချိန်များတွင် ဒန့်စ် (Dance) သီချင်း MTV အခွေများကို စောစီးစွာ ပြသပေးလေ့ရှိရာ ကြည့်ရှုသူ လူငယ်များသည် ဖန်သားပြင်ပေါ်ပါအတိုင်း ခေါင်းချိုး လက်ချိုး လိုက်လံ ကခုန်ကြပြီး သင်္ကြန်ပွဲများတွင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ရန် လေ့ကျင့်ကြသည့် ယဉ်ကျေးမှုတစ်ရပ် ထူထောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ဗီဒီယိုရုံများ၏ အပြင်ဘက်တွင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များ၊ မုန့်ဟင်းခါး၊ လက်ဖက်သုပ်၊ နေကြာစေ့နှင့် သကြားလုံး ရောင်းချသည့် ဈေးတန်းငယ်များ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ဒေသတွင်း မိုက်ခရို စီးပွားရေးဝန်းကျင်ကို ပါ ပံ့ပိုးပေးနိုင်ခဲ့သည်။အဆိုပါ ရုံများတွင် မြန်မာ့ တော်လှန်ရေးနှင့် အက်ရှင်ဇာတ်ကားများ (နေထက်လင်း၊ သီဟတင်စိုး စသည့် မင်းသားများ ပါဝင်သော ဇာတ်ကားများ)၊ ဟောင်ကောင် သို့မဟုတ် ဟောလိဝုဒ် အက်ရှင်ကားများ နှင့် အိန္ဒိယ ကုလားကားများသည် ပရိသတ် အကြိုက်ဆုံး အမျိုးအစားများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ လူငယ်အချို့သည် ပုံမှန်ပြသချိန်များအပြင် ညဉ့်နက်ပိုင်း စွန့်စားခန်း သို့မဟုတ် အသက်ကန့်သတ်ချက်ပါသော ဇာတ်ကားများ ကြည့်ရှုနိုင်ရန် ခုံအောက်များတွင် ပုန်းအောင်းကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည့် အမှတ်တရများလည်း ရှိခဲ့သည်။၂၀၀၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ အလယ်ပိုင်းမှစ၍ နည်းပညာ သစ်များ၏ အလျင်အမြန် တိုးတက်လာမှုသည် ဗီဒီယိုရုံများ၏ နိဂုံးကို စတင်စေခဲ့သည်။ အိမ်သုံး VCD, DVD ပြစက်များ ဈေးနှုန်းချိုသာစွာဖြင့် အိမ်တိုင်းစေ့ လိုလို ရရှိလာခြင်း၊ ဂြိုဟ်တု ရုပ်မြင်သံကြား ဖမ်းစက်များနှင့် MRTV၊ MWD ကဲ့သို့သော ရုပ်မြင်သံကြား လိုင်းများမှ ဇာတ်လမ်းတွဲများ ပုံမှန်ထုတ်လွှင့်ပေးလာခြင်းတို့ကြောင့် ပြဇာတ်ရုံ/ဗီဒီယိုရုံများသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုသည့် အလေ့အထမှာ လျှော့နည်းသွားခဲ့သည်။ ရွာလမ်းများတွင် ညဘက် လူစည်ကားစေခဲ့သည့် ဗီဒီယိုရုံများသည် ပြသရေးလုပ်ငန်းများကို ရပ်ဆိုင်းခဲ့ကြရပြီး အခွေငှားဆိုင်များအဖြစ် သို့လည်းကောင်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် လုံးဝ ပိတ်သိမ်းသည့် အခြေအနေသို့လည်းကောင်း ရောက်ရှိသွားခဲ့ရသည်။ခြုံငုံသုံးသပ်ရပါက ဗီဒီယိုရုံခေတ်သည် သတင်းအချက်အလက်နှင့် ဖျော်ဖြေရေး မီဒီယာ အကန့်အသတ်ရှိခဲ့သော ခေတ်ကာလတစ်ခု၌ မြန်မာ့လူအဖွဲ့အစည်း၏ ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ ပြတင်းပေါက်တစ်ခုအဖြစ် အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့သည်။ နည်းပညာအရ အရည်အသွေး ကန့်သတ်ချက်များ ရှိခဲ့သော်လည်း ဗီဒီယိုရုံများသည် ရပ်ကွက်/ကျေးလက်အဆင့် လူမှုအသိုက်အဝန်း စိစစ်စုစည်းမှုကို အားကောင်းစေခဲ့ပြီး၊ မြန်မာ့ရုပ်ရှင် စက်မှုဇုန် ရပ်တန့်မသွားဘဲ ဒစ်ဂျစ်တယ် ခေတ်သစ်သို့ ကူးပြောင်းနိုင်ရန် ကာလလတ် ပေါင်းကူးတံတားတစ်ခုအဖြစ် ထိရောက်စွာ ပံ့ပိုးပေးခဲ့သည့် သမိုင်းဝင် လူမှုယဉ်ကျေးမှု ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ခင်ဗျားတို့ ဘ၀မှာရော ဗီဒီယို ရုံ နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာတွေများ အမှတ်ရစရာရှိခဲ့ဖူးလဲ။တော်သေးဘီကိုရခိုင်ကြီး (ဇီးသီးဖေါ်ယူ)
9 minutes ago | [YT] | 0
View 0 replies
မြို့ပြထဲက စောက်တောသားများမြင့်မားလှတဲ့ တိုက်တာအဆောက်အအုံတွေ၊ မှန်ရောင်စုံတွေနဲ့ လျှပ်စစ်မီးရောင်တွေ ကြားမှာ မြို့ကြီးပြကြီးဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို ဆောင်းထားကြပေမဲ့၊ အဲဒီအထဲမှာ ကျက်စားနေတဲ့ လူအချို့ရဲ့ အသိဉာဏ်ကတော့ အောက်တန်းကျလွန်းလှပါတယ်။ မြို့ပေါ်မှာနေပြီး ခေတ်မီဆန်းသစ်တဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ထားရုံ၊ သောင်းဂဏန်းတန် ဖုန်းတွေကို ကိုင်ထားရုံနဲ့တော့ လူအဆင့်အတန်းက မြင့်မားမသွားပါဘူး။ စည်းကမ်းမဲ့မှု၊ ရိုင်းစိုင်းမှုနဲ့ အသိဉာဏ် ကင်းမဲ့မှုတွေကို မြို့ပြရဲ့ လူစည်ကားရာ နေရာတိုင်းမှာ ဘက်ပေါင်းစုံကနေ ပြသနေကြတဲ့ "မြို့ပြထဲက စောက်တောသားများ" ကို နေ့စဉ်နဲ့အမျှ တွေ့မြင်နေရတာပါ။ဒီနေရာမှာ တောဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ ဒေသတစ်ခုကို ရည်ညွှန်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မာနတခွဲသားနဲ့ ရိုင်းစိုင်း အောက်တန်းကျနေတဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ အပြုအမူတွေကို ဆိုလိုတာပါ။ မြို့ပြရဲ့ ကွန်ကရစ်လမ်းပေါ်မှာ ကားမောင်း၊ ဆိုင်ကယ်မောင်းနေကြပေမဲ့ မီးနီတာကို မစောင့်နိုင်ဘဲ ရမ်းကားမောင်းနှင်တာ၊ လမ်းကူးသူကို မငဲ့မညာ အော်ဟစ်ဆဲဆိုတာ၊ လူကူးမျဉ်းကြားမှာတောင် ဦးစားမပေးဘဲ အနိုင်ကျင့်တာတွေဟာ အသိဉာဏ်မဲ့သူတို့ရဲ့ အဓိက လက္ခဏာပါပဲ။ သူတို့အတွက်တော့ စည်းကမ်းဆိုတာ ဖျက်ဆီးဖို့ သက်သက်နဲ့ ရိုင်းစိုင်းပြရတာကိုပဲ မိုက်လှပြီလို့ ထင်မှတ်နေကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ဒါတင်မကသေးပါဘူး၊ အများပိုင် နေရာတွေနဲ့ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ရမယ့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မိမိတို့ရဲ့ စည်းမရှိ ကမ်းမရှိ အလေ့အထတွေနဲ့ ဖျက်ဆီးကြတာလည်း သူတို့ပါပဲ။ ဆိုင်းဘုတ်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ တက်ထားတက်ထား၊ စာမဖတ်တတ်သူများအလား အမှိုက်တွေကို တွေ့တဲ့နေရာ ပစ်ချခဲ့ကြတယ်။ အဲကွန်အေးအေးနဲ့ လှပတဲ့ Shopping Mall တွေ၊ ကော်ဖီဆိုင်တွေထဲ ရောက်နေရင်တောင် အများသူငါ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် အော်ဟစ်ပြောဆိုတာ၊ ဖုန်းစပီကာကို အဆုံးထိဖွင့်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုမစိုက်တာတွေက သူတို့ရဲ့ "နဂိုရုပ်သွင်" ကို အထင်းသား ဖော်ပြနေပါတယ်။အဆိုးဆုံးကတော့ သူတို့မှာ မိမိကိုယ်ကို ဆန်းစစ်နိုင်စွမ်းနဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရား လုံးဝကင်းမဲ့နေတာပါပဲ။ ကိုယ့်အပြုအမူကြောင့် သူတပါး စိတ်ငြိုငြင်ရတာကို အပျော်လွန်နေတတ်ပြီး၊ မကျေနပ်လို့ ထောက်ပြလာရင်လည်း အသိဉာဏ်ရှိသူတို့ရဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ မဖြေရှင်းဘဲ ဒေါသနဲ့ အောက်တန်းကျတဲ့ စကားလုံးတွေ သုံးပြီး ပြန်လည်ရန်တွေ့တတ်ကြပါသေးတယ်။ ရိုးသားမှုကို ခေါင်းစဉ်တပ်ပြီး ရိုင်းစိုင်းမှုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတဲ့ ဒီလိုလူတွေဟာ မြို့ပြရဲ့ သန့်ရှင်းမှုကို ညစ်နွမ်းစေတဲ့ အဓိက အကြောင်းအရင်း ဖြစ်ပါတယ်။အတိုချုပ်ပြောရရင်တော့ မြို့ပေါ်မှာ နေရုံနဲ့တော့ မြို့သား မဖြစ်လာပါဘူး။ ခေတ်မီတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ကိုင်ဆောင်ထားရုံနဲ့လည်း လူ့အဆင့်အတန်း မြင့်မားမလာပါဘူး။ အသိဉာဏ်၊ စည်းကမ်းနဲ့ အလိုက်တသိ ရှိမှုဆိုတဲ့ အခြေခံ လူမှုနီတိတွေ မရှိသမျှတော့ ဘယ်လောက်ပဲ ရုပ်ဝတ္ထုတွေ တိုးတက်နေတဲ့ မြို့ကြီးထဲမှာ ရှင်သန်နေပါစေ… "မြို့ပြထဲက စောက်တောသား" ဆိုတဲ့ တံဆိပ်ကပ်ခံရမှုကနေ ဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
15 hours ago | [YT] | 218
View 20 replies
မိဘ စကား နားထောင်မှ သားလိမ္မာတဲ့လား .... ဒါဟာ ကျနော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံထဲက လူမျိုးစုံ တွေ ကြားဖူးနေကြစကား ဖြစ်မယ် ထင်ပါရဲ့။ အစ္စလာမ်ဘဲ ဖြစ်ဖြစ် တရုတ်ဘဲ ဖြစ်ဖြစ် ကချင် ကယား ကရင် ချင်း ဘာလူမျိုး ဖြစ်ဖြစ် အတူတူဘဲ ထင်ပါရဲ့ ။ ကျနော့် ရဲ့ တကိုယ်ရေစာ ဖြတ်သန်းမှု နဲ့ ပြောရရင်တော့ ပြန်မပြော နားမထောင် လုပ်တာ အကောင်းဆုံးပါဘဲ။ ဒီလို ပြောလိုက်လို့ ဆဲမယ် ကိစ္စတွေကို ခဏထားဦး အောက်မှာ ရေး ထားတာလေး ဆက်ဖတ်လိုက်ဦး။ ကျနော်ဟာ ရခိုင်ပြည်နယ်က နယ်မြို့လေး တမြို့မှာ အသက် ၁၆ တည်းက စာစီစာရိုက်မိတ္တူဆိုင်ကြီးတခုကို ဦးစီးပြီး လုပ်ခဲ့တဲ့သူ ၁ ယောက်။ အဲဒီမှာ ဘာတွေ့ရလဲ ဆိုတော့ ကျနော်တို့ ဆိုင်က အစိုးရ ဝန်ထမ်းတွေ ဌာန ဆိုင်ရာတွေ အများဆုံး လာကြတာ ၊ သူတို့တွေ စာရွက်ပေါ်မှာ ဘယ်လို လိမ်တယ် ၊ ဘယ်လိုလုပ်တယ်ဆိုတာက အစ ကျနော့် အနေနဲ့ အကုန်လုံး မြင်ခဲ့ရတာကိုး။ ဥပမာ ဆိုပါစို့ မြို့မ ရဲစခန်းဆိုရင် ဘာစောက်လုပ်မှ မလုပ်ဘူး။ အဲ ၃ လပတ် အစီရင်ခံစာ လုပ်ရပြီဆိုရင် ခိုးမှု က ဘယ်လာက် ဓါးမြမှုက ဘယ်လောက် ဆိုတာတွေလာလာရေးတာကိုးဗျ ... ဌာန ဆိုင်ရာ ၁၈ ခု လောက်က ကိုယ့်ဆီမှာ အစီရင်ခံစာတွေလာလုပ်တော့ မမြင်ချင် မတွေ့ချင်မှအဆုံး ၊ အဲဒီအသက်အရွယ်တည်းက ကျနော် ဟာ ဒီတသက်လုံး ဘယ်တော့မှ အစိုးရ ဝန်ထမ်း မလုပ်ဘူး။ သူများ မိုးခါးရေ သောက်တိုင်း မသောက်ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချခဲ့တာဘဲ။ ခေါင်းစဉ်ကို ပြန်ဆက်ရရင် မှတ်မှတ်ရရ ၂၀၀၉ ခုနှစ်မှာ ကျနော်လည်း အဝေးသင် တက်ရင်းဘွဲ့ရခဲ့ပြီဆိုတော့ အမေက သူ့ရဲ့ အသိ လ၀က အရာရှိ ကို အဲဒီခေတ်တုန်းက ၅ သိန်း ပေးပြီး အရာရှိ ဖြစ်အောင် တန်းလုပ်ခိုင်းမယ်ဆိုပြီး စီစဉ်ပါလေရော ... ဘယ်ပြောကောင်းမလဲ အမေ နဲ့ သား ၂ ယောက် စကားများ ရန်ဖြစ်ကြတာ ရှယ်ဘဲ။ အမေကလည်း သူက ကောင်းဖို့ စီစဉ်တာကို ခြေနဲ့ဖျက်ရမလားဆိုပြီး တံမျက်စည်းနဲ့ရှယ်တီး ... စောက်ကြောတင်းလေး မောင်ရခိုင်ကလည်း ပြုံးပြုံးဘဲ ရိုက်ချင်သလောက်ရိုက် မလုပ်ဘူးဆိုမလုပ်ဘူးဘဲ။ ပြောရရင်ဗျာ အဲဒီခေတ်ကာလ တုန်းက ရခိုင်လို နေရာမှာ လ၀က အရာရှိ ဖြစ်ရင် သူဌေးထက်ဆယ်ဆ ဌေးတဲ့ ခေတ်ကိုးဗျ ... ဥပမာ ဆိုပါစို့ မြို့ပေါ်က အစ္စလာမ် လူမျိုး ၁ ယောက် ဆယ်တန်းအောင်တယ် ရန်ကုန်မှာ ကျောင်းတက်ချင်တယ်ဆိုရင် ၊ ခရီးသွားလာခွင့် ကျောင်းတက်ခွင့် ကို ၁ နှစ်စာ ထောက်ခံစာထုတ်ပေးရတယ်။ အဲလို စာရွက် ၁ စောင်ကို သိန်း ၁၀၀ ဗျ ... သိန်း ၁၀၀ကျနော် အမှတ်မမှားဘူးဆိုရင် အစိုးရ ဝန်ထမ်းအခြေခံလစာက ၃ သောင်း နဲ့ ၆ သောင်း ကြားဘဲအမေ့စကား နားထောင် ဝန်ထမ်းလေး လုပ် ပြီး မိုးခါးရေလေးသောက်လိုက်ရင် ၂၀၁၀ လောက်တည်းက မောင်ရခိုင်တို့ မာစီးဒီးကို ထည်လဲ စီး နေပြီပေ့ါဗျာ။ ဒီကနေ့လို ဖွတ်ချီ ဖွတ်ချက် ယူတူဘာလေး ဖြစ်မနေဘူး ဟီးဟီး အဲဒီမှာတင် အမေ နဲ့ တစခန်းပြတ်တာပေ့ါဗျာ။ ၂၀၀၉ ကုန်ခါနီးကျတော့ အိမ်ကနေ စထွက်လာပြီး တောင်ငူက ဓါတ်ပုံဆိုင် တခုမှာ အလုပ်ဝင်လုပ်ရင်း အိမ်မှာ ပြသနာလေးရှိတော့ ၂၀၁၀ မှာ ခဏ ပြန်ဖြစ်တယ်။ ဘယ်ပြောကောင်းမလဲ ဒုတိယအကြိမ် ဇတ်လမ်းကစတာဘဲ ဒီတခါ နည်းနည်း ပိုကြမ်းတယ်ရေတပ်ထဲကို အရာရှိ အဖြစ်နဲ့ သွင်းဦးမယ်ဆိုဘဲ။ ငယ်ငယ်တုန်းက သူငယ်ချင်း ၂ ယောက် ကလည်း အရာရှိ ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ အမေက ပိုပြီး ပြောအား ရှိတာပေါ့လေ။ ဒီတခေါက်မှာလည်းမောင်၇ခိုင်ရဲ့ ခေါင်းမာချက်ကတော့ မပြောင်းသေးဘူး ၊ တံမျက်စည်းနဲ့ရှယ်တီး တာကတော့ ဟဲ ဟဲ မပြောတော့ဘူး။ အဲဒီနောက်ပိုင်း ကျနော်လည်း နေရာအစုံ လျှောက်သွားရင်း ဆယ်နှစ်နီးပါး ဖြစ်သွားပါလေရောယ .... ကိုဗစ် မတိုင်ခင် ရန်ကုန် ပြန်ရောက်နေတာ့ တတိယလှိုင်း မဖြစ်ခင်လေး အိမ် ခဏ ပြန်ဖြစ်တယ်။ ဟော ဇတ်လမ်းက မသန်း ဒီတခါကျတော့ အကျဉ်းထောင် ဖက် ရောက်သွား ပြီ။ အသက်လည်း နည်းနည်းကြီးပြီဆိုတော့ အမေ့ကို အရင်လို ကလန်ကဆန်တော့ မလုပ်တော့ဘူး သူ့စကားအတိုင်းဘဲဖေါင်တွေ ဘာတွေဖြည့် ဓါတ်ပုံရိုက်နဲ့ လျှောက်လွှာတင်ခဲ့တယ်ပေ့ါလေ။ ပြီးမှ အမေ့ကို တယောက်တည်းဆိုက်ကားလေးနဲ့ အိမ်ကို ပြန်လွှတ် ၊ ကိုယ်ကတော့ ထောင်ထဲ ပြန်သွားပြီး အကိုရယ် အမေ စိတ်မကောင်းမှာစိုးလို့ ကျနော် စီဗီ လာတင်လိုက်တာ ... မလုပ်ချင်ပါဘူး။ စီဗီလေး ပြန်ပေးပါ။ တကယ်လို့ အမေ မေးရင်လျှောက်တာ မအောင်ဘူး ၊ တက်တူး ရှိနေလို့ ကျတယ်ဘဲပြောပေးပါဆိုပြီး စီဗီလေး ပြန်ယူခဲ့ရတာပေ့ါဗျာ။ဘ၀မှာ ကံအကောင်းဆုံးလို့ ပြောရမယ့်ဆုံးဖြတ်ချက်က အခု နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ဘဲ ကျနော် သာ အဲဒီ တုန်းက အကျဉ်းဦးစီးမှာ အလုပ်ဝင်ခဲ့ရင် မျက်ရည်နဲ့ မျက်ခွက် ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ ကိုဗစ် အလွန် သိပ်မကြာခင်ဘဲအာဏာသိမ်းတဲ့ ဇတ်လမ်းက စတာကိုးဗျ ... ခင်ဗျားတို့ စဉ်းစားသာ ကြည့် ကိုယ်တိုင်လည်း အကျဉ်းသား နဲ့ မခြား ဖြစ်နေရမယ့် အပြင် ထောင်ထဲ ဝင်လာသမျှ မတရားဖမ်းလာသမျှ လူတွေကို နှိပ်စက်နေတာကို ကြားနေရမယ်မြင်နေရမယ် ၊ ကိုယ်တိုင်တောင် လုပ်ကောင်း လုပ်ဖြစ်ဦးမယ်။ ဘာလို့ဆို ဝက်ဖြစ်မှတော့ မစင် ကြောက်လို့ မရဘူးဆိုတာလည်း ရှိသေးတာကိုး ... ဒီထက် ဆိုးတာက အဲကောင် အကျဉ်းထောင်က ဦးစီးမှူးဘဲ အဲကောင်ကို ပစ် ကွာ ဆိုရင် နေရင်းထိုင်ရင်း သေနေဦးမယ်။ အခုတော့ အမေလည်း နားလည်နေပါပြီ။ ဝန်ထမ်းလုပ်ဖို့ မတိုက်တွန်းတော့ပါဘူး ဟီး ဟီး ။ဆိုတော့ ပြောချင်တာက မိဘ စကား ဆိုတာ မြေဝယ်မကျ နားထောင်ကောင်းတဲ့ အရာတော့ မဟုတ်ဘူးဗျ။ငြင်းသင့်ရင် ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းရမယ်။ ကိုယ်တိုင်က ကိုယ့်ဘ၀ကို ဘာဖြစ်ချင်လဲ ဆိုတာကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စဉ်းစားပြီး လက်ခံတတ်ရမယ်။ အမေ အဖေ ပြောသမျှ အကုန်လုံး အကန်တွေချည်းလွှတ်ဖို့ ပြောတာတော့ မဟုတ်ဘူးဗျ။ လက်ခံရမယ့် ကိစ္စကို လက်ခံရမယ်။ ငြင်းရမယ့်ကိစ္စကို ငြင်းရမယ် စာလည်း အတော်လေးရှည်နေပြီမို့ တော်သေးဘီကိုရခိုင်ကြီး
1 day ago | [YT] | 285
View 35 replies
ရိုးသားခြင်းက လူရာမဝင်တဲ့အခါ..."ရိုးသားရင် ငတ်မယ်..."ဒီစကားကို ငယ်ငယ်က ဇာတ်လမ်းတွေထဲမှာ ဗီလိန်တွေ ပြောလေ့ရှိတဲ့ စကားတစ်ခုလို့ ထင်ခဲ့ဖူးတယ်။ဒါပေမဲ့ တကယ့် လက်တွေ့ဘဝထဲ ရောက်လာတဲ့အခါ... ဒါဟာ ရှင်သန်ရေးအတွက် နေ့စဉ်သုံးနေရတဲ့ လမ်းညွှန်ချက်တစ်ခု ဖြစ်နေမှန်း သိလာရတယ်။...စနစ်ကောင်းတဲ့ နိုင်ငံတွေမှာတော့ ...ရိုးသားခြင်းဆိုတာ ဂုဏ်ယူစရာပါ။စည်းကမ်းလိုက်နာတဲ့သူကို စနစ်က အကာအကွယ်ပေးတယ်။ တန်းစီတဲ့သူက အရင်ဆုံး ဝန်ဆောင်မှုရတယ်။ ဥပဒေကို လေးစားတဲ့သူက လုံခြုံမှုရတယ်။အဲဒီမှာ ရိုးသားခြင်းက တန်ဖိုးတစ်ခုပါ။ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာတော့... ရိုးသားခြင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ပြောင်းပြန် ဖြစ်နေတယ်။...ဥပမာ... ရုံးတစ်ရုံးမှာ ကိစ္စတစ်ခု သွားလုပ်တယ် ဆိုပါစို့။ခင်ဗျားက စည်းကမ်းတကျ စာရွက်စာတမ်း အပြည့်အစုံနဲ့ တန်းစီတယ်။ အကြာကြီး မတ်တပ်ရပ်စောင့်တယ်။အဲဒီအချိန်မှာ နောက်ကရောက်လာတဲ့ လူတစ်ယောက်က... အထဲက အသိကို ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ပွဲစားကို ပိုက်ဆံထိုးပေးလိုက်တယ်။ ခင်ဗျားရှေ့ကနေ ဖြတ်ပြီး သူ့အလုပ်ကို ခဏလေးနဲ့ ပြီးသွားတယ်။ဒီနေရာမှာ အဆိုးဆုံးက ဘာသိလား။ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အမြင်ပါပဲ။ဖြတ်လမ်းကနေ သွားတဲ့သူကို ပတ်ဝန်းကျင်က... "သူက ပါးနပ်တယ်""သူက လူလည်ကျတတ်တယ်""သူက အချိတ်အဆက် မိတယ်" ဆိုပြီး အထင်ကြီးကြတယ်။ချွေးတလုံးလုံးနဲ့ စည်းကမ်းတကျ တန်းစီနေတဲ့ ခင်ဗျားကိုကျတော့... "ဒီကောင် အနေမတတ်ဘူး" "လူရာမဝင်ဘူး" "ဒီခေတ်ကြီးမှာ ဒီလိုလုပ်နေရင် ငတ်မှာပေါ့" ဆိုပြီး "လူအ" တစ်ယောက်လို သတ်မှတ်လိုက်ကြတယ်။...တဖြည်းဖြည်းနဲ့...လူမှန်လုပ်ချင်တဲ့သူတွေ၊ ရိုးရိုးသားသား နေချင်တဲ့သူတွေဟာ စိတ်ဓာတ်ကျလာတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးခွန်းထုတ်လာရတယ်။"ငါ မှန်မှန်ကန်ကန် နေတာ... တကယ်ပဲ မှားနေသလား"ဒီလိုနဲ့ပဲ... ကျွန်တော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ 'ရိုးသားမှု' ဆိုတာ တန်ဖိုးထားရမယ့် အရာတစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ၊ လူရာမဝင်တဲ့ အားနည်းချက်တစ်ခု၊ ခေတ်နောက်ကျနေတဲ့ အရာတစ်ခုလို ဖြစ်သွားတယ်။...လူတစ်ယောက်ဟာ မတရားမှုကို လုပ်ဖို့ ရှက်ရွံ့နေရမယ့်အစား...ရိုးသားနေမိလို့ အခွင့်အရေးတွေ ဆုံးရှုံးရတဲ့အခါ "ငါ အလွန်းလို့ပါလား" ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ရှက်နေရတဲ့ အခြေအနေဟာ တကယ့်ကို ရင်နာစရာပါ။အဲဒီလို "ကိုယ်အလွန်းလို့ပါလား" ဆိုတဲ့ နောင်တတွေ များလာတဲ့အခါ...နောက်ဆုံးမှာ "ငါတစ်ယောက်တည်း မှန်နေလို့လည်း ဘာမှထူးမလာဘူး" ဆိုတဲ့ အရှုံးပေးမှုတွေဆီ ကူးစက်သွားတယ်။တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ရှင်သန်ဖို့အတွက် အများနည်းတူ ဖြတ်လမ်းကသွားဖို့ ဝန်မလေးကြတော့ဘူး။ဒီနေရာမှာတင် လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံးရဲ့ အကြီးမားဆုံး ဆုံးရှုံးမှုကြီး စတင်ပါတော့တယ်။အဲဒါကတော့ "အပြန်အလှန် ယုံကြည်မှု" တွေ ပြိုကျသွားခြင်းပါပဲ။လူကောင်းတွေတောင် ရပ်တည်နိုင်ဖို့ မရိုးမသား လုပ်လာရပြီဆိုရင်... ဘယ်သူ့ကိုမှ ယုံလို့ မရတော့ဘူးဆိုတဲ့ သံသယတွေက လူတိုင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ အမြစ်တွယ်သွားတယ်။သံသယ မျက်လုံးတွေနဲ့ပဲ လူတွေဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကြတော့တယ်။ဒီလို ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့သွားတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ...'ရိုးသားမှု' နဲ့ 'စာနာမှု' ဆိုတာတွေဟာ တန်ဖိုးမဟုတ်တော့ဘဲ အလွယ်တကူ အမြတ်ထုတ်ခံရမယ့် 'အားနည်းချက်' တွေ ဖြစ်လာပါတယ်။ကိုယ်က ရိုးရိုးသားသား ဆက်ဆံရင်တောင် တစ်ဖက်လူက ကိုယ့်ကို အယုံအကြည်မရှိတဲ့အခါ၊ နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့အတွက် အများနည်းတူ မျက်နှာဖုံးတွေ စွပ်လာကြတယ်။ရှင်သန်ဖို့အတွက် မရိုးမသားလုပ်ဖို့ ဝန်မလေးကြတော့ဘူး။တကယ်တော့ ... လူတွေ ကိုယ်ကျင့်တရား ပျက်ပြားသွားတာဟာ သူတို့ မွေးရာပါ ဆိုးသွမ်းနေလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ရိုးသားတဲ့သူတွေ အမြဲတမ်း နစ်နာပြီး၊ ဖြတ်လမ်းလိုက်တဲ့သူတွေ အမြဲတမ်း နေရာရနေတဲ့ စနစ်ဆိုးကြီးက...ရိုးရိုးသားသား ရှင်သန်ချင်တဲ့ လူကောင်းတွေကိုပါ "လူရာဝင်ချင်ရင် မကောင်းတဲ့သူတွေလို ကျင့်ကြံပါ" ဆိုပြီး အသံတိတ် ဖိအားပေး အကျပ်ကိုင်နေလို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
3 days ago | [YT] | 724
View 48 replies
ချစ်ရပါသော ပရိတ်သတ်တွေရဲ့ အားပေးမှုနဲ့အတူ 2M view ရှိတဲ့ ဗီဒီယို ၁ ပုဒ်ထွက်လာခဲ့ပါပြီ။ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အားပေးမှုကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ဇီးသီးဖေါ်ယူဆိုတာလည်း ဒီနေ့အထိ ရှိလာမှာမဟုတ်ပါဘူး။ခင်မင်ရင်းနှီးစွာဖြင့်ကိုရခိုင်ကြီး ( ဇီးသီးဖေါ်ယူ ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူ)
4 weeks ago | [YT] | 1,035
View 91 replies
ပရိတ်သတ်တွေတော့ မသိဘူး ၊ ကိုရခိုင်ကြီးတော့ ဗိုက်ကင်းအတွက် စာရေးရင်း နာမည်တွေမှတ်ရလွန်းလို့ ခေါင်းထဲ တန်းမထည့်နိုင်ဘဲ ဒီလိုမျိုးကို စာရင်းချထားရတာဘဲ။ လခွမ်း
4 weeks ago | [YT] | 387
View 23 replies
ပရိတ်သတ် အမြင်လေး သိချင်လို့ပါ။ (၁) Recap တင်ပြီးရင် သက်ဆိုင်ရာ ဇတ်ကားကို တယ်လီဂရမ်မှာ တင်ပေးဖို့(၂) ကျနော်တို့က စာတန်းထိုး ကိုယ်တိုင်လုပ်သူ မဟုတ်တော့ Channel Myanmar aka Bioscope က ဇတ်ကားတွေဘဲ ဒေါင်းပြီး ပြန်တင်ပေးတာမျိုးပေ့ါ။ ကျနော့်တို့က high speed internet မို့ ဒေါင်းတာ ပြန်တင်တာက ခဏပါဘဲ။(၃) တခြား လူ သို့ အစုအဖွဲ့ တခုက ငွေကြေး အားစိုက်ထုတ်တဲ့ အရာ တခုကိုလည်း လွယ်လွယ်ကူကူ ယူပြီး တင်ပေးဖို့ကို စိတ်ထဲက မသန့်သလို ခံစားရလို့ပါ။ ပြောရရင် ပါဆင်နယ် ၁ ဦး ၁ ယောက် လုပ်တာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဇီးသီးဖေါ်ယူ ချန်နယ်ကြီးက ဒီလိုတောင်ကူးတင်တာလား ဆိုတာမျိုး မဖြစ်စေချင်တာပါ။ မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ အမြင်လေးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းလေး ပြောပေးကြပါဦး။
4 weeks ago | [YT] | 203
View 50 replies
ကိုရခိုင်ကြီး ပြန်မန့်တော့ ရိုင်းတယ်ဆိုဘဲ ။ လခွမ်း ကိုယ်တိုင်ကရော ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး မေးဖူးရဲ့လား ၊ စောနကလည်း စိတ်တိုလို့ ဆဲတာတော့ မပါ ပါဘူး။ စကားလုံး ခပ်ပြင်းပြင်း သုံးလိုက်တာပါ။ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး လေး မေးလို့ မရဘူးလား ၊ အကိုရေ အခုက ရှားလော့ဟုမ်း အပိုင်း ၉ ဆိုတော့ တခြား အပိုင်းတွေ ဘယ်လို ကြည့်လို့ရမလဲ ရှာမတွေ့လို့ ၊ စသည်ဖြင့် မန့်လို့ရတာဘဲ။ အခုက လူကို စော်ကားသလို အသုံးအနှုန်း တွေနဲ့ ပိုက်ဆံရ ပြီးရော ဆိုတာက ပါသေး။ Playlist ဆိုတာကို မရှာတတ်တာလား ၊ အင်္ဂလိပ်စာ မဖတ်တတ် ဘူးလား လို့ ပြန်မေးရင်လည်း ရိုင်းလိုက်တာလို့ အပြောခံရဦးမယ်။ လူတွေ လူတွေ တယ်ခက်သကိုး .....အကျယ်အကျယ် မဖြစ်ချင်လို့ ကော်မန့်တွေတော့ ဖျက်လိုက်ပါပြီ။
4 weeks ago | [YT] | 197
View 46 replies
ဇီးသီးဖေါ်ယူရဲ့ အဖွဲ့ဝင် တဦးကနေ အာဆင်နယ် သတင်း သီးသန့် တင်ဆက် ပေးမယ့် ဘောလုံး ချန်နယ်ပါ။ ဇီးသီးဖေါ်ယူ ရဲ့ ပရိတ်သတ်တွေထဲမှာ ဂန်းနား ဖန်တွေ ရှိခဲ့ရင် Follow ထားလို့ ရပါတယ်။ ကိုရခိုင်ကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ။ ကိုရခိုင်ကြီးက ဆိုက်ကား ဂိတ်မှူးလေး ၁ ယောက်ပါ။ ချန်နယ်လင့်ခ် youtube.com/@championscornerbkkကိုရခိုင်ကြီး ၊ ဂိတ်မှူး တဦး
2 months ago | [YT] | 75
View 5 replies
စီးရီးခေတ် နှင့် Reel ခေတ်- ပျောက်ဆုံးသွားသော ကျွန်ုပ်တို့၏ မှတ်ဉာဏ်များတစ်ခါတုန်းက ကျွန်တော်တို့မှာ "စောင့်ကြည့်ရတဲ့" ခေတ်တစ်ခေတ် ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ရုပ်မြင်သံကြားရှေ့မှာ အချိန်ကိုက် နေရာယူ၊ လျှပ်စစ်မီး လာမလား ပျက်မလား ရင်တမမနဲ့ စီးရီး (Series) ဇာတ်လမ်းတွဲတွေကို စောင့်ကြည့်ခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေပေါ့။ နောက်ပိုင်း နည်းပညာတွေ တိုးတက်လာတော့ ဖုန်းလေးတစ်လုံးနဲ့ Complete Season တွေကို တစ်ထိုင်တည်း အစအဆုံး ကြည့်နိုင်တဲ့အထိ အခွင့်အရေးတွေ ရလာခဲ့တယ်။ အဲဒီ "စီးရီးခေတ်" မှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ ရုပ်ရှင်ကြည့်ရင်းနဲ့ ကိုယ်တိုင်တောင် သတိမထားမိဘဲ မှတ်ဉာဏ်စွမ်းရည်တွေ၊ အာရုံစူးစိုက်မှုတွေကို လေ့ကျင့်နေခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု... ၁ မိနစ်တောင် မပြည့်တဲ့ Reel တွေ၊ Short တွေ ခေတ်ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အရာရာဟာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါပြီ။စီးရီးခေတ်- အာရုံစူးစိုက်မှု၊ စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်စွမ်းနှင့် ရေရှည်မှတ်ဉာဏ်တို့၏ ကမ္ဘာစီးရီးဇာတ်လမ်းတွဲ တစ်ခုကို ကြည့်တယ်ဆိုတာ အလွယ်လေး မဟုတ်ဘူး။ ဇာတ်ကောင် အများကြီး၊ နာမည်တွေ အများကြီး၊ သူတို့ရဲ့ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းတွေ၊ စရိုက်လက္ခဏာတွေကို အသေးစိတ်ကအစ မှတ်သားထားနိုင်မှ ဇာတ်လမ်းရဲ့ အနှစ်သာရကို အပြည့်အဝ ခံစားနိုင်တာ။ ဂိမ်းအော့ဖ်သရုန်း (Game of Thrones) လို၊ Prison Break လို ဇာတ်လမ်းမျိုးဆို မျိုးနွယ်စုတွေ၊ မိသားစု အရှုပ်အထွေးတွေ၊ ဇာတ်ကောင်တွေရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို မှတ်ရလွန်းလို့ မှတ်ဉာဏ် စာမေးပွဲ ဖြေနေရသလိုပဲ။ Season 1 က အဖြစ်အပျက်လေး တစ်ခုက Season 4 ကျမှ ပြန်ပေါ်လာတာမျိုးဆိုရင် ကိုယ့်ဦးနှောက်က အဲဒါကို ပြန်ချိတ်ဆက် (Connect the dots) နိုင်တဲ့အထိ အာရုံစူးစိုက်မှု အားကောင်းခဲ့ကြတယ်။နောက်တစ်ချက်က စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်စွမ်း (Delayed Gratification) ပါပဲ။ တစ်ပတ်နေမှ တစ်ပိုင်းလာတဲ့ ခေတ်တုန်းကဆို နောက်တစ်ပတ်ကို ရင်တမမနဲ့ စောင့်ခဲ့ရတယ်။ ကျောင်းရောက်ရင်၊ ရုံးရောက်ရင် မနေ့ညက အပိုင်းအကြောင်း သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဝိုင်းဖွဲ့ဆွေးနွေးကြ၊ နောက်ဘာဆက်ဖြစ်မလဲဆိုပြီး သီအိုရီတွေ ထုတ်ကြ၊ ငြင်းကြခုံကြနဲ့ အဲဒီလို စောင့်ရတဲ့၊ တွေးတောရတဲ့ အရသာက ဦးနှောက်ကို အတော်လေး လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ပေးသလို ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ဇာတ်ကောင် တစ်ယောက်ချင်းစီနဲ့ အချိန်ကြာကြာ ဖြတ်သန်းရတဲ့အတွက် သူတို့အပေါ် သံယောဇဉ်တွေလည်း ရှိလာတယ်။ ကိုယ်ချစ်တဲ့ ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက် သေသွားရင် တကယ့် လက်တွေ့ဘဝက ဆွေမျိုးတစ်ယောက် ဆုံးရှုံးသွားသလို ခံစားရတဲ့အထိ စိတ်ခံစားမှုပိုင်း (Emotional Connection) နက်ရှိုင်းတယ်။ ခက်ခဲနက်နဲတဲ့ ဇာတ်ကွက်တွေ၊ ရှုပ်ထွေးတဲ့ ဇာတ်လမ်းသွားတွေကို နားလည်အောင် အချိန်ပေးပြီး စူးစိုက်ကြည့်ခဲ့ရတယ်။ ဇာတ်လမ်းနဲ့အတူ လိုက်ပါစီးမျောရင်း ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဦးနှောက်က အချက်အလက်တွေကို စနစ်တကျ လက်ခံမှတ်သားနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ရေရှည်မှတ်ဉာဏ် (Long-term memory) ကို အားကောင်းစေပြီး၊ အကြောင်းအရာတစ်ခုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောဆင်ခြင်နိုင်စွမ်း (Critical thinking) ကိုလည်း သဘာဝကျကျ မြင့်မားစေခဲ့ပါတယ်။Reel ခေတ်- အပေါ်ယံ လှည့်စားမှုနှင့် မှတ်ဉာဏ်တိုတောင်းလာခြင်းအခုခေတ်မှာတော့ လက်ချောင်းလေး တစ်ချက် ပွတ်ဆွဲလိုက်ရုံနဲ့ အရာရာဟာ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ပြောင်းလဲသွားပြီ။ Reel တွေ၊ Short တွေ၊ TikTok တွေဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချိန်တွေကိုသာမက အာရုံစူးစိုက်မှုကိုပါ သိမ်းပိုက်သွားကြပြီ။၁ မိနစ် မပြည့်တဲ့ ဗီဒီယိုလေးတွေထဲမှာ အချက်အလက်တွေကို အမြန်ဆုံး၊ အကြမ်းဆုံး ဖြတ်ပြသွားတယ်။ ဘာအကြောင်းအရာလဲဆိုတာ သေသေချာချာ နားမလည်လိုက်ခင်မှာပဲ နောက်ထပ် ဗီဒီယိုအသစ်တစ်ခုက ရောက်လာပြန်ပြီ။ ဒီလိုနဲ့ ကျွန်တော်တို့ဟာ အကြောင်းအရာတစ်ခုလုံးရဲ့ အနှစ်သာရကို မသိရတော့ဘဲ အပေါ်ယံ အပိုင်းအစလေးတွေနဲ့တင် ကျေနပ်နေရ၊ လှည့်စားခံနေရတယ်။ပျော်ရွှင်မှု ဟော်မုန်း (Dopamine) ကို အမြန်ဆုံးနဲ့ အလွယ်တကူ ရယူချင်တဲ့ စိတ်ကြောင့် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက် ပွတ်ဆွဲ (Endless Scrolling) နေမိတယ်။ ဒီအလေ့အထက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရေရှည်မှတ်ဉာဏ်ကို တဖြည်းဖြည်း တိုက်စားသွားပြီး၊ အာရုံစူးစိုက်နိုင်စွမ်းကိုလည်း သိသိသာသာ ကျဆင်းစေတယ်။ "သိသလိုလို" ထင်ရပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ ဘာကိုမှ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မသိတော့တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်လာတာဟာ အတော်လေးကို စိုးရိမ်စရာပါ။ဆိုရှယ်မီဒီယာများ၏ လွှမ်းမိုးမှုနှင့် အယ်လဂိုရစ်သမ် (Algorithms) ထောင်ချောက်ဒီလို ပြောင်းလဲသွားရတဲ့ အဓိက တရားခံကတော့ ဆိုရှယ်မီဒီယာ (Social Media) ပလက်ဖောင်းတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့က "အာရုံစိုက်မှု စီးပွားရေး (Attention Economy)" ကို ကစားနေကြတာ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချိန် (Screen time) ကို တတ်နိုင်သမျှ များများရဖို့အတွက် အလွယ်တကူနဲ့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကြည့်နိုင်တဲ့ ဗီဒီယိုတိုလေးတွေကို ပိုပြီး တွန်းအားပေး (Push) လာကြတယ်။သူတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက်ကတော့ အယ်လဂိုရစ်သမ် (Algorithm) တွေပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ဘာကြိုက်လဲ ဆိုတာကို သေချာလေ့လာပြီး၊ ကြိုက်နှစ်သက်နိုင်မယ့် ဗီဒီယိုလေးတွေကိုပဲ ဆက်တိုက် ပြသပေးနေတယ်။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ကို ကိုယ့်ရဲ့ "ပူဖောင်းလေး (Filter Bubble)" ထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်ထားပြီး၊ ရှည်လျားတဲ့၊ ခက်ခဲတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို သည်းခံကြည့်ရှုနိုင်စွမ်း ကျဆင်းစေပါတယ်။ဒါ့အပြင် FOMO (Fear Of Missing Out) ဆိုတဲ့ ခေတ်ရေစီးကြောင်း (Trend) နောက်ကျကျန်ခဲ့မှာ ကြောက်တဲ့စိတ်ကလည်း ကျွန်တော်တို့ကို အနားမပေးဘူး။ အကြောင်းအရာ တစ်ခုတည်းကို အချိန်ယူ လေ့လာတာထက်၊ အပေါ်ယံ အချက်အလက် အများကြီးကို အမြန်ဆုံး ကြည့်ရှုဖြတ်သန်းသွားဖို့ တွန်းအားပေးနေတယ်။ အနုပညာ ဖန်တီးသူတွေကလည်း လိုက်ခ် (Likes) နဲ့ ပြန်လည်မျှဝေမှု (Shares) တွေ ရဖို့အတွက် နက်နဲတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေထက်၊ ချက်ချင်း အာရုံဖမ်းစားနိုင်တဲ့ အပေါ်ယံ ဖျော်ဖြေမှုတွေကိုသာ ပိုပြီး ဖန်တီးလာကြတော့တယ်။နိဂုံး- ကျွန်ုပ်တို့ ဘာတွေ ဆုံးရှုံးနေပြီလဲReel တွေ၊ ဗီဒီယိုတိုတွေက ဖျော်ဖြေမှု သက်သက်အတွက်ဆိုရင်တော့ မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အာရုံစူးစိုက်မှု၊ တွေးခေါ်နိုင်စွမ်းနဲ့ ရေရှည်မှတ်ဉာဏ်တွေကိုပါ အခကြေးငွေအဖြစ် ပေးဆပ်နေရတယ် ဆိုရင်တော့ ပြန်လည်စဉ်းစားဖို့ လိုအပ်လာပါပြီ။ကျွန်တော်တို့ဟာ ဇာတ်လမ်းကောင်း တစ်ပုဒ်ရဲ့ အနုပညာရသကို ခံစားတတ်တဲ့ အလေ့အထကို ဆုံးရှုံးနေပြီလား။ ခက်ခဲတဲ့ ပြဿနာတွေကို အချိန်ယူ စဉ်းစားဖြေရှင်းနိုင်စွမ်းတွေ ကျဆင်းနေပြီလား။ နည်းပညာရဲ့ အမြန်နှုန်းကြားမှာ ကိုယ်တိုင်ရဲ့ တွေးခေါ်နိုင်စွမ်းနဲ့ ရေရှည်မှတ်ဉာဏ်ကို ဘယ်လို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းကြမလဲ ဆိုတာဟာ ဒီနေ့ခေတ်မှာ ကျွန်တော်တို့ အားလုံး အလေးအနက်ထား စဉ်းစားရမယ့် မေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်လာပါတော့တယ်။#ကိုရခိုင်ကြီး#ဇီးသီးဖေါ်ယူ
3 months ago | [YT] | 196
View 6 replies
Load more
Series4u
တချိန်တုန်းက နိဗ္ဗာန်ဘုံ သို့မဟုတ် ရပ်ကွက်ထဲက ဗီဒီယိုရုံများ
မြန်မာနိုင်ငံ၏ ရုပ်ရှင်ဖျော်ဖြေရေး သမိုင်းကြောင်းသည် ၁၉၂၀ ပြည့်နှစ်တွင်
ရိုက်ကူးခဲ့သော "မေတ္တာနှင့် သူရာ" အသံတိတ် ဇာတ်ကားမှ စတင်ခဲ့ပြီး၊
၁၉၃၂ ခုနှစ်တွင် "ငွေပေးလို့မရ" ဇာတ်ကားဖြင့် အသံထွက်ရုပ်ရှင် ခေတ်သို့
ကူးပြောင်းခဲ့သည်။ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အပြီးနှင့် လွတ်လပ်ရေးရပြီးစ ကာလ
များတွင် မြန်မာ့ရုပ်ရှင်သည် ရုံပေါင်း ရာပေါင်းများစွာ၌ ပြသနိုင်ခဲ့ပြီး
အရှေ့တောင်အာရှတွင် အောင်မြင်သော အနုပညာနယ်ပယ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဒါပေမယ့်လည်းဗျာ သေနတ်ဆိုတာ မိုးပေါ်ထောင်ပစ်ရတာမဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့
စောက်သူတောင်းစား ၁ ကောင်ကြောင့် အာဏာသိမ်းခံရပြီး ပျက်စီးတော့
တာဘဲ။ ၁၉၆၂ ခုနှစ် ဆိုရှယ်လစ် စီးပွားရေးစနစ် ကျင့်သုံးချိန်ကနေစပြီး
တင်းကျပ်တဲ့ ဆင်ဆာစနစ်၊ စီးပွားရေး ပိတ်ဆို့မှုများနှင့် ရုပ်ရှင်ဖလင်လိပ်
ရရှိနိုင်မှု ခက်ခဲလာခြင်းတို့ကြောင့် ရုပ်ရှင်ထုတ်လုပ်မှု ပမာဏ သိသိသာသာ လျော့ကျခဲ့ရသည်။
၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် ရုပ်မြင်သံကြား ဖမ်းစက်များနှင့် ဗီဒီယို ကက်ဆက်
အသံဖမ်း/ပြစက်များ (VCR) ပြည်တွင်းသို့ စတင်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
၁၉၈၈ ခုနှစ်နောက်ပိုင်း ဈေးကွက်စီးပွားရေး မူဝါဒအချို့ ဖြေလျှော့ပေးခဲ့သည့်
ကာလတွင် ရုပ်ရှင်ရုံကြီးများ ယိုယွင်းပျက်စီးလာခြင်း၊ မြို့ကြီးများမှ ရုပ်ရှင်ကားကြီးများ
နယ်မြို့များသို့ ရောက်ရှိရန် လပေါင်းများစွာ ကြန့်ကြာခြင်း နှင့် လျှပ်စစ်မီး
မှန်မှန်မရရှိခြင်းတို့ကြောင့် ပြည်သူများ၏ ဖျော်ဖြေရေး ငတ်မွတ်မှုကို
ဖြည့်ဆည်းရန် "ဗီဒီယိုရုံ" (Video Parlors) များ အလျင်အမြန် တိုးတက်
လာခဲ့သည်။ ဗီဒီယို နည်းပညာသည် ၃၅ မီလီမီတာ ရုပ်ရှင်ဖလင်များထက်
ကုန်ကျစရိတ် သက်သာခြင်း၊ ထုတ်လုပ်မှု အချိန်တိုတောင်းခြင်းနှင့် ကူးယူဖြန့်ချိရ
လွယ်ကူခြင်းတို့ကြောင့် မြန်မာ့ဖျော်ဖြေရေး ရေစီးကြောင်းကို
အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်။
မှတ်မှတ်ရရ ပြောရရင် ကျနော့် ဘ၀မှာ ပထမဆုံး ကြည့်ဖူးတဲ့ ရုပ်ရှင်ဇတ်ကားကြီးက
သူ့ကျွန်မခံပြီ ဇတ်ကားကြီးပေ့ါ။ အဲဒီတုန်းက အဖိုးအဖွား အမေ အဒေါ် တွေနဲ့အတူတူ
ကျနော်တို့ နယ်မြို့လေးရဲ့ တခုတည်းသော မြို့မ ရုပ်ရှင်ရုံမှာ ကြည့်ခဲ့ရတာကလည်း
လုံး၀ကို အမှတ်ရစရာပါဘဲ။
ဗီဒီယိုရုံတွေက ရုပ်ရှင်ရုံကြီးများ ရောက်ရှိနိုင်ခြင်းမရှိသည့် ကျေးလက်ဒေသများနှင့်
ရပ်ကွက်အစွန်အဖျားများတွင် လစ်ဟာနေသော ဖျော်ဖြေရေး ကွက်လပ်ကို ချက်ချင်း ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်။ ရုံများ၏ တည်ဆောက်ပုံမှာ မြို့ကြီးများတွင် အခကြေးငွေယူ၍ ပရိသတ် ၁၅၀ ခန့် ထိုင်ကြည့်နိုင်သော ခုံတန်းများ ပါဝင်သည့် တန်းစီရုံများအဖြစ် တည်ရှိပြီး၊ ကျေးလက်ဒေသများတွင်မူ သစ်၊ ဝါး၊ ထရံတို့ဖြင့် မီးထွန်းကြည့်ရသည့် တဲရုံငယ်များအဖြစ် စတင်ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။ဗီဒီယိုရုံများ၏ စီးပွားရေး လည်ပတ်မှုတွင် ဝင်ကြေး လက်မှတ်ခမှာ ခေတ်ကာလအလိုက် ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ ၁၉၈၀ လွန်နှင့် ၁၉၉၀ ပြည့်လွန် အစောပိုင်း ကာလများတွင် တစ်ကားလျှင် မြန်မာငွေ ၁ ကျပ်နှုန်းဖြင့် ပြသခဲ့ပြီး၊ ခရစ်ယာန် ဘုရားကျောင်းများ သို့မဟုတ် လူမှုရေး အဖွဲ့အစည်းများ၏ ရန်ပုံငွေပွဲများတွင် ၂ ကားလျှင် ၁ ကျပ်ခွဲ သို့မဟုတ် ၃ ကားလျှင် ၂ ကျပ် စသည်ဖြင့် ဈေးလျှော့ပြသသည့် စီးပွားရေး မဟာဗျူဟာများ ကျင့်သုံးခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်း ကာလများတွင် ဝင်ကြေးမှာ ၅ ကျပ် အထိ တိုးမြှင့်လာခဲ့သည်။ ဘော်တွင်း ကဲ့သို့သော သတ္တုတွင်း မြို့ကလေးများတွင် ဝန်ထမ်းများ လစာထုတ်ရက်၌ "နိုက်ရှိုး" (Night Show) ကြည့်ရှုရန် လက်မှတ် ကြိုတင် ဘွတ်ကင်လုပ်ရသည်အထိ စည်ကားခဲ့သည်။ဗီဒီယိုရုံများသည် သာမန် ရုပ်ရှင်ပြသသည့် နေရာတစ်ခုမျှ သက်သက်မဟုတ်ဘဲ လူငယ်များနှင့် ဒေသခံများအတွက် လူမှုရေး ဆုံရပ်တစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည်။ ဗီဒီယိုဇာတ်ကား မပြမီအချိန်များတွင် ဒန့်စ် (Dance) သီချင်း MTV အခွေများကို စောစီးစွာ ပြသပေးလေ့ရှိရာ ကြည့်ရှုသူ လူငယ်များသည် ဖန်သားပြင်ပေါ်ပါအတိုင်း ခေါင်းချိုး လက်ချိုး လိုက်လံ ကခုန်ကြပြီး သင်္ကြန်ပွဲများတွင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ရန် လေ့ကျင့်ကြသည့် ယဉ်ကျေးမှုတစ်ရပ် ထူထောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ဗီဒီယိုရုံများ၏ အပြင်ဘက်တွင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များ၊ မုန့်ဟင်းခါး၊ လက်ဖက်သုပ်၊ နေကြာစေ့နှင့် သကြားလုံး ရောင်းချသည့် ဈေးတန်းငယ်များ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ဒေသတွင်း မိုက်ခရို စီးပွားရေးဝန်းကျင်ကို ပါ ပံ့ပိုးပေးနိုင်ခဲ့သည်။အဆိုပါ ရုံများတွင် မြန်မာ့ တော်လှန်ရေးနှင့် အက်ရှင်ဇာတ်ကားများ (နေထက်လင်း၊ သီဟတင်စိုး စသည့် မင်းသားများ ပါဝင်သော ဇာတ်ကားများ)၊ ဟောင်ကောင် သို့မဟုတ် ဟောလိဝုဒ် အက်ရှင်ကားများ နှင့် အိန္ဒိယ ကုလားကားများသည် ပရိသတ် အကြိုက်ဆုံး အမျိုးအစားများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ လူငယ်အချို့သည် ပုံမှန်ပြသချိန်များအပြင် ညဉ့်နက်ပိုင်း စွန့်စားခန်း သို့မဟုတ် အသက်ကန့်သတ်ချက်ပါသော ဇာတ်ကားများ ကြည့်ရှုနိုင်ရန် ခုံအောက်များတွင် ပုန်းအောင်းကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည့် အမှတ်တရများလည်း ရှိခဲ့သည်။
၂၀၀၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ အလယ်ပိုင်းမှစ၍ နည်းပညာ သစ်များ၏ အလျင်အမြန် တိုးတက်လာမှုသည် ဗီဒီယိုရုံများ၏ နိဂုံးကို စတင်စေခဲ့သည်။ အိမ်သုံး VCD, DVD ပြစက်များ ဈေးနှုန်းချိုသာစွာဖြင့် အိမ်တိုင်းစေ့ လိုလို ရရှိလာခြင်း၊ ဂြိုဟ်တု ရုပ်မြင်သံကြား ဖမ်းစက်များနှင့် MRTV၊ MWD ကဲ့သို့သော ရုပ်မြင်သံကြား လိုင်းများမှ ဇာတ်လမ်းတွဲများ ပုံမှန်ထုတ်လွှင့်ပေးလာခြင်းတို့ကြောင့် ပြဇာတ်ရုံ/ဗီဒီယိုရုံများသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုသည့် အလေ့အထမှာ လျှော့နည်းသွားခဲ့သည်။ ရွာလမ်းများတွင် ညဘက် လူစည်ကားစေခဲ့သည့် ဗီဒီယိုရုံများသည် ပြသရေးလုပ်ငန်းများကို ရပ်ဆိုင်းခဲ့ကြရပြီး အခွေငှားဆိုင်များအဖြစ် သို့လည်းကောင်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် လုံးဝ ပိတ်သိမ်းသည့် အခြေအနေသို့လည်းကောင်း ရောက်ရှိသွားခဲ့ရသည်။ခြုံငုံသုံးသပ်ရပါက ဗီဒီယိုရုံခေတ်သည် သတင်းအချက်အလက်နှင့် ဖျော်ဖြေရေး မီဒီယာ အကန့်အသတ်ရှိခဲ့သော ခေတ်ကာလတစ်ခု၌ မြန်မာ့လူအဖွဲ့အစည်း၏ ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ ပြတင်းပေါက်တစ်ခုအဖြစ် အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့သည်။ နည်းပညာအရ အရည်အသွေး ကန့်သတ်ချက်များ ရှိခဲ့သော်လည်း ဗီဒီယိုရုံများသည် ရပ်ကွက်/ကျေးလက်အဆင့် လူမှုအသိုက်အဝန်း စိစစ်စုစည်းမှုကို အားကောင်းစေခဲ့ပြီး၊ မြန်မာ့ရုပ်ရှင် စက်မှုဇုန် ရပ်တန့်မသွားဘဲ ဒစ်ဂျစ်တယ် ခေတ်သစ်သို့ ကူးပြောင်းနိုင်ရန် ကာလလတ် ပေါင်းကူးတံတားတစ်ခုအဖြစ် ထိရောက်စွာ ပံ့ပိုးပေးခဲ့သည့် သမိုင်းဝင် လူမှုယဉ်ကျေးမှု ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
ခင်ဗျားတို့ ဘ၀မှာရော ဗီဒီယို ရုံ နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာတွေများ အမှတ်ရစရာရှိခဲ့ဖူးလဲ။
တော်သေးဘီ
ကိုရခိုင်ကြီး (ဇီးသီးဖေါ်ယူ)
9 minutes ago | [YT] | 0
View 0 replies
Series4u
မြို့ပြထဲက စောက်တောသားများ
မြင့်မားလှတဲ့ တိုက်တာအဆောက်အအုံတွေ၊ မှန်ရောင်စုံတွေနဲ့ လျှပ်စစ်မီးရောင်တွေ ကြားမှာ မြို့ကြီးပြကြီးဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို ဆောင်းထားကြပေမဲ့၊ အဲဒီအထဲမှာ ကျက်စားနေတဲ့ လူအချို့ရဲ့ အသိဉာဏ်ကတော့ အောက်တန်းကျလွန်းလှပါတယ်။ မြို့ပေါ်မှာနေပြီး ခေတ်မီဆန်းသစ်တဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ထားရုံ၊ သောင်းဂဏန်းတန် ဖုန်းတွေကို ကိုင်ထားရုံနဲ့တော့ လူအဆင့်အတန်းက မြင့်မားမသွားပါဘူး။ စည်းကမ်းမဲ့မှု၊ ရိုင်းစိုင်းမှုနဲ့ အသိဉာဏ် ကင်းမဲ့မှုတွေကို မြို့ပြရဲ့ လူစည်ကားရာ နေရာတိုင်းမှာ ဘက်ပေါင်းစုံကနေ ပြသနေကြတဲ့ "မြို့ပြထဲက စောက်တောသားများ" ကို နေ့စဉ်နဲ့အမျှ တွေ့မြင်နေရတာပါ။
ဒီနေရာမှာ တောဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ ဒေသတစ်ခုကို ရည်ညွှန်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မာနတခွဲသားနဲ့ ရိုင်းစိုင်း အောက်တန်းကျနေတဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ အပြုအမူတွေကို ဆိုလိုတာပါ။ မြို့ပြရဲ့ ကွန်ကရစ်လမ်းပေါ်မှာ ကားမောင်း၊ ဆိုင်ကယ်မောင်းနေကြပေမဲ့ မီးနီတာကို မစောင့်နိုင်ဘဲ ရမ်းကားမောင်းနှင်တာ၊ လမ်းကူးသူကို မငဲ့မညာ အော်ဟစ်ဆဲဆိုတာ၊ လူကူးမျဉ်းကြားမှာတောင် ဦးစားမပေးဘဲ အနိုင်ကျင့်တာတွေဟာ အသိဉာဏ်မဲ့သူတို့ရဲ့ အဓိက လက္ခဏာပါပဲ။ သူတို့အတွက်တော့ စည်းကမ်းဆိုတာ ဖျက်ဆီးဖို့ သက်သက်နဲ့ ရိုင်းစိုင်းပြရတာကိုပဲ မိုက်လှပြီလို့ ထင်မှတ်နေကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါတင်မကသေးပါဘူး၊ အများပိုင် နေရာတွေနဲ့ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ရမယ့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မိမိတို့ရဲ့ စည်းမရှိ ကမ်းမရှိ အလေ့အထတွေနဲ့ ဖျက်ဆီးကြတာလည်း သူတို့ပါပဲ။ ဆိုင်းဘုတ်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ တက်ထားတက်ထား၊ စာမဖတ်တတ်သူများအလား အမှိုက်တွေကို တွေ့တဲ့နေရာ ပစ်ချခဲ့ကြတယ်။ အဲကွန်အေးအေးနဲ့ လှပတဲ့ Shopping Mall တွေ၊ ကော်ဖီဆိုင်တွေထဲ ရောက်နေရင်တောင် အများသူငါ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် အော်ဟစ်ပြောဆိုတာ၊ ဖုန်းစပီကာကို အဆုံးထိဖွင့်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုမစိုက်တာတွေက သူတို့ရဲ့ "နဂိုရုပ်သွင်" ကို အထင်းသား ဖော်ပြနေပါတယ်။
အဆိုးဆုံးကတော့ သူတို့မှာ မိမိကိုယ်ကို ဆန်းစစ်နိုင်စွမ်းနဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရား လုံးဝကင်းမဲ့နေတာပါပဲ။ ကိုယ့်အပြုအမူကြောင့် သူတပါး စိတ်ငြိုငြင်ရတာကို အပျော်လွန်နေတတ်ပြီး၊ မကျေနပ်လို့ ထောက်ပြလာရင်လည်း အသိဉာဏ်ရှိသူတို့ရဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ မဖြေရှင်းဘဲ ဒေါသနဲ့ အောက်တန်းကျတဲ့ စကားလုံးတွေ သုံးပြီး ပြန်လည်ရန်တွေ့တတ်ကြပါသေးတယ်။ ရိုးသားမှုကို ခေါင်းစဉ်တပ်ပြီး ရိုင်းစိုင်းမှုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတဲ့ ဒီလိုလူတွေဟာ မြို့ပြရဲ့ သန့်ရှင်းမှုကို ညစ်နွမ်းစေတဲ့ အဓိက အကြောင်းအရင်း ဖြစ်ပါတယ်။
အတိုချုပ်ပြောရရင်တော့ မြို့ပေါ်မှာ နေရုံနဲ့တော့ မြို့သား မဖြစ်လာပါဘူး။ ခေတ်မီတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ကိုင်ဆောင်ထားရုံနဲ့လည်း လူ့အဆင့်အတန်း မြင့်မားမလာပါဘူး။ အသိဉာဏ်၊ စည်းကမ်းနဲ့ အလိုက်တသိ ရှိမှုဆိုတဲ့ အခြေခံ လူမှုနီတိတွေ မရှိသမျှတော့ ဘယ်လောက်ပဲ ရုပ်ဝတ္ထုတွေ တိုးတက်နေတဲ့ မြို့ကြီးထဲမှာ ရှင်သန်နေပါစေ… "မြို့ပြထဲက စောက်တောသား" ဆိုတဲ့ တံဆိပ်ကပ်ခံရမှုကနေ ဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
15 hours ago | [YT] | 218
View 20 replies
Series4u
မိဘ စကား နားထောင်မှ သားလိမ္မာတဲ့လား ....
ဒါဟာ ကျနော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံထဲက လူမျိုးစုံ တွေ ကြားဖူးနေကြစကား ဖြစ်မယ် ထင်ပါရဲ့။
အစ္စလာမ်ဘဲ ဖြစ်ဖြစ် တရုတ်ဘဲ ဖြစ်ဖြစ် ကချင် ကယား ကရင် ချင်း ဘာလူမျိုး ဖြစ်ဖြစ်
အတူတူဘဲ ထင်ပါရဲ့ ။
ကျနော့် ရဲ့ တကိုယ်ရေစာ ဖြတ်သန်းမှု နဲ့ ပြောရရင်တော့ ပြန်မပြော နားမထောင် လုပ်တာ
အကောင်းဆုံးပါဘဲ။ ဒီလို ပြောလိုက်လို့ ဆဲမယ် ကိစ္စတွေကို ခဏထားဦး အောက်မှာ ရေး
ထားတာလေး ဆက်ဖတ်လိုက်ဦး။
ကျနော်ဟာ ရခိုင်ပြည်နယ်က နယ်မြို့လေး တမြို့မှာ အသက် ၁၆ တည်းက စာစီစာရိုက်
မိတ္တူဆိုင်ကြီးတခုကို ဦးစီးပြီး လုပ်ခဲ့တဲ့သူ ၁ ယောက်။ အဲဒီမှာ ဘာတွေ့ရလဲ ဆိုတော့
ကျနော်တို့ ဆိုင်က အစိုးရ ဝန်ထမ်းတွေ ဌာန ဆိုင်ရာတွေ အများဆုံး လာကြတာ ၊ သူတို့တွေ စာရွက်ပေါ်မှာ
ဘယ်လို လိမ်တယ် ၊ ဘယ်လိုလုပ်တယ်ဆိုတာက အစ ကျနော့် အနေနဲ့ အကုန်လုံး မြင်ခဲ့
ရတာကိုး။ ဥပမာ ဆိုပါစို့ မြို့မ ရဲစခန်းဆိုရင် ဘာစောက်လုပ်မှ မလုပ်ဘူး။ အဲ ၃ လပတ်
အစီရင်ခံစာ လုပ်ရပြီဆိုရင် ခိုးမှု က ဘယ်လာက် ဓါးမြမှုက ဘယ်လောက် ဆိုတာတွေ
လာလာရေးတာကိုးဗျ ... ဌာန ဆိုင်ရာ ၁၈ ခု လောက်က ကိုယ့်ဆီမှာ အစီရင်ခံစာတွေ
လာလုပ်တော့ မမြင်ချင် မတွေ့ချင်မှအဆုံး ၊
အဲဒီအသက်အရွယ်တည်းက ကျနော် ဟာ ဒီတသက်လုံး ဘယ်တော့မှ အစိုးရ ဝန်ထမ်း
မလုပ်ဘူး။ သူများ မိုးခါးရေ သောက်တိုင်း မသောက်ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချခဲ့တာဘဲ။
ခေါင်းစဉ်ကို ပြန်ဆက်ရရင် မှတ်မှတ်ရရ ၂၀၀၉ ခုနှစ်မှာ ကျနော်လည်း အဝေးသင် တက်ရင်း
ဘွဲ့ရခဲ့ပြီဆိုတော့ အမေက သူ့ရဲ့ အသိ လ၀က အရာရှိ ကို အဲဒီခေတ်တုန်းက ၅ သိန်း ပေးပြီး
အရာရှိ ဖြစ်အောင် တန်းလုပ်ခိုင်းမယ်ဆိုပြီး စီစဉ်ပါလေရော ... ဘယ်ပြောကောင်းမလဲ
အမေ နဲ့ သား ၂ ယောက် စကားများ ရန်ဖြစ်ကြတာ ရှယ်ဘဲ။ အမေကလည်း သူက ကောင်းဖို့
စီစဉ်တာကို ခြေနဲ့ဖျက်ရမလားဆိုပြီး တံမျက်စည်းနဲ့ရှယ်တီး ... စောက်ကြောတင်းလေး
မောင်ရခိုင်ကလည်း ပြုံးပြုံးဘဲ ရိုက်ချင်သလောက်ရိုက် မလုပ်ဘူးဆိုမလုပ်ဘူးဘဲ။
ပြောရရင်ဗျာ အဲဒီခေတ်ကာလ တုန်းက ရခိုင်လို နေရာမှာ လ၀က အရာရှိ ဖြစ်ရင် သူဌေးထက်
ဆယ်ဆ ဌေးတဲ့ ခေတ်ကိုးဗျ ... ဥပမာ ဆိုပါစို့ မြို့ပေါ်က အစ္စလာမ် လူမျိုး ၁ ယောက် ဆယ်တန်း
အောင်တယ် ရန်ကုန်မှာ ကျောင်းတက်ချင်တယ်ဆိုရင် ၊ ခရီးသွားလာခွင့် ကျောင်းတက်ခွင့် ကို
၁ နှစ်စာ ထောက်ခံစာထုတ်ပေးရတယ်။ အဲလို စာရွက် ၁ စောင်ကို သိန်း ၁၀၀ ဗျ ... သိန်း ၁၀၀
ကျနော် အမှတ်မမှားဘူးဆိုရင် အစိုးရ ဝန်ထမ်းအခြေခံလစာက ၃ သောင်း နဲ့ ၆ သောင်း ကြားဘဲ
အမေ့စကား နားထောင် ဝန်ထမ်းလေး လုပ် ပြီး မိုးခါးရေလေးသောက်လိုက်ရင် ၂၀၁၀ လောက်
တည်းက မောင်ရခိုင်တို့ မာစီးဒီးကို ထည်လဲ စီး နေပြီပေ့ါဗျာ။ ဒီကနေ့လို ဖွတ်ချီ ဖွတ်ချက်
ယူတူဘာလေး ဖြစ်မနေဘူး ဟီးဟီး
အဲဒီမှာတင် အမေ နဲ့ တစခန်းပြတ်တာပေ့ါဗျာ။ ၂၀၀၉ ကုန်ခါနီးကျတော့ အိမ်ကနေ စထွက်လာ
ပြီး တောင်ငူက ဓါတ်ပုံဆိုင် တခုမှာ အလုပ်ဝင်လုပ်ရင်း အိမ်မှာ ပြသနာလေးရှိတော့ ၂၀၁၀ မှာ
ခဏ ပြန်ဖြစ်တယ်။
ဘယ်ပြောကောင်းမလဲ ဒုတိယအကြိမ် ဇတ်လမ်းကစတာဘဲ ဒီတခါ နည်းနည်း ပိုကြမ်းတယ်
ရေတပ်ထဲကို အရာရှိ အဖြစ်နဲ့ သွင်းဦးမယ်ဆိုဘဲ။ ငယ်ငယ်တုန်းက သူငယ်ချင်း ၂ ယောက်
ကလည်း အရာရှိ ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ အမေက ပိုပြီး ပြောအား ရှိတာပေါ့လေ။ ဒီတခေါက်မှာလည်း
မောင်၇ခိုင်ရဲ့ ခေါင်းမာချက်ကတော့ မပြောင်းသေးဘူး ၊ တံမျက်စည်းနဲ့ရှယ်တီး တာကတော့
ဟဲ ဟဲ မပြောတော့ဘူး။ အဲဒီနောက်ပိုင်း ကျနော်လည်း နေရာအစုံ လျှောက်သွားရင်း ဆယ်နှစ်
နီးပါး ဖြစ်သွားပါလေရောယ ....
ကိုဗစ် မတိုင်ခင် ရန်ကုန် ပြန်ရောက်နေတာ့ တတိယလှိုင်း မဖြစ်ခင်လေး အိမ် ခဏ ပြန်ဖြစ်တယ်။
ဟော ဇတ်လမ်းက မသန်း ဒီတခါကျတော့ အကျဉ်းထောင် ဖက် ရောက်သွား ပြီ။ အသက်လည်း
နည်းနည်းကြီးပြီဆိုတော့ အမေ့ကို အရင်လို ကလန်ကဆန်တော့ မလုပ်တော့ဘူး သူ့စကားအတိုင်းဘဲ
ဖေါင်တွေ ဘာတွေဖြည့် ဓါတ်ပုံရိုက်နဲ့ လျှောက်လွှာတင်ခဲ့တယ်ပေ့ါလေ။ ပြီးမှ အမေ့ကို တယောက်တည်း
ဆိုက်ကားလေးနဲ့ အိမ်ကို ပြန်လွှတ် ၊ ကိုယ်ကတော့ ထောင်ထဲ ပြန်သွားပြီး အကိုရယ် အမေ စိတ်မကောင်း
မှာစိုးလို့ ကျနော် စီဗီ လာတင်လိုက်တာ ... မလုပ်ချင်ပါဘူး။ စီဗီလေး ပြန်ပေးပါ။ တကယ်လို့ အမေ မေးရင်
လျှောက်တာ မအောင်ဘူး ၊ တက်တူး ရှိနေလို့ ကျတယ်ဘဲပြောပေးပါဆိုပြီး စီဗီလေး ပြန်ယူခဲ့ရတာပေ့ါဗျာ။
ဘ၀မှာ ကံအကောင်းဆုံးလို့ ပြောရမယ့်ဆုံးဖြတ်ချက်က အခု နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ဘဲ ကျနော် သာ အဲဒီ
တုန်းက အကျဉ်းဦးစီးမှာ အလုပ်ဝင်ခဲ့ရင် မျက်ရည်နဲ့ မျက်ခွက် ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ ကိုဗစ် အလွန် သိပ်မကြာခင်ဘဲ
အာဏာသိမ်းတဲ့ ဇတ်လမ်းက စတာကိုးဗျ ... ခင်ဗျားတို့ စဉ်းစားသာ ကြည့် ကိုယ်တိုင်လည်း အကျဉ်းသား နဲ့
မခြား ဖြစ်နေရမယ့် အပြင် ထောင်ထဲ ဝင်လာသမျှ မတရားဖမ်းလာသမျှ လူတွေကို နှိပ်စက်နေတာကို ကြားနေရမယ်
မြင်နေရမယ် ၊ ကိုယ်တိုင်တောင် လုပ်ကောင်း လုပ်ဖြစ်ဦးမယ်။ ဘာလို့ဆို ဝက်ဖြစ်မှတော့ မစင် ကြောက်လို့
မရဘူးဆိုတာလည်း ရှိသေးတာကိုး ... ဒီထက် ဆိုးတာက အဲကောင် အကျဉ်းထောင်က ဦးစီးမှူးဘဲ အဲကောင်ကို
ပစ် ကွာ ဆိုရင် နေရင်းထိုင်ရင်း သေနေဦးမယ်။
အခုတော့ အမေလည်း နားလည်နေပါပြီ။ ဝန်ထမ်းလုပ်ဖို့ မတိုက်တွန်းတော့ပါဘူး ဟီး ဟီး ။
ဆိုတော့ ပြောချင်တာက မိဘ စကား ဆိုတာ မြေဝယ်မကျ နားထောင်ကောင်းတဲ့ အရာတော့ မဟုတ်ဘူးဗျ။
ငြင်းသင့်ရင် ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းရမယ်။ ကိုယ်တိုင်က ကိုယ့်ဘ၀ကို ဘာဖြစ်ချင်လဲ ဆိုတာကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့
စဉ်းစားပြီး လက်ခံတတ်ရမယ်။
အမေ အဖေ ပြောသမျှ အကုန်လုံး အကန်တွေချည်းလွှတ်ဖို့ ပြောတာတော့ မဟုတ်ဘူးဗျ။ လက်ခံရမယ့် ကိစ္စကို
လက်ခံရမယ်။ ငြင်းရမယ့်ကိစ္စကို ငြင်းရမယ်
စာလည်း အတော်လေးရှည်နေပြီမို့ တော်သေးဘီ
ကိုရခိုင်ကြီး
1 day ago | [YT] | 285
View 35 replies
Series4u
ရိုးသားခြင်းက လူရာမဝင်တဲ့အခါ...
"ရိုးသားရင် ငတ်မယ်..."
ဒီစကားကို ငယ်ငယ်က ဇာတ်လမ်းတွေထဲမှာ ဗီလိန်တွေ ပြောလေ့ရှိတဲ့ စကားတစ်ခုလို့ ထင်ခဲ့ဖူးတယ်။
ဒါပေမဲ့ တကယ့် လက်တွေ့ဘဝထဲ ရောက်လာတဲ့အခါ... ဒါဟာ ရှင်သန်ရေးအတွက် နေ့စဉ်သုံးနေရတဲ့ လမ်းညွှန်ချက်တစ်ခု ဖြစ်နေမှန်း သိလာရတယ်။
...
စနစ်ကောင်းတဲ့ နိုင်ငံတွေမှာတော့ ...
ရိုးသားခြင်းဆိုတာ ဂုဏ်ယူစရာပါ။စည်းကမ်းလိုက်နာတဲ့သူကို စနစ်က အကာအကွယ်ပေးတယ်။ တန်းစီတဲ့သူက အရင်ဆုံး ဝန်ဆောင်မှုရတယ်။ ဥပဒေကို လေးစားတဲ့သူက လုံခြုံမှုရတယ်။
အဲဒီမှာ ရိုးသားခြင်းက တန်ဖိုးတစ်ခုပါ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာတော့... ရိုးသားခြင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ပြောင်းပြန် ဖြစ်နေတယ်။
...
ဥပမာ... ရုံးတစ်ရုံးမှာ ကိစ္စတစ်ခု သွားလုပ်တယ် ဆိုပါစို့။
ခင်ဗျားက စည်းကမ်းတကျ စာရွက်စာတမ်း အပြည့်အစုံနဲ့ တန်းစီတယ်။ အကြာကြီး မတ်တပ်ရပ်စောင့်တယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ နောက်ကရောက်လာတဲ့ လူတစ်ယောက်က... အထဲက အသိကို ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ပွဲစားကို ပိုက်ဆံထိုးပေးလိုက်တယ်။ ခင်ဗျားရှေ့ကနေ ဖြတ်ပြီး သူ့အလုပ်ကို ခဏလေးနဲ့ ပြီးသွားတယ်။
ဒီနေရာမှာ အဆိုးဆုံးက ဘာသိလား။
ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အမြင်ပါပဲ။
ဖြတ်လမ်းကနေ သွားတဲ့သူကို ပတ်ဝန်းကျင်က...
"သူက ပါးနပ်တယ်"
"သူက လူလည်ကျတတ်တယ်"
"သူက အချိတ်အဆက် မိတယ်" ဆိုပြီး အထင်ကြီးကြတယ်။
ချွေးတလုံးလုံးနဲ့ စည်းကမ်းတကျ တန်းစီနေတဲ့ ခင်ဗျားကိုကျတော့...
"ဒီကောင် အနေမတတ်ဘူး"
"လူရာမဝင်ဘူး"
"ဒီခေတ်ကြီးမှာ ဒီလိုလုပ်နေရင် ငတ်မှာပေါ့" ဆိုပြီး "လူအ" တစ်ယောက်လို သတ်မှတ်လိုက်ကြတယ်။
...
တဖြည်းဖြည်းနဲ့...
လူမှန်လုပ်ချင်တဲ့သူတွေ၊ ရိုးရိုးသားသား နေချင်တဲ့သူတွေဟာ စိတ်ဓာတ်ကျလာတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးခွန်းထုတ်လာရတယ်။
"ငါ မှန်မှန်ကန်ကန် နေတာ... တကယ်ပဲ မှားနေသလား"
ဒီလိုနဲ့ပဲ... ကျွန်တော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ 'ရိုးသားမှု' ဆိုတာ တန်ဖိုးထားရမယ့် အရာတစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ၊ လူရာမဝင်တဲ့ အားနည်းချက်တစ်ခု၊ ခေတ်နောက်ကျနေတဲ့ အရာတစ်ခုလို ဖြစ်သွားတယ်။
...
လူတစ်ယောက်ဟာ မတရားမှုကို လုပ်ဖို့ ရှက်ရွံ့နေရမယ့်အစား...
ရိုးသားနေမိလို့ အခွင့်အရေးတွေ ဆုံးရှုံးရတဲ့အခါ "ငါ အလွန်းလို့ပါလား" ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ရှက်နေရတဲ့ အခြေအနေဟာ တကယ့်ကို ရင်နာစရာပါ။
အဲဒီလို "ကိုယ်အလွန်းလို့ပါလား" ဆိုတဲ့ နောင်တတွေ များလာတဲ့အခါ...
နောက်ဆုံးမှာ "ငါတစ်ယောက်တည်း မှန်နေလို့လည်း ဘာမှထူးမလာဘူး" ဆိုတဲ့ အရှုံးပေးမှုတွေဆီ ကူးစက်သွားတယ်။
တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ရှင်သန်ဖို့အတွက် အများနည်းတူ ဖြတ်လမ်းကသွားဖို့ ဝန်မလေးကြတော့ဘူး။
ဒီနေရာမှာတင် လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံးရဲ့ အကြီးမားဆုံး ဆုံးရှုံးမှုကြီး စတင်ပါတော့တယ်။
အဲဒါကတော့ "အပြန်အလှန် ယုံကြည်မှု" တွေ ပြိုကျသွားခြင်းပါပဲ။
လူကောင်းတွေတောင် ရပ်တည်နိုင်ဖို့ မရိုးမသား လုပ်လာရပြီဆိုရင်... ဘယ်သူ့ကိုမှ ယုံလို့ မရတော့ဘူးဆိုတဲ့ သံသယတွေက လူတိုင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ အမြစ်တွယ်သွားတယ်။
သံသယ မျက်လုံးတွေနဲ့ပဲ လူတွေဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကြတော့တယ်။
ဒီလို ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့သွားတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ...
'ရိုးသားမှု' နဲ့ 'စာနာမှု' ဆိုတာတွေဟာ တန်ဖိုးမဟုတ်တော့ဘဲ အလွယ်တကူ အမြတ်ထုတ်ခံရမယ့် 'အားနည်းချက်' တွေ ဖြစ်လာပါတယ်။
ကိုယ်က ရိုးရိုးသားသား ဆက်ဆံရင်တောင် တစ်ဖက်လူက ကိုယ့်ကို အယုံအကြည်မရှိတဲ့အခါ၊ နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့အတွက် အများနည်းတူ မျက်နှာဖုံးတွေ စွပ်လာကြတယ်။
ရှင်သန်ဖို့အတွက် မရိုးမသားလုပ်ဖို့ ဝန်မလေးကြတော့ဘူး။
တကယ်တော့ ... လူတွေ ကိုယ်ကျင့်တရား ပျက်ပြားသွားတာဟာ သူတို့ မွေးရာပါ ဆိုးသွမ်းနေလို့ မဟုတ်ပါဘူး။
ရိုးသားတဲ့သူတွေ အမြဲတမ်း နစ်နာပြီး၊ ဖြတ်လမ်းလိုက်တဲ့သူတွေ အမြဲတမ်း နေရာရနေတဲ့ စနစ်ဆိုးကြီးက...
ရိုးရိုးသားသား ရှင်သန်ချင်တဲ့ လူကောင်းတွေကိုပါ "လူရာဝင်ချင်ရင် မကောင်းတဲ့သူတွေလို ကျင့်ကြံပါ" ဆိုပြီး အသံတိတ် ဖိအားပေး အကျပ်ကိုင်နေလို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
3 days ago | [YT] | 724
View 48 replies
Series4u
ချစ်ရပါသော ပရိတ်သတ်တွေရဲ့ အားပေးမှုနဲ့အတူ
2M view ရှိတဲ့ ဗီဒီယို ၁ ပုဒ်ထွက်လာခဲ့ပါပြီ။
အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့
အားပေးမှုကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ဇီးသီးဖေါ်ယူ
ဆိုတာလည်း ဒီနေ့အထိ ရှိလာမှာမဟုတ်ပါဘူး။
ခင်မင်ရင်းနှီးစွာဖြင့်
ကိုရခိုင်ကြီး ( ဇီးသီးဖေါ်ယူ ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူ)
4 weeks ago | [YT] | 1,035
View 91 replies
Series4u
ပရိတ်သတ်တွေတော့ မသိဘူး ၊ ကိုရခိုင်ကြီးတော့ ဗိုက်ကင်းအတွက် စာရေးရင်း နာမည်တွေ
မှတ်ရလွန်းလို့ ခေါင်းထဲ တန်းမထည့်နိုင်ဘဲ ဒီလိုမျိုးကို စာရင်းချထားရတာဘဲ။ လခွမ်း
4 weeks ago | [YT] | 387
View 23 replies
Series4u
ပရိတ်သတ် အမြင်လေး သိချင်လို့ပါ။
(၁) Recap တင်ပြီးရင် သက်ဆိုင်ရာ ဇတ်ကားကို တယ်လီဂရမ်မှာ တင်ပေးဖို့
(၂) ကျနော်တို့က စာတန်းထိုး ကိုယ်တိုင်လုပ်သူ မဟုတ်တော့ Channel Myanmar aka Bioscope
က ဇတ်ကားတွေဘဲ ဒေါင်းပြီး ပြန်တင်ပေးတာမျိုးပေ့ါ။ ကျနော့်တို့က high speed internet မို့
ဒေါင်းတာ ပြန်တင်တာက ခဏပါဘဲ။
(၃) တခြား လူ သို့ အစုအဖွဲ့ တခုက ငွေကြေး အားစိုက်ထုတ်တဲ့ အရာ တခုကိုလည်း
လွယ်လွယ်ကူကူ ယူပြီး တင်ပေးဖို့ကို စိတ်ထဲက မသန့်သလို ခံစားရလို့ပါ။
ပြောရရင် ပါဆင်နယ် ၁ ဦး ၁ ယောက် လုပ်တာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဇီးသီးဖေါ်ယူ ချန်နယ်ကြီးက
ဒီလိုတောင်ကူးတင်တာလား ဆိုတာမျိုး မဖြစ်စေချင်တာပါ။
မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ အမြင်လေးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းလေး ပြောပေးကြပါဦး။
4 weeks ago | [YT] | 203
View 50 replies
Series4u
ကိုရခိုင်ကြီး ပြန်မန့်တော့ ရိုင်းတယ်ဆိုဘဲ ။ လခွမ်း ကိုယ်တိုင်ကရော ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး မေးဖူးရဲ့လား ၊ စောနကလည်း စိတ်တိုလို့ ဆဲတာတော့ မပါ ပါဘူး။ စကားလုံး ခပ်ပြင်းပြင်း သုံးလိုက်တာပါ။
ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး လေး မေးလို့ မရဘူးလား ၊ အကိုရေ အခုက ရှားလော့ဟုမ်း အပိုင်း ၉ ဆိုတော့ တခြား အပိုင်းတွေ ဘယ်လို ကြည့်လို့ရမလဲ ရှာမတွေ့လို့ ၊ စသည်ဖြင့် မန့်လို့ရတာဘဲ။ အခုက လူကို စော်ကားသလို အသုံးအနှုန်း တွေနဲ့ ပိုက်ဆံရ ပြီးရော ဆိုတာက ပါသေး။ Playlist ဆိုတာကို မရှာတတ်တာလား ၊ အင်္ဂလိပ်စာ မဖတ်တတ် ဘူးလား လို့ ပြန်မေးရင်လည်း ရိုင်းလိုက်တာလို့ အပြောခံရဦးမယ်။ လူတွေ လူတွေ တယ်ခက်သကိုး .....
အကျယ်အကျယ် မဖြစ်ချင်လို့ ကော်မန့်တွေတော့ ဖျက်လိုက်ပါပြီ။
4 weeks ago | [YT] | 197
View 46 replies
Series4u
ဇီးသီးဖေါ်ယူရဲ့ အဖွဲ့ဝင် တဦးကနေ
အာဆင်နယ် သတင်း သီးသန့် တင်ဆက်
ပေးမယ့် ဘောလုံး ချန်နယ်ပါ။
ဇီးသီးဖေါ်ယူ ရဲ့ ပရိတ်သတ်တွေထဲမှာ ဂန်းနား
ဖန်တွေ ရှိခဲ့ရင် Follow ထားလို့ ရပါတယ်။
ကိုရခိုင်ကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ။ ကိုရခိုင်ကြီးက
ဆိုက်ကား ဂိတ်မှူးလေး ၁ ယောက်ပါ။
ချန်နယ်လင့်ခ်
youtube.com/@championscornerbkk
ကိုရခိုင်ကြီး ၊ ဂိတ်မှူး တဦး
2 months ago | [YT] | 75
View 5 replies
Series4u
စီးရီးခေတ် နှင့် Reel ခေတ်- ပျောက်ဆုံးသွားသော ကျွန်ုပ်တို့၏ မှတ်ဉာဏ်များ
တစ်ခါတုန်းက ကျွန်တော်တို့မှာ "စောင့်ကြည့်ရတဲ့" ခေတ်တစ်ခေတ် ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ရုပ်မြင်သံကြားရှေ့မှာ အချိန်ကိုက် နေရာယူ၊ လျှပ်စစ်မီး လာမလား ပျက်မလား ရင်တမမနဲ့ စီးရီး (Series) ဇာတ်လမ်းတွဲတွေကို စောင့်ကြည့်ခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေပေါ့။ နောက်ပိုင်း နည်းပညာတွေ တိုးတက်လာတော့ ဖုန်းလေးတစ်လုံးနဲ့ Complete Season တွေကို တစ်ထိုင်တည်း အစအဆုံး ကြည့်နိုင်တဲ့အထိ အခွင့်အရေးတွေ ရလာခဲ့တယ်။ အဲဒီ "စီးရီးခေတ်" မှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ ရုပ်ရှင်ကြည့်ရင်းနဲ့ ကိုယ်တိုင်တောင် သတိမထားမိဘဲ မှတ်ဉာဏ်စွမ်းရည်တွေ၊ အာရုံစူးစိုက်မှုတွေကို လေ့ကျင့်နေခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု... ၁ မိနစ်တောင် မပြည့်တဲ့ Reel တွေ၊ Short တွေ ခေတ်ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အရာရာဟာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါပြီ။
စီးရီးခေတ်- အာရုံစူးစိုက်မှု၊ စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်စွမ်းနှင့် ရေရှည်မှတ်ဉာဏ်တို့၏ ကမ္ဘာ
စီးရီးဇာတ်လမ်းတွဲ တစ်ခုကို ကြည့်တယ်ဆိုတာ အလွယ်လေး မဟုတ်ဘူး။ ဇာတ်ကောင် အများကြီး၊ နာမည်တွေ အများကြီး၊ သူတို့ရဲ့ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းတွေ၊ စရိုက်လက္ခဏာတွေကို အသေးစိတ်ကအစ မှတ်သားထားနိုင်မှ ဇာတ်လမ်းရဲ့ အနှစ်သာရကို အပြည့်အဝ ခံစားနိုင်တာ။ ဂိမ်းအော့ဖ်သရုန်း (Game of Thrones) လို၊ Prison Break လို ဇာတ်လမ်းမျိုးဆို မျိုးနွယ်စုတွေ၊ မိသားစု အရှုပ်အထွေးတွေ၊ ဇာတ်ကောင်တွေရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို မှတ်ရလွန်းလို့ မှတ်ဉာဏ် စာမေးပွဲ ဖြေနေရသလိုပဲ။ Season 1 က အဖြစ်အပျက်လေး တစ်ခုက Season 4 ကျမှ ပြန်ပေါ်လာတာမျိုးဆိုရင် ကိုယ့်ဦးနှောက်က အဲဒါကို ပြန်ချိတ်ဆက် (Connect the dots) နိုင်တဲ့အထိ အာရုံစူးစိုက်မှု အားကောင်းခဲ့ကြတယ်။
နောက်တစ်ချက်က စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်စွမ်း (Delayed Gratification) ပါပဲ။ တစ်ပတ်နေမှ တစ်ပိုင်းလာတဲ့ ခေတ်တုန်းကဆို နောက်တစ်ပတ်ကို ရင်တမမနဲ့ စောင့်ခဲ့ရတယ်။ ကျောင်းရောက်ရင်၊ ရုံးရောက်ရင် မနေ့ညက အပိုင်းအကြောင်း သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဝိုင်းဖွဲ့ဆွေးနွေးကြ၊ နောက်ဘာဆက်ဖြစ်မလဲဆိုပြီး သီအိုရီတွေ ထုတ်ကြ၊ ငြင်းကြခုံကြနဲ့ အဲဒီလို စောင့်ရတဲ့၊ တွေးတောရတဲ့ အရသာက ဦးနှောက်ကို အတော်လေး လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ပေးသလို ဖြစ်ခဲ့တာပါ။
ဇာတ်ကောင် တစ်ယောက်ချင်းစီနဲ့ အချိန်ကြာကြာ ဖြတ်သန်းရတဲ့အတွက် သူတို့အပေါ် သံယောဇဉ်တွေလည်း ရှိလာတယ်။ ကိုယ်ချစ်တဲ့ ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက် သေသွားရင် တကယ့် လက်တွေ့ဘဝက ဆွေမျိုးတစ်ယောက် ဆုံးရှုံးသွားသလို ခံစားရတဲ့အထိ စိတ်ခံစားမှုပိုင်း (Emotional Connection) နက်ရှိုင်းတယ်။ ခက်ခဲနက်နဲတဲ့ ဇာတ်ကွက်တွေ၊ ရှုပ်ထွေးတဲ့ ဇာတ်လမ်းသွားတွေကို နားလည်အောင် အချိန်ပေးပြီး စူးစိုက်ကြည့်ခဲ့ရတယ်။ ဇာတ်လမ်းနဲ့အတူ လိုက်ပါစီးမျောရင်း ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဦးနှောက်က အချက်အလက်တွေကို စနစ်တကျ လက်ခံမှတ်သားနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ရေရှည်မှတ်ဉာဏ် (Long-term memory) ကို အားကောင်းစေပြီး၊ အကြောင်းအရာတစ်ခုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောဆင်ခြင်နိုင်စွမ်း (Critical thinking) ကိုလည်း သဘာဝကျကျ မြင့်မားစေခဲ့ပါတယ်။
Reel ခေတ်- အပေါ်ယံ လှည့်စားမှုနှင့် မှတ်ဉာဏ်တိုတောင်းလာခြင်း
အခုခေတ်မှာတော့ လက်ချောင်းလေး တစ်ချက် ပွတ်ဆွဲလိုက်ရုံနဲ့ အရာရာဟာ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ပြောင်းလဲသွားပြီ။ Reel တွေ၊ Short တွေ၊ TikTok တွေဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချိန်တွေကိုသာမက အာရုံစူးစိုက်မှုကိုပါ သိမ်းပိုက်သွားကြပြီ။
၁ မိနစ် မပြည့်တဲ့ ဗီဒီယိုလေးတွေထဲမှာ အချက်အလက်တွေကို အမြန်ဆုံး၊ အကြမ်းဆုံး ဖြတ်ပြသွားတယ်။ ဘာအကြောင်းအရာလဲဆိုတာ သေသေချာချာ နားမလည်လိုက်ခင်မှာပဲ နောက်ထပ် ဗီဒီယိုအသစ်တစ်ခုက ရောက်လာပြန်ပြီ။ ဒီလိုနဲ့ ကျွန်တော်တို့ဟာ အကြောင်းအရာတစ်ခုလုံးရဲ့ အနှစ်သာရကို မသိရတော့ဘဲ အပေါ်ယံ အပိုင်းအစလေးတွေနဲ့တင် ကျေနပ်နေရ၊ လှည့်စားခံနေရတယ်။
ပျော်ရွှင်မှု ဟော်မုန်း (Dopamine) ကို အမြန်ဆုံးနဲ့ အလွယ်တကူ ရယူချင်တဲ့ စိတ်ကြောင့် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက် ပွတ်ဆွဲ (Endless Scrolling) နေမိတယ်။ ဒီအလေ့အထက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရေရှည်မှတ်ဉာဏ်ကို တဖြည်းဖြည်း တိုက်စားသွားပြီး၊ အာရုံစူးစိုက်နိုင်စွမ်းကိုလည်း သိသိသာသာ ကျဆင်းစေတယ်။ "သိသလိုလို" ထင်ရပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ ဘာကိုမှ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မသိတော့တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်လာတာဟာ အတော်လေးကို စိုးရိမ်စရာပါ။
ဆိုရှယ်မီဒီယာများ၏ လွှမ်းမိုးမှုနှင့် အယ်လဂိုရစ်သမ် (Algorithms) ထောင်ချောက်
ဒီလို ပြောင်းလဲသွားရတဲ့ အဓိက တရားခံကတော့ ဆိုရှယ်မီဒီယာ (Social Media) ပလက်ဖောင်းတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့က "အာရုံစိုက်မှု စီးပွားရေး (Attention Economy)" ကို ကစားနေကြတာ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချိန် (Screen time) ကို တတ်နိုင်သမျှ များများရဖို့အတွက် အလွယ်တကူနဲ့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကြည့်နိုင်တဲ့ ဗီဒီယိုတိုလေးတွေကို ပိုပြီး တွန်းအားပေး (Push) လာကြတယ်။
သူတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက်ကတော့ အယ်လဂိုရစ်သမ် (Algorithm) တွေပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ဘာကြိုက်လဲ ဆိုတာကို သေချာလေ့လာပြီး၊ ကြိုက်နှစ်သက်နိုင်မယ့် ဗီဒီယိုလေးတွေကိုပဲ ဆက်တိုက် ပြသပေးနေတယ်။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ကို ကိုယ့်ရဲ့ "ပူဖောင်းလေး (Filter Bubble)" ထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်ထားပြီး၊ ရှည်လျားတဲ့၊ ခက်ခဲတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို သည်းခံကြည့်ရှုနိုင်စွမ်း ကျဆင်းစေပါတယ်။
ဒါ့အပြင် FOMO (Fear Of Missing Out) ဆိုတဲ့ ခေတ်ရေစီးကြောင်း (Trend) နောက်ကျကျန်ခဲ့မှာ ကြောက်တဲ့စိတ်ကလည်း ကျွန်တော်တို့ကို အနားမပေးဘူး။ အကြောင်းအရာ တစ်ခုတည်းကို အချိန်ယူ လေ့လာတာထက်၊ အပေါ်ယံ အချက်အလက် အများကြီးကို အမြန်ဆုံး ကြည့်ရှုဖြတ်သန်းသွားဖို့ တွန်းအားပေးနေတယ်။ အနုပညာ ဖန်တီးသူတွေကလည်း လိုက်ခ် (Likes) နဲ့ ပြန်လည်မျှဝေမှု (Shares) တွေ ရဖို့အတွက် နက်နဲတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေထက်၊ ချက်ချင်း အာရုံဖမ်းစားနိုင်တဲ့ အပေါ်ယံ ဖျော်ဖြေမှုတွေကိုသာ ပိုပြီး ဖန်တီးလာကြတော့တယ်။
နိဂုံး- ကျွန်ုပ်တို့ ဘာတွေ ဆုံးရှုံးနေပြီလဲ
Reel တွေ၊ ဗီဒီယိုတိုတွေက ဖျော်ဖြေမှု သက်သက်အတွက်ဆိုရင်တော့ မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အာရုံစူးစိုက်မှု၊ တွေးခေါ်နိုင်စွမ်းနဲ့ ရေရှည်မှတ်ဉာဏ်တွေကိုပါ အခကြေးငွေအဖြစ် ပေးဆပ်နေရတယ် ဆိုရင်တော့ ပြန်လည်စဉ်းစားဖို့ လိုအပ်လာပါပြီ။
ကျွန်တော်တို့ဟာ ဇာတ်လမ်းကောင်း တစ်ပုဒ်ရဲ့ အနုပညာရသကို ခံစားတတ်တဲ့ အလေ့အထကို ဆုံးရှုံးနေပြီလား။ ခက်ခဲတဲ့ ပြဿနာတွေကို အချိန်ယူ စဉ်းစားဖြေရှင်းနိုင်စွမ်းတွေ ကျဆင်းနေပြီလား။ နည်းပညာရဲ့ အမြန်နှုန်းကြားမှာ ကိုယ်တိုင်ရဲ့ တွေးခေါ်နိုင်စွမ်းနဲ့ ရေရှည်မှတ်ဉာဏ်ကို ဘယ်လို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းကြမလဲ ဆိုတာဟာ ဒီနေ့ခေတ်မှာ ကျွန်တော်တို့ အားလုံး အလေးအနက်ထား စဉ်းစားရမယ့် မေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်လာပါတော့တယ်။
#ကိုရခိုင်ကြီး
#ဇီးသီးဖေါ်ယူ
3 months ago | [YT] | 196
View 6 replies
Load more