𝐇𝐢𝐲𝐚 𝐍𝐚𝐭𝐡...🌺

*উপন্যাস*
*ৰাধা*

Part 4(b)

ভানুমতীক অকল চৌধুৰী পৰিয়ালৰে নহয়, গোটেই গাঁৱে আই বুলিয়েই মাতে। ভানুমতীৰ বয়সৰ মানুহ গোটেই গোবিন্দপুৰতে আৰু কোনো নাই। ৰাধাৰ মাতত বৰ কাপোৰখন কোঁচাই ভানুমতীয়ে চালে,

"নাই, আহ। তাতেই ৰ'লি যে!"

ৰাধা সোমাই আহি তেওঁৰ ওচৰত বহিলহি। তাইৰ বান্ধি থোৱা চুলিকোঁচা ভানুমতীয়ে খুলি দিলে। ৰাধাৰ কঁকাললৈকে পৰা চুলিখিনি তেওঁ বৰ ভাল পায়। কেতিয়াবা তেজাৰ হতুৱাই ঔ টেঙাৰ গুটি বা জবা পাত গুৰি কৰি নিজেই তাইৰ চুলিত লগাই ধুৱাই দিয়ে। ৰাধাই একো নমতা দেখি ভানুমতীয়ে নিজেই ক'লে,

"তেন্তে শিল্পী দিৱসৰ কথাটো তয়ো গম পালি। মই ধৰ্মক কৈছিলোঁয়েই ৰাধাই গম পালে কথাটো সৰু হৈ নাথাকে।"

"আপুনি কেনেকৈ জানিলে?" আচৰিত হ'ল ৰাধা। এইটো কোঠালিত থাকিয়েই গোবিন্দপুৰৰ পাত এটা লৰিলেও খবৰ পাই তাইৰ আজু আইতাকে।

"ধৰ্ময়েই মোক ক'লে। কথাটো তোৰ ককাৰেও পছন্দ কৰা নাই। কিন্তু ৰাধা, কিছুমান কথা পছন্দ নকৰিলেও মত দিব লগা হয়। ককাৰৰ সেই গতিয়েই হৈছে। পুত্ৰমোহ বুলিও ক'ব পাৰ। তোৰ বাপেৰ অকালতে ঢুকোৱাৰ পাছত ধৰ্ময়ে বৈকুণ্ঠক একোৱেই নোকোৱা হ'ল।"

কথাটো ৰাধাই বুজি পায়। ধৰ্ম নাৰায়ণ আৰু ভানুমতীৰ চকুৰ মণি হেন আছিল ৰাধাৰ দেউতাক, ভাগৱত চৌধুৰী। এজন নিষ্ঠাবান সাংবাদিক হোৱাৰ লগতে সমাজকৰ্মীও আছিল। কিন্তু সেই যে ঘটনাটো। নাই, ৰাধাই মনত পেলাব নোখোজে। কিছু সময় ৰৈ ৰাধাই সুধিলে,

"তেন্তে আমি কি কৰিম এতিয়া?"

"কৰিব পৰা বহুতেই আছে। ককাৰে ক'লে বৈকুণ্ঠই তোক কিবা এটা কৰিবলৈ নিশ্চয় দিব সেইদিনা লিডাৰৰ আগত।"

"কি কৰিম গৈ? সেইজাকৰ আগত কি মই জ্যোতি সংগীত গাম? ৰূপহ কোঁৱৰৰ চুমা পৰশত নে গছে গছে পাতি দিলে?"

ৰাধাৰ ভেকাহি মৰা সুৰটো দেখি ভানুমতীয়ে মুখত আচলেৰে সোপা দি হাঁহিলে। আজোনাতিয়েকৰ যোগেদি তেওঁ নিজৰ শৈশৱ দেখি আছে যেন। এনেতে দুৱাৰমুখত ধৰ্ম নাৰায়ণ ৰৈ মাত দিলে,

"ভুলটো তহঁতৰ তাতেই। জ্যোতিপ্ৰসাদ অকল প্ৰেমিক নাছিল। অকল প্ৰেমৰ গীত, প্ৰেমৰ নাটকেই লিখা নাছিলতো। জ্যোতিৰ গীতত কবিতাত বিদ্ৰোহো আছিল। বিপ্লৱো আছিল।"

ভানুমতীয়ে পুতেকক দেখি মাত দিলে,

"আহ ধৰ্ম।"

ধৰ্ম নাৰায়ণ আহি চোফাতে বহিলহি। ককাকৰ কথাৰ ইংগিত বুজি পালে ৰাধাই। লগে লগে তাইৰ মুখত হাঁহিৰ পাতলীয়া বতাহ এছাটিয়ে খেলি গ'ল। লগে লগেই তাই ক'লে,

"ডাঙৰ খুৰাক ক'ব, মিটিঙৰ আৰম্ভণিতে মই এটা কবিতা আবৃত্তি কৰিম।"

কথাটো কৈয়েই ওলাই গ'ল তাই। তাইলৈ চাই চাই হাঁহি থকা ভানুমতীক ধৰ্ম নাৰায়নে ক'লে,

"ৰাধা সময়তকৈ সোনকালেই ডাঙৰ হোৱা নাই নে?'

"মানে, কি বুজাব খুজিছ?"

"এতিয়াই তাইৰ যি চিন্তা, কথাৰ যি যুক্তি, মাতত যি জোৰ সেয়া যে..."

"ভানুমতী চৌধুৰীৰ একমাত্ৰ নাতিনীৰ সেইখিনি থাকিবই, থাকিব লাগিবই।"

কথাষাৰ কৈয়ে ভানুমতীয়ে কিতাপখন পুনৰ তুলি ল'লে। ধৰ্ম নাৰায়নে গম পালে, তেওঁ আৰু কথা নাপাতে। হুমুনিয়াহ সৰাই কোঠালিৰ পৰা তেওঁ ওলাই আহিল।



সংঘ গোটেইটো মানুহে ভৰি পৰিছে। বেছিভাগ মানুহ ৰাধাহঁতে চিনিয়েই পোৱা নাই। তাৰ মানে বাছবোৰ ভাড়া কৰি এয়া বেলেগৰ পৰাও মানুহ আনিছে। ৰঙা ৰঙা চকীৰে ভৰি পৰা প্ৰকাণ্ড সভাঘৰটোত চকীৰ কাষে কাষে বিভিন্ন পেকেট দ'ম বান্ধিছে। শিখৰ, তিৰঙ্গা, বৈদ্যনাথ, তেঁতেলী একো বাদ পৰা নাই। মানুহৰ হুলস্থুলত কেনিও কাৰো মাত নুশুনি। মাজে মাজে কোনোবা কেঁচুৱাৰ কান্দোন। ৰাধাই ভাবি নাপাই এই কেঁচুৱায়ে মেচুৱায়ে কি কৰিবলৈ আহে মানুহগাল। কি শুনিবলৈ আহে! একেবাৰে সমুখৰ চকী এখনত বহি থকা ৰাধাৰ চকুত পৰিছিল খুৰাক বৈকুণ্ঠ খুব ব্যস্ততাৰে ইফালৰ পৰা সিফাললৈ ঘূৰি সকলো তদাৰক কৰি আছে। তেনেতে চাইৰেন বজাই গাড়ী এখন ৰ'লহি। লগত আন কেইবাখনো গাড়ী। মানুহৰ মাজত উথপথপ লাগিল। পালেহি পালেহি বুলি চিঞৰ এটাও ভাঁহি আহিল। ৰাধাৰ খুৰাক দৌৰাৰ দৰে আগুৱাই গ'ল। এজাক মানুহৰ মাজত হাত জোকাৰি আহি আহি মঞ্চত সজাই থোৱা চকীত বহিল গৈ অলকেশ হাজৰিকা। আহি থকা ইলেকচনত সিহঁতৰ সমষ্টিৰ প্ৰাৰ্থী তথা সিহঁতৰ মৌজাৰ মৌজাদাৰ সদানন্দ হাজৰিকাৰ পুতেক। মঞ্চত অলকেশ হাজৰিকাৰ কাষতে বৈকুণ্ঠ চৌধুৰী। ৰাধাই দাঁত কেইটা কৰচি চাই ৰ'ল, অলপ পাছতে পাবি ৰ বুলি। ঘোষক জনে কৈ গ'ল,

"এয়া আমাৰ মাজত উপস্থিত হ'লহি গোবিন্দপুৰ বাসী ৰাইজৰ নয়নৰ মণি, অলকেশ হাজৰিকা। তেখেতৰ সাৰুৱা ভাষণ শুনাৰ আগতে আজি যিহেতু শিল্পী দিৱস সেয়ে জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ এটি কবিতা আবৃত্তি কৰিব, ৰাধা চৌধুৰীয়ে।"

অলকেশৰ কাণত বৈকুণ্ঠই কিবা কৈছে। হয়তো ৰাধাৰ চিনাকি দিছে। ৰাধা উঠি গ'ল। গলগলীয়া মাত উলিয়াই তাই আৰম্ভ কৰিলে,

"কবিতাৰ শিৰোনাম, সাৱধান সাৱধান।"

হঠাৎ হুলস্থুল যেন নোহোৱা হৈ গ'ল। বৈকুণ্ঠৰ দৃষ্টিও ৰাধাৰ ওপৰত। কিবা এটা যে হ'বলৈ গৈ আছে, তেওঁ গম পাইছে। একোলৈ ভ্ৰূক্ষেপ নকৰি ৰাধাই গাই গৈছে,

"সুবিধাবাদীৰ দল,

তোৰ মিছা হ'ব কৌশল

ৰাইজৰ তই সেৱা চুৰ কৰি বঢ়াব খুজিছ বল।"

উচপ খাই উঠিল অলকেশ হাজৰিকা। চেলাউৰী কোঁচাই চালে বৈকুণ্ঠলৈ। ক'ৰবাত যেন কথাখিনিয়ে বিন্ধিছে তেওঁক। কি কয় বৈকুণ্ঠই। জ্যোতিপ্ৰসাদৰ এইটো কবিতা যে তাই মাতিব, বৈকুণ্ঠই যে সপোনতো ভবা নাছিল। ৰাধাৰ উদ্দাত্ত কণ্ঠ,

"জনতাক কৰা চল চাতুৰীৰ

আলাসতে গজা কোৱা ভাতুৰীৰ

স্বৰূপ ওলাই গ'ল

তই হাতে হাতে পাবি ফল

হেৰৌ খকুৱাৰ দল,

তই জনা নাই...."

হঠাৎ বন্ধ হ'ল মাইকৰ শব্দ। ৰাধা প্ৰথমে আচৰিত হৈছিল যদিও লগে লগে গম পালে ইয়াৰ আঁৰত কোন। যোৱা পাঁচ বছৰে অলকেশ হাজৰিকাই যি কৰিছিল, তাৰ পাছত নিৰ্বাচনৰ প্ৰচাৰত এইটো কবিতা শুনাৰ সাহস আছে জানো? ঘোষক উঠি আহিল মঞ্চলৈ। আন এটা মাইক লৈ ঘোষণা কৰিলে,

"ৰাধালৈ ধন্যবাদ। আমি নিৰ্বাচনী সভালৈ আগবাঢ়িছোঁ।"

কিন্তু দৰ্শকৰ মাজত জাউৰিয়ে জাউৰিয়ে হাত চাপৰি আৰু উকি। মনটো ভৰি গ'ল ৰাধাৰ। তাইৰ শৰ একেবাৰে ঠিক ঠাইতে লাগিছে। মঞ্চত বহি থকা অলকেশ হাজৰিকালৈ চালে তাই, মুখত ভয় লৈ তাইলৈকে চাই আছে। চকুৱে চকুৱে পৰাত বিদ্ৰুপৰ হাঁহি এটা মাৰি তাই নামি গ'ল। তগৰহঁত তলত ৰৈ আছিল। ৰাধাই ক'লে, "ব'ল, কাম হৈ গ'ল।"

ৰাধা যোৱা আধা ঘণ্টা মানৰ পাছতে মঞ্চৰ পৰা ঘোষকৰ মাত ভাঁহি আহিল,

"আমাৰ প্ৰাৰ্থী অলকেশ হাজৰিকা হঠাৎ অসুস্থ হৈ পৰাৰ বাবে আজিৰ সভা স্থগিত ৰখা হৈছে।"

লগে লগেই চাইৰেন বজাই উলটি গ'ল অলকেশ হাজৰিকা।

(আগলৈ)


#ৰাধা
#assamesenovel
#kaushik nandan baruah

3 weeks ago | [YT] | 5

𝐇𝐢𝐲𝐚 𝐍𝐚𝐭𝐡...🌺

*উপন্যাস*
*ৰাধা*

Part 4 (a)

"ডাঙৰ খুড়া, ডাঙৰ খুড়া.."

নঙলা মুখৰ পৰাই চিঞৰি চিঞৰি সোমাই আহিছে ৰাধা। চোতালৰ ইমূৰৰ গোহালিৰ পৰা পোনাই তাইক দেখিছে যদিও তাইৰ ৰূপ দেখি মাতিবলৈ সাহস কৰা নাই। বহল চোতালখনত ইটো সিটো কামত লাগি থকা দুই এটাইও ভুমুকি মাৰিছে যদিও মাত দিয়া নাই। এনেতে ঘৰৰ কাম কৰা বাই তেজা ওলাই আহিল খৰধৰকৈ,

"কি হৈছে ৰাধা, এনেকৈ চিঞৰি আহিছ যে?"

"ডাঙৰ খুড়া ক'ত আছে তেজা বাই?"

তাইৰ চিঞৰ শুনি ভিতৰৰ পৰা বৈকুণ্ঠৰ পত্নী মানে ৰাধাৰ খুৰীয়েক সাদৰী ওলাই আহিল,

"ৰাধা, ক'ৰবাত কিবা অঘটন হ'ল নেকি?"

কপাহী কাপোৰৰ চাদৰ মেখেলা পিন্ধি সদায় মূৰত উৰণি লৈ ঘৰখনৰ সকলোৰে জঞ্জাল মাৰি ফুৰা সাদৰীক দেখি ৰাধা কিছু শান্ত হ'ল। ৰাধায়েই নহয়, সাদৰীৰ মুখৰ মৰমসনা মাতষাৰ, তাইৰ হাঁহিটোত আটায়ে যেন মোহ যায়। গোবিন্দপুৰৰ যিকোনো মানুহেই সেয়ে স্নেহালয়লৈ আহিলে প্ৰথমে সাদৰীকে বিচাৰে। মানুহজনীৰ মুখত আজিলৈকে কোনো খঙৰ ৰেশ নেদেখিলে ৰাধাই। গিৰিয়েকৰ দাবী ধমকিও শান্ত হৈ গ্ৰহণ কৰে সাদৰীয়ে। কাৰো প্ৰতি একো অভিযোগ নাই। নিজক যেন চৌধুৰী পৰিয়ালৰ বাবে উজাৰি দিবলৈকে আছে সাদৰী। সাদৰীক দেখি ৰাধাই এইবাৰ কিছু নৰমকৈ ক'লে,

"কথা এটাৰ কাৰণে খুৰাক লাগিছিল খুৰী।"

এনেতে ভিতৰৰ পৰা বৈকুণ্ঠ চৌধুৰী ওলাই আহিল। হয়তো তেখেতে অনুমান কৰিছিলেই। নিজৰ লাভ নোহোৱাকৈ এটা শব্দও খৰছ নকৰা, স্বভাৱতে গহীন বৈকুণ্ঠই মাতত কিছু বিৰক্তি সানি ক'লে,

"কি হৈছে ক?"

"তহঁতে বোলে শিল্পী দিৱসত সংঘত কিবা পাৰ্টিৰ মিটিং পাতিবি?"

"কি তহঁতে, মই কি ৰাজনীতি কৰা মানুহ নেকি! মিটিং পাৰ্টিয়েই পাতিব। মাত্ৰ লিডাৰজন মোৰ বন্ধুৰ ল'ৰা। আৰু মোৰ বন্ধু আমাৰ মৌজাৰ মৌজাদাৰ। সিও আহিব।"

"কিন্তু সেইদিনা যে আমি শিল্পী দিৱস পাতিম বুলি ঠিক কৰি.."

ৰাধাৰ কথা কৈ নহওতেই খুৰাকে ক'লে,

"হ'ব দে। এদিন পিছুৱাই পাতিবি শিল্পী দিৱস।"

"শিল্পী দিৱস সোতৰ জানুৱাৰীত হয়। তাৰিখ এটা পিছুৱাব পাৰি নেকি? তাতকৈ তহঁতে পিছুৱাই নিদিয় কিয়?"

বৈকুণ্ঠই জানে, ৰাধাৰ লগত তৰ্কৰে তেওঁ নোৱাৰে। হাইস্কুলত পঢ়ি থকা এইজনী ভতিজাকৰ বিচক্ষণতাত তেওঁ কিমান বাৰ যে পানী হ'ব লগা হৈছে ঠিক নাই। সেয়ে এইবাৰ বৈকুণ্ঠৰ মাতটো ডাঙৰকৈ ওলাল,

"ৰাধা, চব কথাত মাত মাতিবলৈ নাযাবি। সেইবোৰ মানুহ তোৰ নিচিনাকৈ কাম বন নোহোৱা মানুহ নহয়। সদায় সময় দিব নোৱাৰে। হাজৰিকা ইলেকচনত জিকিলে আমাৰ গোবিন্দপুৰৰ কিমান কাম হ'ব ভাব চোন। নতুন ল'ৰা, ইমান কম বয়সতে কিমান কাম কৰিছে।"

ৰাধাই তাতকৈও ডাঙৰ মাতেৰে ক'লে,

"জানো দে, তোৰ সেই হাজৰিকাই আমাৰ গাঁৱৰ মথাউৰিৰ আধাৰশিলা পুতি যোৱা নাছিল জানো মই ফ'ৰত থাকোতেই। এতিয়া সেইটো আধাৰশিলাত শেলুৱৈ লাগি ধৰিব নোৱাৰা হ'ল গৈ। হাজৰিকাৰ কামৰ নমুনা মোক শুনাবলৈ নাহিবি।"

খুৰাক অলপ সময়ৰ বাবে ৰৈ গ'ল। চতুৰ্থ শ্ৰেণীত পঢ়ি থকাৰ পৰাই তাৰমানে ৰাধাৰ এইবোৰত চকু। এবাৰ ইফালে সিফালে চালে। ৰাধাক তলৰ পৰা ওপৰলৈকে চালে তেওঁ। এইজনী এইকণ ছোৱালী, এতিয়াই তাইৰ এইয়া তেজ। সময় বাগৰাৰ লগে লগে তাই কি ৰূপ ল'ব সেয়া যে কল্পনাও কৰিব নোৱাৰি। নাই নাই, এনেকৈ এইক বাঢ়িবলৈ দিব নোৱাৰি। এটা এটাকৈ বাটৰ কাঁইট আঁতৰাই ধৰ্ম নাৰায়ণৰ সুযোগ্য উত্তৰাধিকাৰীৰ যোগ্যতা অর্জনৰ কৰা বৈকুণ্ঠ এই সাধাৰণ ছোৱালীজনীৰ ওচৰত হাৰি যাব নোৱাৰে। গহীন হৈ বৈকুণ্ঠই ক'লে,

"মনে মনে থাক। উকীল ওলাবলৈ নাহিবি। সেইদিনা পাৰ্টিৰ মিটিঙেই হ'ব। মন আছে যদি আহিবি। নহ'লে ঘৰত সোমাই থাকিবি।"

এনেতে ৰাধাৰ মাক কুন্তলাও সেইখিনি পালেহি। আহিয়েই মাকেও খুৰাকৰ লগতে যোগ দিলে,

"সময় নাই অসময় নাই ঘূৰি ঘূৰি এয়া ব্যৱহাৰ শিকিছ তই। ডাঙৰৰ ওচৰত এইটো সুৰত কথা ক'বলৈ লাজ নাপাৱ।"

কুন্তলা বৈকুণ্ঠৰ বাবে আটাইতকৈ ভাল সুযোগ। সুযোগটো পাই লগে লগে বৈকুণ্ঠই ক'লে,

"এইক ঘুৰাফুৰা অলপ বন্ধ কৰক নবৌ। কোনোবা দিনা আমাৰ পৰিয়ালৰ নাক কাণ কটা যাব।"

"আগতে নিজৰ কামতে নাক কাণ বচাই ল তই।"

কথাটো কৈ গপগপাই ভিতৰলৈ সোমাই গ'ল ৰাধা। মাক নহা হ'লে হয়তো কথাটো আৰু বাঢ়িলহেঁতেন। কিন্তু যিমান পাৰি মাকৰ অবাধ্য নোহোৱাকৈ থাকে তাই। ৰাধা যোৱাৰ পাছতে সাদৰী তলমূৰ কৰি লাহেকৈ ভিতৰ সোমাল। যেন একো শুনাই নাই। ৰাধাৰ শেষৰ কথাষাৰ যে শেল এপাট হৈ বৈকুণ্ঠৰ কাণত পৰিছে সেয়া সাদৰীতকৈ ভালকৈ কোনে বুজিব। কিন্তু নাই, স্বামী যিয়েই নহওক যেনেকুৱাই নহওক, প্ৰশ্নৰ আঙুলি উঠোৱাটো পাপ। মহাপাপ। সেয়ে বহুকথা জানিও বুজিও নিশ্চুপ হৈ থাকে সাদৰী। কেতিয়াবা গোঁসাই ঘৰত উচুপি উঠে, এওঁক সুমতি দিবা গোঁসাই। কোটৰ পৰা ৰুমাল উলিয়াই কপালত বিৰিঙি থকা ঘাম মচি মচি বৈকুণ্ঠও ওলাই গ'ল বাটৰ ফালে। কি নাক কাণ কটাৰ কথা ক'লে ৰাধাই। তাই যেন লাহে লাহে বুজি আহিছে বৈকুণ্ঠৰ উদ্দেশ্য। নাই, নাই বেছি ভাবিছে সি। ৰাধা তেনেই অকণমানি। তাই কি বুজি পাব ব্যৱসায়িক অংক। ৰাধা যোৱাৰ ফালে চাই চাই গোঁসাই ঘৰৰ ফালে খোজ ল'লে কুন্তলাই। চিন্তাত ডুবি থকা কুন্তলাই কেতিয়া নো খোলাকৈ হাঁহিছিল মনতে নাই। গিৰিয়েকৰ অকাল মৃত্যুৰ পাছত শহুৰেক আৰু দেওৰেকৰ ডেউকাৰ তলতে তাই আৰু জীয়েকজনী আছে। কিন্তু জীয়েকৰ যি কথা বতৰা হ'বলৈ লৈছে সেই চিন্তাই খুলি খাই কুন্তলাক। ছোৱালী মানুহৰ এই ধৰণৰ কথা, এই ব্যৱহাৰ কুন্তলাৰ বাবে কল্পনাৰো বাহিৰ। চিন্তাৰ আঁত ছিঙি নাযায়হে নাযায়।



এইফালে স্নেহালয়ৰ বিশেষ কোঠাটোৰ সমুখত ৰ'লগৈ ৰাধা। খঙত কি কৰিব একো ঠিৰাং কৰিব নোৱাৰিলেই ৰাধা ইয়ালৈ আহে। তাই জানে সকলো প্ৰশ্নৰ সমাধান যেন ইয়াতেই আছে। এই কোঠাটোলৈ আনটো বাদেই ধৰ্ম নাৰায়ণ বা তেখেতৰ পত্নী মনোহৰাৰে ঘপকৈ সোমাই অহাৰ অধিকাৰ নাই। কোঠাটো ধৰ্ম নাৰায়ণৰ মাতৃ অৰ্থাৎ ৰাধাৰ আজো আইতাক ভানুমতী চৌধুৰীৰ। নব্বৈৰ উৰ্ধৰ ভানুমতীৰ এটা মাতত কঁপি উঠে স্নেহালয়ৰ দেৱাল। যাৰ আগত মূৰ তুলি কথা কোৱাৰ সাহস স্বয়ং ধৰ্ম নাৰায়ণৰো নাই। সেই ভানুমতীৰ কিন্তু বুকুৰ এফাল ৰাধা। আচলতে ৰাধাৰ এই মৰসাহটোৰ বাবেই তাই ভানুমতীৰ আটাইতকৈ প্রিয়। এসময়ত ভানুমতীও হেনো ৰাধাৰ দৰেই আছিল। সেই তাহানি যুগতে ভানুমতীয়ে বহু কথাই সলনি কৰাৰ চেষ্টাও কৰিছিল। কিন্তু পৰা নাছিল। সৰুৰে পৰা উদঙীয়া হৈ শেষত চৌধুৰী পৰিয়ালৰ বৰ বোৱাৰী হ'ব লগা হৈছিলহি ভানুমতী। কিন্তু বুঢ়া কালতো অসম আন্দোলনত সকলো বাধা বৰ বোৱাৰীৰ মৰ্যাদা বাদ দি ওলাই গৈছিল তেওঁ। সেই সময়ত প্ৰায় সত্তৰ বছৰীয়া ভানুমতীয়ে আন্দোলনত সক্ৰিয় ভূমিকা লোৱাৰ লগতে আৰ্মিকো হেনো ফেপেৰি পাতি কাঁচিৰে ঘপিয়াইছিল। খঙত কেঁচাইখাতীৰ ৰূপ লয় ভানুমতীয়ে। আন্দোলনৰ কথাবোৰ গঞা ৰাইজৰ মুখে মুখে সাধুকথাৰ দৰে আজিও চলি আছে। ভানুমতীৰ কোঠাটো যেন কোনোবা পুৰণি গল্পৰ দৰে। বিয়া হওঁতে লগত অনা পালেং, আলনা, আনকি মুখ চোৱা আইনাখনো একেই আছে। বেৰত এটা জাপি। আন্দোলনৰ পাছত কোনোবা সংগঠনে সম্বৰ্ধনা জনাই দিছিল। তাৰ লগতে এখন টেবুলৰ সৈতে এযোৰ চ'ফা। কোনোবাই কোঠালৈ আহি কথা পাতিব লগা হ'লে সেই চোফাতে বহে। ৰাধাৰ বাহিৰে ভানুমতীৰ বিচনাত উঠিব পৰাৰ অধিকাৰ কাৰো নাই। বিচনাখনতে বহি আউজি ভানুমতীয়ে জুপি জুপি কিবা এখন পঢ়ি আছে। ৰাধাই জানে, সেয়া হয়তো মামণি ৰয়ছমৰ কোনোবা উপন্যাস নহ'লে কীৰ্তন বা নামঘোষাৰ কিবা অধ্যায়। দুৱাৰ মুখৰ পৰাই তাই মাত দিলে,

"আই, শুলে নেকি? "

(আগলৈ)

4 weeks ago | [YT] | 3

𝐇𝐢𝐲𝐚 𝐍𝐚𝐭𝐡...🌺

*উপন্যাস*
*ৰাধা*

Part 3

কিহেৰে সুখী হয় নো মানুহ! অলপ যশস্যা, এটা পৰিচয়, নিজাকৈ এখন আটকধুনীয়া ঘৰ - গাড়ী, শাহু শহুৰেৰে ইন্দ্ৰানী হৈ থকা এটা পৰিয়াল, বিলাসিতা সেয়াই যথেষ্ট নে এজনী নাৰীৰ বাবে! চাবলৈ গ'লে কি নাই সন্ধ্যাৰ! দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ত পি এইচ ডি কৰি থাকোতেই প্ৰকাশ হৈছিল সন্ধ্যাৰ এখন উপন্যাস। বৰ্তমানলৈ ফিক্সন - নন ফিক্সন পাঁচখনমান কিতাপৰ লেখিকা তাই। নতুন প্ৰজন্মৰ বহুতৰ প্রিয় সাহিত্যিকৰ তালিকাত তাইৰ নাম। দিল্লীৰ পৰা আহিয়েই অসমৰ আগশাৰীৰ ইউনিভাৰ্চিটিত চাকৰি। তেন্তে,আৰু কি লাগে নো তাইক! তাৰ পাছতো যে তাই হামৰাও কাঢ়ি মৰে এটা সম্বন্ধৰ বাবে, এটা শব্দৰ বাবে, এটা সম্বোধনৰ বাবে, "মা"... উফফ.. কত দিন যে সপোনত কোনোবা কেঁচুৱাৰ মাত শুনি সাৰ পাই উঠিছে! এই মাত্ৰ এটা সম্বোধনৰ আঁৰত তাই যেন বাকী সকলো ধূলিস্যাৎ হৈ যায়। বিভাগৰ প্ৰতিজন শিক্ষাৰ্থীৰ মাতৃত্বৰ অনুভৱেৰে আৱৰে তাইক। বহুতেই কয়, সন্ধ্যা মেমক মা মা লাগে। কিমান বাৰ যে ষ্টুডেন্টক আনি ঘৰত নিজে ৰান্ধি বাঢ়ি খুৱাইছে। কিন্তু ক'ৰবাত কিবা এটা বাকী ৰৈ যায়। এই বাকী ৰৈ যোৱাবোৰেই আমাৰ জীৱনত বিষ এটা হৈ বুকুত কুচিমুচি বহি থাকে।

"বাইদেউ, অভিমন্যু দাদাৰ ফোন।"

লাজ লাজকৈ ফোনটো আনি দিয়া মনুক দেখি ভাৱনাৰ মাজৰ পৰা উভতি আহি হাঁহি উঠিল সন্ধ্যাৰ। চিনেমাত অভিক দেখি তাই যেন তাৰ প্ৰেমতেই পৰিছে। মাজতে এবাৰ অভি সিহঁতৰ ঘৰলৈ আহোঁতে মনুক চাব নোৱাৰা অৱস্থা। ফোনটো কাণত লওঁতেই তাৰ গর্জন,

"তই মানুহজনী সঁচাকৈ বলিয়া নেকি বে? সেই ইউনিভাৰ্চিটি দিনৰ পৰা এতিয়ালৈকে অলপো সলনি নহ'লি মানে। অলপ নিজৰ কথাও ভাবিবলৈ শিক সন্ধ্যা। গোটেই পৃথিৱীৰ মানুহক সুখী কৰি ৰাখিবলৈ তোৰ জন্ম হোৱা নাইতো।"

একেৰাহে ফোনত কৈ গৈছে অভিমন্যুয়ে।সন্ধ্যাৰ প্ৰিয়বন্ধু অভিমন্যু শৰ্মা। বিশ্ববিদ্যালয়ত একেলগে পঢ়াৰ পৰাই এতিয়ালৈকে একেই আছে সিহঁতৰ বন্ধুত্ব। অৱশ্যে আজিৰ তাৰিখত অভিমন্যু বুলি ক'লে অকল অসমৰে নহয়, ভাৰতৰ বহুতো লোক ব্যাকুল। কাৰণ অসমৰ পৰা গৈ মুম্বাইত প্ৰতিষ্ঠিত এজন প্রখ্যাত অভিনেতা অভিমন্যু। বলিউডৰ দুই তিনিখনমান চিনেমাত অভিনয় কৰি লাহে লাহে আগুৱাই গৈ আছে সি ক্ষেত্ৰখনত। কিন্তু গোটেই পৃথিৱীৰ আগত ষ্টাৰ হৈ থাকিলেও সন্ধ্যাৰ ওচৰত সেই পুৰণা অভিটো হৈ পৰে। আজি গালি পৰাৰ কাৰণ তাই অনুমান কৰিছিল যদিও এনেই এবাৰ সুধিলে,

"কি কৰিলোঁ নো মই?"

"কি কৰিলোঁ মানে, অনুৰণক কি কৈ আছ এইবোৰ? আবে, এইখন কি চিৰিয়েল চলি আছে নেকি! এজনীৰ কেঁচুৱা নহ'লে আন এজনী যে আনিব। বিয়া আৰু কেঁচুৱা এই দুটা বস্তুৰ বাহিৰে পৃথিৱীত বেলেগ একো কামেই নাই নেকি মানুহৰ।"

"কিন্তু অভি, মাক দেউতাকেওতো আশা কৰে ন কিবা?"

"আটছা, তেন্তে এটা কথা ক চোন। সমস্যাটো তোৰ নহৈ অনুৰণৰ হোৱা হ'লেও মাকে এনেকৈ ক'লেহেঁতেন নে যে তুমি বেলেগ এটাৰ লগত..."

"ছিঃ, কি কৈ আছ বাৰু! মনে মনে থাক।"

"কিয়, শুনিব নোৱাৰ কিয়? মাইকী মানুহৰ কাৰণে কেঁচুৱা নহলে যে বেলেগ এজনী আনিব পাৰি, মতা মানুহৰ কাৰণে কেঁচুৱা নহলে বেলেগ এটা মতা কিয় আনিব নোৱাৰি? পুৰুষতান্ত্ৰিকতা তহঁতৰ মনত ইমানকৈ শিপাই আছে যে এইবোৰ শুনিলেও পাপ বুলি ভাব! আজিৰ যুগতো কি মান্ধাতাৰ মানসিকতা লৈ আছ অ', এনেই প্ৰফেছৰ হ'লি তই।"

"উফ, হ'ব দে। পখীৰ কি খবৰ, লগ পাৱ নে তাইক?"

"পাওঁ, ইনফেক্ট আজিয়েই পাম চাগে। ভিডিঅ' কল কৰিম দে তহঁতলৈ। এতিয়া যাওঁ, শ্বুট আছে মোৰ। বাই।"

ফোনটো কাটিলে সি। কথাবোৰ সদায় এনেকুৱাই হয়। অনুৰণে সন্ধ্যাৰ সৈতে কিবা কথাত মত নিমিলিলে অভিমন্যুলৈকে ফোন কৰে। কাৰণ সিও জানে, সন্ধ্যাক বুজাব পৰা ক্ষমতা পৃথিৱীৰ একমাত্ৰ অভিমন্যুৰহে আছে। হঠাতে সন্ধ্যাৰ সিহঁতৰ ইউনিভাৰ্চিটিৰ দিনবোৰলৈ মনত পৰি গ'ল। অভি আৰু তাইৰ কত যে মান অভিমানৰ কাজিয়া, দুই এবাৰ অনুৰণেহে ভাঙিব লগীয়া হৈছিল। সেই সময়ত সেইবোৰেই সিহঁতৰ বাবে আটাইতকৈ ডাঙৰ সমস্যা। আৰু এতিয়া সেইবোৰলৈ উভতি চালে হাঁহি উঠে। ইউনিভাৰ্চিটিৰ কথা ভাবোঁতেই ময়ূৰৰ কিতাপখনলৈ মনত পৰিল তাইৰ। ভাত কেইটা খাই অনুৰণ ওলাই গৈছে। কাম কৰা ছোৱালীজনীও বিচনাত পৰিছে। সন্ধ্যাই বেলকণিলৈ গৈ তাত থকা চোফাখনতে বহি পুনৰ মেলি ল'লে, "ৰাধা"



"মোৰে জীৱনৰে সখা কৃষ্ণ

মোৰে জীৱনৰে সখা কৃষ্ণ

বজাৱ কি সুৰে বেণু

কঁপালতে তোৰ কোনে আঁকি দিলে

ইন্দ্ৰধনু ইন্দ্ৰধনু...."

লয়লাস ভঙ্গীৰে নৃত্য কৰি আছে ৰাধাই। সমুখত এজাক সৰু সৰু ছোৱালী। সিহঁত গোবিন্দপুৰৰ বিশেষ সংঘটোত গোট খাই লৈছে। সংঘ মানে মুকলি প্ৰকাণ্ড এটা প্ৰেক্ষাগৃহ। সংঘটোৰ কাষতে এখন বহল ফিল্ড আৰু তাৰ সিপাৰেই গোবিন্দপুৰৰ বৰনামঘৰ। ইয়াতেই বিভিন্ন অনুষ্ঠান সমূহ হয়। আজিও আহি থকা শিল্পী দিৱসৰ অনুষ্ঠানৰ বাবেই সংঘটোৰ ভিতৰফালে মঞ্চখনৰ কাষতে থকা সেউজগৃহটোতে ৰাধাই ছোৱালী কেইজনীক নাচৰ প্ৰেক্টিছ কৰাই আছে। ৰাধাকে ধৰি গাঁৱৰ বহু কেইটা ল'ৰা ছোৱালী লগ হৈ সিহঁতৰ এটা ক্লাৱ বা গোট আছে। ৰাধাৰ ককাক মানে ধৰ্ম নাৰায়নে নাম এটাও দিছিল সিহঁতক, "সেউজ অসম"। বয়সত সিহঁত আটাইকেইটা হাইস্কুলৰহে যদিও গাঁওখনৰ বাবে সমাজখনৰ বাবে কিবা এটা কৰাৰ লগতে সৰু ল'ৰা ছোৱালীবোৰক সংস্কৃতিৰ প্ৰতি অনুৰাগী কৰিবলৈকে সিহঁতে বিভিন্ন অনুষ্ঠান পালন কৰে। বিশেষকৈ ৰাধা বয়সৰ জোখাৰে যেন অধিক আগবঢ়া। এতিয়া সেই ৰঞ্জনহঁতৰ ঘৰৰ পৰা কেছেট বজা ডেগ এটা আনি সিহঁতে নাচৰ আখৰা কৰি আছে। মাজে মাজে কেছেটখন ফচি যায়। ৰাধাই সেইটোৰ পৰা কেছেটটো উলিয়াই আঙুলিৰে পকাই পকাই ৰীলটো আকৌ কেছেটত ভৰাই লৈ পুনৰ ডেগটোত ভৰাই দিয়ে। আকৌ বাজি উঠে। তেনেকৈ প্ৰেক্টিছ কৰাই থাকোঁতেই ৰঞ্জন, তগৰ, সপোন আৰু চুপহি ওলালহি। চুপহি বয়সত সিহঁততকৈ ডাঙৰ যদিও সিহঁতৰ কামবোৰ ভাল পাই বাবেই আহে। ৰঞ্জন সোমাই আহোঁতেই ৰাধাই মাত দিলে,

"ঐ ৰঞ্জন, তোৰ এই ডেগডাল কেতিয়াবা মই একেমাৰে ভাঙিম চাই থাক।"

ৰঞ্জনে কথাটো অনুমান কৰিছিল যদিও ৰাধাৰ খং উঠাবলৈকে সুধিলে,

"কিয় ঔ, কি কৰিলে নো ডেগটোৱে তোক?"

"কি কৰিলে মানে? এইডালে মাজে মাজে চৰ্চৰণি খোৱা মানুহৰ নিচিনা খেক খেক কৰে কে'লে?"

ৰঞ্জনহঁতৰ লগতে সৰু ছোৱালী কেইজনীয়েও হাঁহি উঠিল জোৰেৰে।

"ঐ, তহঁতক ইয়াত দাঁত চেলাবলৈ মাতিছিলোঁ নেকি? একে থাপৰে চকু দাঁত একেলগে ওলাই আহিব। নাচিবলৈ দিলে সিহঁতৰ কঁকালটো নাভাঙে, এতিয়া হাঁহি শুন।"

ৰাধাৰ ধমকিত আটাইকেইজনী তাপ মাৰিলে। ৰাধাৰ খং গোটেই গোবিন্দপুৰতে বিখ্যাত। এবাৰ যদি কিবা কথাত তাইৰ খং উঠিল, গোটেই গাঁওখনকে যেন মূৰত তুলি ল'ব তাই। আনতো বাদেই যাৰ ভয়ত গোটেই গোবিন্দপুৰ কঁপি থাকে, সেই ধৰ্ম নাৰায়ণৰো তেতিয়া ঘপকৈ কিবা এটা কোৱাৰ সাহস নহয়। ৰাধাৰ গর্জনটোৰ পাছত কি কোৱা হ'ব কোনেও একো ভাবি পোৱা নাছিল। তেনেতে চুপহিয়ে লাহেকৈ তাইৰ ওচৰ পালেগৈ। তাইৰ বাহুত হাত ফুৰাই ক'লে,

"ৰচোন ৰাধা। এনেকৈ গালি পাৰি থাকিলে সিহঁতে বেছিহে নোৱাৰা হ'ব। আজি তিনিদিন হৈছেহে, পাৰিব সিহঁতে। আৰু তই শিকালে কোনোবাই নোৱাৰিব নে!"

চুপহিৰ কথাত ৰাধা কিছু শান্ত হ'ল। তাই যে চুপহিক একো বেয়াকৈ নকয় সেয়া চুপহিয়ে জানে। কিয় নকয় সেয়াও এক ৰহস্য। সেই ৰহস্য পিছে ৰঞ্জনহঁত কোনেও নাজানে। একমাত্ৰ ৰাধা, চুপহি আৰু তেওঁৰ বাহিৰে।

"তহঁত আজি যা গৈ। কাইলৈ হ'ব প্ৰেক্টিছ।"

ৰাধাৰ কথাত সৰু ছোৱালী কেইজনী ওলাই গ'ল। তাৰ পাছতেই বাকীকেইটা গোল হৈ পকাতে বহিল। পৰিৱেশটো আগতকৈ কিছু গম্ভীৰ হ'ল। এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয় যে আলোচনা হ'বলৈ গৈ আছে সেই কথা সকলোৱে অনুমান কৰিলে। প্ৰথমে সপোনে আৰম্ভ কৰিলে,

"কথাটো এতিয়াই কাকো জনাব নালাগে। মই মাত্ৰ হেমেন খুৰাৰ দোকানত শুনিহে জনাইছোঁহি তহঁতক।"

"কিন্তু যদি কথাটো সঁচা হয়, মই কিন্তু এটাকো সুদাই নেৰোঁ। ৰাজনীতিৰ বাহিৰে বেলেগ কিবা চিনি নাপাই নেকি কুকুৰহঁতে!"

ৰাধাই দাঁত কেইটা কৰচি কৈ উঠিল। তগৰে লগে লগে তাইৰ হাতখন ধৰি ক'লে,

"মনে মনে থাক চোন ৰাধা। কোনোবাই শুনিব। হেমেন খুৰাই কেতিয়াবা এনেও কয় কিছুমান কথা।"

অৱশ্যে তগৰৰ কথাটো একেবাৰে মিছাও নহয়। এই "হেমেন খুৰাৰ দোকান" বুলি সিহঁতে যিখন দোকানৰ কথা কৈছে, সেইখন হ'ল গোবিন্দপুৰৰ একদম ঘাটি। মানে তুমি হেমেনৰ দোকানলৈ কিবা এটা আনিবলৈ গ'লেই কাৰ ঘৰত কি হৈছে, কাৰ ঘৰলৈ কোন আহিছে, কাৰ পাকঘৰত কি ৰান্ধিছে, কাৰ জীয়েকে কাৰ পুতেকৰ লগত ৰাতি একেলগে বহি ভাওনা চাইছে চব খবৰ পাই যাবা। গোটেইবোৰ হেমেনৰ নখ দৰ্পনত। ডেকা বুঢ়া, বোৱাৰী জীয়ৰী যিয়েই দোকানলৈ নাযাওক কিয়, হেমেনে বিনামূলীয়া বাতৰি দি পঠায়। হেমেনৰ আকৌ কেই গৰাকীমান বাতৰি প্ৰচাৰকো আছে। সেয়া সময়ে সময়ে কৈ যাম বাৰু। পিছে সেই হেমেনৰ দোকানতে সপোনে কথা এষাৰ শুনি আহিলে। সোতৰ জানুৱাৰী মানে শিল্পী দিৱসৰ দিনা হেনো সিহঁতৰ সংঘটোত কিবা দলৰ মিটিং হ'ব। কোনোবা নেতাও আহিব। নাই, সেয়া শিল্পী দিৱসক লৈ হোৱা মিটিং নহয়। নিৰ্বাচনৰ প্ৰচাৰৰ মিটিং। হয়তো জ্যোতিপ্ৰসাদৰ ছবিত ধূপ কেইডালমান দিব, তাৰ বাহিৰে একো নহয়। মিটিং হোৱাত আপত্তি নাই, কিন্তু শিল্পী দিৱসৰ দিনা কিয়! অসমৰ বৰেণ্য ব্যক্তি সকলকো এতিয়া ৰাজনীতিয়ে আৱৰিব নেকি! সেইবাবেহে ৰাধাহঁতৰ খং উঠিছে।

"তগৰে ঠিকেই কৈছে। এটা কাম কৰোঁ, আমি এবাৰ অৰুণ ছাৰৰ ওচৰৰ পৰা আহোঁ ব'ল। ছাৰ চাগে ঘৰতে আছে। তেখেতে গম পাব।"

ৰঞ্জনৰ কথাটো সকলোৱে মানি ল'লে। লগে লগেই তাৰ পৰা আটাই কেইটা অৰুণ ছাৰৰ ওচৰলৈ ওলাল। অৰুণ ছাৰ মানে অৰুণজ্যোতি বৰা। গোবিন্দপুৰ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ প্ৰধান শিক্ষক। সেইখনৰ পৰাই ৰাধাহঁত সকলোৱে শিক্ষাৰ আৰম্ভণি কৰিছিল। গাঁৱৰ ল'ৰা ছোৱালী সকলোৱে মাক দেউতাকৰ কথা নুশুনিলেও অৰুণ ছাৰৰ কথা আখৰে আখৰে শুনে। সংঘৰ কমিটিৰ সভাপতি হোৱাৰ বাবে তাত কেতিয়া কি হ'ব অৰুণ ছাৰে সকলো জানে। সেয়ে সিহঁত ছাৰৰ ওচৰ পালেগৈ।

গাঁৱৰ চাৰিআলিটোৰ মূৰতে স্কুলখন। সেইখিনিৰ পৰাই গাঁওখন আৰম্ভ হৈছে। মূল চহৰৰ পৰা বাট এটা ফাটি আহি আহি বহুখিনি ঠাই পাৰ হৈ ইয়াত লগ হৈছেহি। চাৰিআলিটোত এজোপা প্ৰকাণ্ড কৃষ্ণচূড়া আছে। যেতিয়া ফুলজোপা ফুলে গোবিন্দপুৰৰ ৰঙা তোৰণৰ দৰেই লাগে। এল পি স্কুলত পঢ়ি থাকোতে পানী খোৱা ছুটীৰ পৰত ৰাধাই কিমান যে ফুল বুটলিছিল। মাককো তাই কৈছিল, ঘৰত এজোপা কৃষ্ণচূড়া লগোৱাৰ কথা। পিছে আইতাক মনোহৰাই আকৌ কয়, কৃষ্ণচূড়া গছ হেনো ঘৰত লগাব নাপায়। কিবা বোলে গোঁসাই থকা গছ। সেইবাবেই ৰাধাৰ স্কুলৰ এই কৃষ্ণচূড়া জোপালৈ বৰ মৰম। স্কুলখনৰ কাষৰ সৰু গলীটোৰে গ'লে একে মুখৰ ঘৰখন অৰুণ ছাৰৰ। পদূলিতে ৰঙা জবা এজোপা ভকভকাই ফুলি আছে। নঙলা ডাল খুলি সিহঁত সোমাই গ'ল। ছাৰ পিছে চোতালতে মুঢ়া এটাত বহি বিচনী এখন সাজি আছিল। ছাৰক এইটোৱেই ভাল লাগে। কেতিয়াও এনেয়ে নাথাকে। সিহঁত যোৱা দেখি কাম সামৰি তেওঁ ক'লে,

"আও, আজি দেখোন গোটেই সৈন্য সামন্ত লৈ ওলালহি ৰাধা ৰাণী। কি বা সকাম?"

ইহঁত গোটেই কেইটা ৰাধাৰ লগতে ঘূৰি ফুৰে আৰু গাঁৱখনত নানা কাম কৰি ফুৰে। কেতিয়াবা কাৰোবাৰ আম, বগৰীও তহিলং কৰেগৈ বাবে গোটেই কেইটাক একেলগে দেখিলে মানুহ অলপ সাৱধান হয়। ৰাধাই ক'লে,

"আপোনাক কথা এটাহে সুধিবলৈ আহিলোঁ ছাৰ। শুনিছোঁ, সংঘত হেনো শিল্পী দিৱসৰ দিনা কিবা পাৰ্টিৰ মিটিং হ'ব। হয় নেকি?"

অকণমান ৰৈ হুমুনিয়াহ এটা পেলাই ছাৰে ক'লে,

"ঠিকেই শুনিছ।"

"কিন্তু কিয় ছাৰ, আমিতো শিল্পী দিৱস পাতিম বুলি জনাই থৈছিলোঁ। আৰু সংঘটো আমাৰ গাঁৱৰ মানুহৰহে। কোনোবা পাৰ্টিৰ লিডাৰে আহি কৰোঁ বুলিলেই মিটিং কৰিবহি নেকি?" ৰাধাৰ মাতটো ক্ৰমান্বয়ে ডাঙৰ হৈ আহিল। অৰুণ ছাৰে পিছে শান্ত সুৰত ক'লে,

"জানো অ' আই। কিন্তু কি কৰিবি। মই সভাপতি হৈও কিছুমান কথাত মাত মাতিব নোৱাৰো। এইবোৰ ৰাজনীতিৰ কথা।"

"আপুনি নোৱাৰে যদি আমিয়েই মাত মাতিম। ঐ ব'ল, ককাৰ ওচৰলৈ যাওঁ।"

উভতি যাব খোজা ৰাধাক অৰুণ ছাৰে ক'লে,

"এইবাৰ তোক ককাৰেও সহায় কৰিব নোৱাৰিব অ' আই। কাৰণ পাৰ্টিৰ লিডাৰক তোৰ ঘৰৰ মানুহেই মাতিছে। বৈকুণ্ঠ মানে তোৰ ডাঙৰ খুড়াৰে।"

চেলাউৰি থূপ খাই আহিল ৰাধাৰ। মুখখন ৰঙা পৰি আহিছে। দাঁত কেইটা কৰচি একে কোবে ওলাই আহিল তাৰ পৰা। আহোঁতে নঙলাডাল গোৰ মাৰি থৈ আঁতৰাই আহিল।

"ৰাধা, ঐ ৰাধা শুন চোন। ৰাধা ৰচোন।"

অৰুণ ছাৰৰ লগতে বাকী কেইটাইও চিঞৰি মাতিলে যদিও ৰাধা নৰ'ল। অৰুণ ছাৰে ভয়ে ভয়ে ক'লে,

"শেষ, এইজনীয়ে ঘৰত গৈ মহাভাৰত কৰিব গৈ এতিয়া।"

(আগলৈ)

#ৰাধা
#assamesenovel
#kaushik nandan baruah

1 month ago (edited) | [YT] | 5

𝐇𝐢𝐲𝐚 𝐍𝐚𝐭𝐡...🌺

*উপন্যাস*
*ৰাধা*

Part 2

আত্মপ্ৰতাৰণাৰ জানো সীমা নাথাকে! অভিনয়ৰ জানো শেষ নাথাকে! তাৰ সিপাৰে.. কোৱা নাযায়, কোৱা নাযায়! কিন্তু সময়ৰ সোঁতত নিজক এৰি দি কেতিয়ালৈকে হাঁহিব পাৰে মানুহে! এসোপা কথা বুকুত হেঁচি হেঁচি কেতিয়ালৈকে উশাহ ল'ব পাৰে মানুহে! কল্পনাৰ পৃথিৱী সাজি সাজি কেতিয়ালৈকে বাস্তৱক উপেক্ষা কৰিব পাৰে মানুহে! তাৰ পাছত.. ভাবিব নোৱাৰি ভাবিব নোৱাৰি। কেতিয়াবা ভৱিষ্যতৰ সম্ভাৱনা ইমানেই বেছি বিভৎস হয় যে তাক মনলৈও আনিব নোৱাৰি।

এইবোৰেই ভাবি ভাবি বেলকণিৰ ঝুলনাখনত বহি একেথৰে সমুখলৈ চাই আছে সন্ধ্যাই। হাতত এটা আধাজ্বলা চিগাৰেট। চিগাৰেটৰ এশ্ব্ পৰি লেতেৰা হৈছে ঝুলনাৰ তলছোৱা। মাজে মাজে ওঁঠত লৈ উৰাই দিছে ধোঁৱাবোৰ তাই।

"বাইদেউ, আকৌ চিগাৰেট খাইছে আপুনি?"

কাম কৰা বাই মনুৰ মাতত ভাৱনাৰ সাগৰৰ পৰা আকৌ ঘূৰি আহিল সন্ধ্যা। হাতৰ চিগাৰেটটোলৈ চালে তাই। বৰষুণৰ পাছৰ কেঁচা মাটিৰ গোন্ধ, শেৱালি তগৰৰ গোন্ধ, নতুন কিতাপৰ গোন্ধ ভাল পোৱা সন্ধ্যাই কেতিয়া চিগাৰেটৰ ধোঁৱাৰ গোন্ধৰ মাজত নিজক বিচাৰিবলৈ ল'লে তাইও গম নাপায়। এসময়ত চিগাৰেটৰ গোন্ধ সহিব নোৱাৰিছিল তাই। আনকি তাইৰ বাবেই অনুৰণে চিগাৰেট খোৱা একেবাৰেই এৰি দিলে। কিন্তু তাই! জীৱনে কেতিয়াবা এনেকৈ প্ৰতাৰণা কৰে যে নিজৰ ওচৰতে নিজক অচিনাকি যেন লাগি যায়। কেতিয়া প্ৰথম চিগাৰেট মুখত দিছিল সন্ধ্যাই! বিবাহিত জীৱনৰ সেই ভয়ংকৰ ধুমুহাজাক পাৰ হোৱা কেইদিনমানহে হৈছিল। মানুহৰ কথাৰ শেলবোৰে ভাঙি টুকুৰা কৰিছিল তাইৰ বুকুখন। সন্ধ্যাই যেন যন্ত্ৰৰ দৰে আনি লৈছিল চিগাৰেট। তাৰ পাছত সেই ৰাতি অনুৰণৰ টোপনিৰ পাছতে উঠি আহি ওঁঠত লৈছিল তাই। আৰম্ভ হৈছিল এখন ধোঁৱাৰ পৃথিৱী। কাহি কাহি অৱস্থা বেয়া হৈছিল তাইৰ। অনুৰণ উঠি আহি সেই অৱস্থাত তাইক দেখি স্তম্ভিত হৈ গৈছিল। হাতত জ্বলা চিগাৰেট, আউল বাউল চুলিৰে কান্দি কান্দি চকুপানীৰে গাল তিয়াই ধোঁৱাৰ মাজত এইজনী কি সঁচাই তাৰ সন্ধ্যা! কিমান অচিনাকি কিমান বেলেগ! কিমান কষ্ট পালে সন্ধ্যাৰ দৰে এজনী ছোৱালী এনেকুৱা হৈ যাব পাৰে! অনুৰণৰ নিজৰ ওপৰত খং উঠিছিল, কিয় পৰা নাই সি সন্ধ্যাক আৱৰিব। খুব কষ্টৰে মাতিছিল মাত্ৰ সি, "ৰুণ..."

তাক দেখি চেপি চেপি ওলোৱা কান্দোনে পাৰ ভাঙিছিল সন্ধ্যাৰ।

"মই নোৱাৰো ৰণ.. মই আৰু নোৱাৰো.."

একো নকৈ মাত্ৰ বুকুৰ মাজত সাৱটি লৈছিল সি সন্ধ্যাক। উৰে ৰাতি বেলকণিৰ চোফাখনত কটাই দিছিল দুয়ো। অনুৰণৰ কোলাত সৰু ছোৱালী এজনীৰ দৰে টোপনি গৈছিল তাই।

পিছদিনা পুৱা অনুৰণ অফিচলৈ যোৱা নাছিল। ৰাতিপুৱা ব্ৰেকফাষ্টৰ পাছত সন্ধ্যাৰ হাতত ধৰি বৰ আকুলতাৰে কৈছিল,

"তুমি কেতিয়াবা হেৰাই গ'লেও মই বিচাৰি আনিব পাৰিম সন্ধ্যা। কিন্তু তুমি এনেকৈ সলনি হৈ গ'লে মই কি কৰিম কোৱা। সেই সৰাফুল ভালপোৱা জোনাক ভালপোৱা ছোৱালীজনীক মোৰ পৰা কাঢ়ি নিনিবা সন্ধ্যা। যিকোনো মূল্যৰ বিনিময়ত তোমাক হেৰুৱাব নোৱাৰিম মই।"

অনুৰণৰ সেমেকা চকুযুৰি দেখি মুখেৰে একো ক'ব পৰা নাছিল তাই। আৰু নাখাও বুলি অনুৰণক কথাও দিব পৰা নাছিল। কিন্তু নিজক সামৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। লাহে লাহে অন্তৰ্মুখী হৈছিল তাই। বাহিৰে সকলো ঠিকে আছে। অনুৰণৰ লগত হাঁহিছে, ধেমালি কৰিছে। আগৰ নিচিনাকৈ আছে। কিন্তু ভিতৰি দহিছে। ভাঙিছে। কোনেও নজনাকৈ, অনুৰণেও। তেনে মুহূৰ্ততে কেতিয়াবা হাতত তুলি লয় চিগাৰেট। অনুৰণে কওঁ বুলি ক'ব নোৱাৰে একো। তাইৰ কষ্টখিনি সি যে অনুমানো কৰিব নোৱাৰে। লাহে লাহে সিও এৰাই চলে এই বিষয়টো। মাত্ৰ যিমান পাৰে মৰমেৰে সামৰে তাইক।

আজিও সেয়ে চিগাৰেট হুপিছিল সন্ধ্যাই। লাহে লাহে পাতল হৈ আহিছিল চিন্তাবোৰ। সাময়িক ভাৱে হ'লেও ধোঁৱাবোৰে খেদি পঠাইছিল চিন্তাবোৰক। এনেতে হঠাৎ মনুৰ কথাত অপৰাধবোধ হ'ল তাইৰ। চিগাৰেটটো হাতৰ পৰা দলিয়াই দি তাইক ক'লে,

"মা আহিব, অলপ বজাৰ কৰিব লাগিছিল। মিতুক মাতি দিবাচোন।"

সন্ধ্যাৰ কথা শুনিয়েই মনু বায়ে মুখ কোচাই উঠিল,

"ইচ, হ'ল আৰু কেইদিন মানলে।"

আৰু কিবা কিবি ভোৰভোৰাই বাইজনী ওলাই গ'ল ৰূমটোৰ পৰা। সন্ধ্যাই একো নক'লে। ক'বও নো কি, ৰণৰ মাক অহাৰ কথাটো লৈ তাইৰ নিজৰো বুকুখন কঁপি থকা নাই জানো। তথাপি তাই ঈশ্বৰকে খাটিলে।

অলপ পাছত মিতু আহি ওলাল। সন্ধ্যাই বজাৰৰ দীঘল লিষ্ট এখন দি পঠালে। অনুৰণৰ মাকে ব্যৱহাৰ কৰা টুথপেস্ট টোৰ পৰা শাক পাচলি, তেওঁ ভাল পোৱা ধূপ একো বাদ নপৰিল। তাক পঠিয়াই সন্ধ্যা নিজেও কামত লাগিল। আলহী থকা ৰুমটো নতুনকৈ সজালে। বিচনা কাপোৰখন সলাই বগা ৰঙৰ এখন নতুন কাপোৰ পাৰিলে। তাৰ লগতে মিলাই পৰ্দা কেইখনো। চুকৰ টেবুলখনত প্ৰান্তিক, গৰিয়সী আদি আলোচনী কেইখন মান থ'লে। গোটেইবোৰ কৰি অতাই মানে দুঘণ্টা মানেই লাগিল। বাইক ভাতত লাগিবলৈ দি সন্ধ্যা আকৌ এবাৰ বাথৰুমত সোমাল। কাম কৰি কৰি গোটেই জনী ঘামি শেষ। আকৌ এবাৰ গা টো ধুব লাগিব। চাৱাৰ টো খুলি দিলে তাই। হুৰহুৰাই নামি অহা পানীখিনিয়ে তাইৰ উদং শৰীৰটোত নিলাজ চুমা যাঁচি গৈছে। এবাৰ বাথৰুমৰ আইনাখনত নিজকে চালে সন্ধ্যাই। সকলো আছেতো তাইৰ। এটা কমনীয় শৰীৰ। তাৰ পাছতো যে তাই অপূৰ্ণ, মানুহৰ দৃষ্টিত। এবাৰ পেটটোত হাত ফুৰালে তাই। চাৱাৰৰ পানীৰ লগত মিলি গৈছিল সন্ধ্যাৰ চকুৰ পানীৰ টোপালকেইটা।

"বাইদেউ, এইয়া বজাৰ দেই।"

গা ধুই আহি মূৰ টো ফনিয়াই থাকোঁতেই মিতু পালেহি। বাইজনীয়ে বস্তুবোৰ সামৰি ভাত বাঢ়িলে। সিহঁতক খাবলৈ কৈ সন্ধ্যা অনুৰণ অহালৈ ৰ'ল। সি পাবহিয়েই। অথনিৰ আধা পঢ়া কিতাপখন লৈ সন্ধ্যা আকৌ বেলকণিত বহিল। আকৌ মেলি ল'লে ময়ূৰৰ "ৰাধা"।



খবৰটো শুনি যিয়ে যেনেকৈ পাৰে দৌৰিছে লখিমীৰ পাৰলৈ। যাবৰে কথা, গাওঁবুঢ়াৰ নাতিনী ৰাধা সকলোৰে আদৰৰ। অৱশ্যে অকল গাওঁবুঢ়াৰ নাতিনী বুলিয়েই নহয়, ৰাধাক যিমান যি গালি পাৰিলেও ঘপকৈ যিকোনো কামতে যে ৰাধাকেই কাষত পোৱা যায় সেইটো সকলো গঞাই জানে। কাৰোবাৰ ঘৰত বোলে বিয়া, পাকঘৰৰ পৰা ৰভাতললৈকে সকলো দায়িত্ব ৰাধাৰ, কাৰোবাৰ কিবা কাজিয়া লাগিছে, সমাধান ৰাধা, কাৰোবাৰ বেমাৰ, ডাক্তৰৰ ওচৰলৈ নি ঘৰৰ দায়িত্বলৈকে ৰাধা, কোনোবা গঞাৰ লগত কিবা অন্যায় হৈছে, কোনোবা মাটিৰ সুদখুৰ মহাজনে অত্যাচাৰ কৰিছে, তাৰো সমাধান ৰাধা। মুঠতে ৰাধা নোহোৱাকৈ গাঁৱৰ পাত এখিলাও নলৰে। সেইবাবেই, ৰাধাক কেতিয়াবা গালি দিব পাৰে, কিন্তু তাইক বেয়া কোনেও পাব নোৱাৰে। গোবিন্দপুৰৰ আটাইতকৈ উৎপতিয়া এই প্ৰাণীটোৱে গোটেই গাঁৱৰ ৰাইজকেই আৱৰি ৰাখে।

লখিমীৰ পাৰত ৰাইজৰ ভিৰ। ইচ ইচ আচ আচ শব্দ দুই এটা ভাঁহি আহিছে জুমটোৰ পৰা। পানীৰ মাজত কিহবাৰ বুৰবুৰ। এনেতে কুন্তলা দৌৰি গৈছে। পাছে পাছে মনোহৰা আৰু কণমাই। সিহঁত গৈ পাই মানে মাৰুটি ভেন এখন ৰ'লহি। ধৰ্ম নাৰায়ণ চৌধুৰী নামি আহিল প্ৰথমেই। গাত এটা ডাঠ পাঞ্জাৱী চোলা আৰু গেৰুৱালৈকে পৰা ধূতি। গাত মেৰিয়াই লৈছে এখন এৰীয়া চাদৰ। চাদৰখন এক বিশেষ কায়দাৰে পাক মাৰি ভৰিৰ জোতাৰে শব্দ কৰি আগুৱাই অহা ধৰ্ম নাৰায়ণৰ লগত তেখেতৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ। বৈকুণ্ঠ চৌধুৰী, অঞ্চলটোৰ এজন প্ৰখ্যাত ব্যৱসায়ী। ধৰ্ম নাৰায়ণৰ সৌষ্ঠৱ বৃদ্ধিত বৈকুণ্ঠৰ অৱদান অনেক। নামী দামী মানুহো চূণ পৰা হেন হৈ পৰে তেওঁৰ সন্মুখত। দৈনিক গাড়ীতে কাৰখানালৈ অহা যোৱা কৰে বৈকুণ্ঠই। দেউতাকে দুই এবাৰ চহৰত ঘৰে মাটিয়ে কিনাৰ কথা কৈছিল যদিও তেওঁ গোবিন্দপুৰ এৰি নাযায়। অৱশ্যে বৈকুণ্ঠ বুলিয়েই নহয়, যিয়ে এবাৰ গোবিন্দপুৰলৈ আহে, সিয়েই ইয়াৰ মোহ এৰিব নোৱাৰে। তাতে পত্নী সাদৰীও ইয়াতেই থাকে। নিজৰ বায়েকৰ দৰে ভবা জায়েক তথা ঘৰৰ ডাঙৰ বোৱাৰী কুন্তলাক এৰি সাদৰীও চহৰলৈ যাবলৈ সাজু নহয়।

"দেউতা, দেউতা চাওক চোন। তাই, তাই ডুবিব এতিয়া পানীত। দেউতা কিবা এটা কৰক চোন।"

কুন্তলা আহি যেন শহুৰেকৰ ভৰিতে পৰিব। বৈকুণ্ঠই পানীলৈ যাবলৈ সাজু হৈছিল। গোট খোৱা মানুহখিনিয়েও হুলস্থূল লগাইছে। এনেতে ধৰ্ম নাৰায়ণে গলগলীয়া মাতেৰে ক'লে,

"কোনো পানীত নানামিবি। তাই ধৰ্ম নাৰায়ণৰ নাতিনী। পানীত ডুবি মৰিব পৰা নহয়। লখিমী নৈয়ে চৌধুৰী বংশৰ তেজৰ গোন্ধ চিনি পায়। চাই থাক, তাই নিজেই ওলাই আহিব।"

কথাটো শেষ হ'ল কি নহ'ল, হুৰূহকৈ শব্দ এটা হৈ পানীত লাহে লাহে ওলাই আহিল ছোৱালী এজনী। মাখন হেন গালকেইখনত লিপিট খাই পৰিছে চুলি কেইডাল। চাদৰ কোঁচ খাই ওলাই পৰিছে পেটৰ কিছু অংশ। কঁকাললৈকে বৈ পৰা চুলি কোঁচাই অজগৰ এডালৰ দৰে মেৰিয়াই আছে। ছোৱালীজনীৰ কোলাত এটা তেনেই সৰু দামুৰী পোৱালি। লাহে লাহে পাৰলৈ উঠি আহিল তাই। চাদৰৰ পৰা টুপটুপকৈ পৰি আছে পানীৰ টোপাল। গেৰুৱালৈকে পৰা মেখেলাখন বোকাত লেও খাই আহিছে। এনেতে কণমায়ে দামুৰীটোলৈ চাই চিঞৰি উঠিল,

"হাৰে, এইটো চোন আমাৰ ঘৰৰটো। কালি জগিছিলহে। হে ঈশ্বৰ, আইজনী অ', তই নথকা হ'লে কি হ'ল হয় আজি।"

ৰাধাই একো নকৈ দামুৰীটো কণমাইৰ ফালে আগবঢ়াই দিলে। কুন্তলা দৌৰি গৈ জোকাৰি দিলে ৰাধাক,

"কিমান বাৰ বুজাব লাগে তোক। ডাঙৰ হৈছ, তাতে ছোৱালী মানুহ। অলপ সাৱধানে থাক। নাই, তাইৰ একো কানসাৰ নাই। অকল অলৌ টলৌকৈ ঘূৰি ফুৰিবি। ব'ল আজি ঘৰলৈ।"

কুন্তলাই আৰু কিবা ক'ব খুজিছিল। এনেতে ধৰ্ম নাৰায়ণ আগুৱাই গ'ল। গাত থকা এৰিয়া চাদৰখন মেৰাই দিলে ৰাধাৰ গাত। পৰম সন্তোষৰ হাঁহি এটাৰে ক'লে, "ব'ল।"

কুন্তলা আৰু মনোহৰাও তেওঁলোকৰ লগতে গাড়ীত উঠিল। ধূলি উৰুৱাই গাড়ীখন যোৱাৰ পাছত লাহে লাহে জুমটোও ভাঙিল।



"ময়ূৰৰ উপন্যাসখন আহিল নেকি?"

হঠাৎ মাতটো শুনি ঘূৰি চালে সন্ধ্যাই। অনুৰণ আহি ৰৈ আছে পিছফালে। মূৰ দুপিয়াই কিতাপখন আগুৱাই দিলে তাই। এবাৰ কিতাপখনত হাত বুলাই বুকুত হেঁচি ধৰিলে সি। বুকুখন গধুৰ হৈ গ'ল সন্ধ্যাৰ। কথাটো সলাবলৈকে তাই ক'লে,

"মা কেইটা মানত পাবহি?"

কিতাপখন মেজত থৈ অনুৰণৰ উত্তৰ,

"আজি ৰাতি আহিব চুপাৰত। ৰাতিপুৱা পাব আৰু। লগত ওচৰৰ ভাইটি এটা।"

"হঠাৎ আহিল যে মা। কিবা কথা।"

হাতঘড়ীটো খুলি খুলি অনুৰণে ক'লে,

"নাজানো, কিবা বিশেষ কথা হেনো।"

গম্ভীৰ হৈ গ'ল সন্ধ্যাৰ মুখখন। অনুৰণৰ মাকৰ বিশেষ কথা কি হ'ব পাৰে তাই ভালকৈয়ে জানে, বুজে। চাৰ্টৰ বুটাম খুলি থকা অনুৰণৰ বাহুত পিছফালৰ পৰা এবাৰ ধৰি সন্ধ্যাই ক'লে,

"ৰণ, আমি মাৰ প্ৰস্তাৱটো আকৌ এবাৰ ভাবি চোৱাটো উচিত নেকি?"

সন্ধ্যাৰ হাতখন নিজৰ মাজলৈ টানি নি অনুৰণে ক'লে,

"একেটা কথাই সদায় কোৱাটো জৰুৰী নেকি সন্ধ্যা। শুনা, মই জীৱনত পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ বেয়া কামটোও কৰিব পাৰিম। কিন্তু তোমাক এৰিব নোৱাৰিম। তোমাক কষ্ট দিব নোৱাৰিম। তুমি নিজে ক'লেও নোৱাৰিম। মোৰ শপত, এইবোৰ কথা আৰু নক'বা।"

লগে লগে সিটো ৰুমলৈ গুচি গ'ল অনুৰণ। সন্ধ্যাই জানে, তাৰ খং উঠিছে। তাৰ খং উঠিলেও তাইক টানকৈ ক'ব নোৱাৰে সি। তাইৰ ওচৰত মৰম আকলুৱা হৈ পৰে সি। কাৰোবাৰ ভাষাত,

"তাই বেটিয়ে বেজালি কৰি বান্ধি থ'লে ল'ৰাটোক।"

চকুপানী এটুপি বাগৰি আহিল সন্ধ্যাৰ।

(আগলৈ)


#ৰাধা
#assamesenovel
#kaushik nandan baruah

1 month ago | [YT] | 6

𝐇𝐢𝐲𝐚 𝐍𝐚𝐭𝐡...🌺

*উপন্যাস*
*ৰাধা*

খণ্ড- ১

প্ৰত্যেক মানুহেই নিজৰ সৈতে এখিনি কাহিনী জীয়ন দি ৰাখে, লগত লৈ ফুৰে উশাহৰ দৰে। নিঃসংগতাৰ আউসী নিশাত সেই কাহিনীবোৰ জোনাক হয়। কঁপি থকা দুভৰিৰ সঁহাৰি হয়। কেতিয়াবা কোনোবাই কাহিনীবোৰ উলিয়াব পাৰে, কোনোবাই নোৱাৰে। শেষ হয় উশাহৰ সৈতে। উশাহৰ সিপাৰেও থাকে নেকি কাহিনী, নাজানো। কিন্তু সেই কাহিনীবোৰত সংগ্ৰাম থাকে। মিলন বা বিচ্ছেদৰ পৰিধি ভেদি কিছুমান কাহিনীৰ সৃষ্টি হয় সমাজৰ বাবে, মানুহৰ বাবে। নিয়মৰ নাম দি পৰম্পৰাৰ নাম দি এখিনি মানুহক হেঁচি অহা শুহি অহা অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে চলে এনে কাহিনী। প্ৰেমৰ শক্তিত ভঙা যায় নিয়ম নামৰ দেৱাল। ৰাধাৰ কাহিনীও তেনেকুৱাই। সমাজৰ অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে এটা প্ৰচণ্ড চিঞৰ হৈ যেন জন্ম হৈছিল ৰাধাৰ। যেন এক বিশেষ উদ্দেশ্য লৈ পৰমপিতাই গঢ়িছে অদম্য সাহসী এই ছোৱালীজনীক। গকুলৰ যমুনাতীৰৰ সেই আলফুল ৰাধা নহয়, কৃষ্ণৰ প্ৰেমত যি চিৰকাল বিলীন। এয়া লখিমী নৈৰ পাৰৰ গোবিন্দপুৰৰ ৰাধা, যাৰ হাঁহিত গোবিন্দপুৰত বলে চঞ্চল পছোৱা, যাৰ গর্জনত বলে ধুমুহা, যাৰ খোজত ফুলিব খোজা কৃষ্ণচূড়াও লাজত মৰহি যায়।

গোবিন্দপুৰ ; যান্ত্ৰিকতাৰ পৰা বহু দূৰৈত এখন অসমীয়া গাঁও। অসমক ভাল পোৱা এজাক মানুহৰ গাঁও। গোবিন্দপুৰত সদায় ব'হাগ, সদায় শৰৎ। আজিৰ দিনত সপোন যেন লগা এখন সৰগ। গোবিন্দপুৰৰে এটি কোমল ৰাতিপুৱা। গাঁৱৰ গৰখীয়াই গৰুজাক নি লখিমীৰ পাৰত এৰাল দি আজৰি হৈছেহে এথোন। গাঁৱৰ স্কুলখনত প্ৰথম পিৰিয়ডটো শেষ হয়হে লাগে। হঠাৎ গাঁৱৰে মুখ চোকা বুলি নাম থকা কণমাইৰ ঘৰত হুলস্থুল।

"ঔ মই ক'তে মৰোঁ ঐ, জুই লাগতী গ'লি নে গ'লি নে তই"

চিঞৰি চিঞৰি গালি পাৰি কণমাই আগ চোতাল পায়হি মানে চোতালত ৰ'দাই থোৱা বগৰীৰ আচাৰৰ বটলটো আধা উদং কৰি দৌৰি পলাল ছোৱালীজনী। গছকি আধা ভঙা কৰি থৈ যোৱা নঙলা ডাল মাৰি কনমায়ে আকৌ গোৱাল গালি পাৰিবলৈ লাগিল,

"এই বাঘৰ আগ তেল খোৱা মৰতী জনীৰ পৰা একো এটা আগফালে এৰিব নোৱাৰা হ'লো ঐ। আছিলোঁৱেই মই, পুতুককৈ ভাতৰ চৰুৰ পৰা আহোঁ মানে তাই বেটীয়ে চিলনীয়ে থপিওয়াদি নিলে ঐ আচাৰ খিনি। অত কষ্ট কৰি বনালোঁ, তাই শেষ কৰিলে। ৰহ, এতিয়াই যদি মই মাৰক লগাই তোৰ পিঠি ফালিব নোৱাৰোঁ, চাই থাক।"

অথনিৰে পৰা মাকৰ গালি শুনি শুনি এসময়ত অতিষ্ঠ হৈ জোনাকী আগফালে ওলাই আহিল,

"কি হ'ল নো মাই, কাক ইমান গালি পাৰি আছ?"

মাকে দুগুণ জোৰেৰে চিঞৰি ক'লে,

"আৰু কাক, সেই দাংকাটি জনীক। দেখিছ নে আচাৰ সোপা কেনেকৈ চোৰ কৰিলে।"

জোনাকীয়ে হাঁহি উঠিল সশব্দে,

"হ'ব দে, তাই চোন কেনেকুৱা জানই।"

জ্বলা জুইত যেন ঘিঁউ হে পৰিল। ভেকাহি মাৰি উঠিল কণমায়ে,

"কি হ'ব দে, তাইক আজি পিঠি বখলিওৱাম চাই থাক।"

কথাটো কৈ কণমাই ওলাই গ'ল। হাঁহি হাঁহি জোনাকীও ভিতৰ সোমাল। জোনাকীয়ে জানে, মাকৰ এই খং যাৰ ওপৰত উঠিছে, তাইৰ মাত্ৰ এটা হাঁহিতেই খং কেনিবা উৰিব। অকল মাকেই নহয় এই গোবিন্দপুৰৰ সকলোৱেই জানে যিমান দুষ্টালি কৰিলেও তাই গোটেই গাঁও খনৰেই প্ৰাণ।

নিজৰ ঘৰৰ পৰা ওলাই কনমাই আগবাঢ়িল গোবিন্দপুৰৰ আটাইতকৈ সুন্দৰ হাউলিটোৰ ফালে। এক কথাত ক'বলৈ গোবিন্দপুৰৰ ৰাজপ্ৰসাদ। গাওঁবুঢ়া তথা মূৰব্বী ধৰ্ম নাৰায়ণৰ হাউলি, "স্নেহালয়"।

ধৰ্ম নাৰায়ণ চৌধুৰী ; গোবিন্দপুৰ বাসীৰ বাবে যেন সাইলাখ নাৰায়ণৰেই ৰূপ। দুখীয়াৰ দুখৰ সাৰথি তেওঁ, দুষ্টৰ বাবে মহাকাল তেওঁ। মমতাৰ হাতেৰে তেওঁ গোটেই গাঁওখন আৱৰি আছে। সকলোৰে বিপদ আপদ সকলোতে ধৰ্ম নাৰায়ণ সদায় আগত। সেইবাবেই গাঁৱৰ সৰু ডাঙৰ ডেকা বুঢ়া সকলোৰে বাবে তেওঁ অভিভাৱক। গাঁৱৰ সকলোৱেই তেওঁক "দেউতা" সম্বোধন কৰে। আধাতকৈ বহু অধিক বসন্ত গৰকি জীৱনৰ ভাটীয়লি সময়ত উপস্থিত হোৱা ধৰ্ম নাৰায়নেও গাঁৱৰ সকলো মানুহক নিজৰ সন্তানৰ দৰে মৰম কৰে।

"এই দুপৰীয়া খন কেনি ওলালি অ' কণমাই?"

মুখেৰে ভোৰভোৰাই গৈ থকা কণমাইক দেখি গাঁৱৰ মাঘি দদায়ে সুধিলে। সাউতকৈ একে পাকে উৰণি খন লৈ কণমায়ে ক'লে,

"এই দেউতাৰ ঘৰৰ পৰা আহোঁ গৈ দদাইদেও, আপুনি?"

"এই নক'বি আৰু বুইছ, বোলে চাৰি আঙুলিয়ে খাই, বুঢ়াই হেঁচুকিলেহে যায়। এই ল'ৰা কেইটাক কৈ কৈ অতদিনে নোৱাৰি আজি নিজেই এই ধানখিনি লৈ আনিছোঁ বনাই আনো।"

কণমায়ে এতিয়াহে মন কৰিলে, মাঘি কাইদেউয়ে ঠেলি ঠেলি অনা চাইকেলখনৰ মাজত মৰাপাট ডাঙৰ বস্তা এটা। এক মুহূৰ্তৰ বাবে কণমাইৰ মাঘিৰ পুতেক বিতুললৈ খং উঠিল, দিনৰ দিনটো সেই সৰু বাপুহতৰ দোকানৰ সমুখত কেৰম খেলি থাকিব, তথাপি বুঢ়া বাপেকটোক অকণ সহায় কৰি নিদিয়ে। মাঘি কাইদেউক "বাৰু" বুলি কৈ কণমাই আগবাঢ়িল।

পদূলিটোৰ মুখতে দুফালে দুজোপা দেৱদাৰু। দুয়ো জোপাতে কপৌফুল মেৰ খাই আছে। ব'হাগ আহিলেই এইখিনি গোন্ধে মলমলাই থাকে। তাৰ পৰা দুখোজ গ'লেই সোঁফালে আকৌ বকুল এজোপা। বকুলজোপাৰ কাষতে ভঁৰাল ঘৰটো। বাওঁফালে এজোপা শেৱালি আৰু মোমাই তামোল। মোমাই তামোল জোপাৰ কাষত গোহালিটো। গোহালিৰ কাষেৰেই কেইবা জোপা দেৱদাৰুৰ শাৰী। বাটচৰাটো সাৰি আহিয়েই চালে চকুৰোৱা পৰিৱেশ ধৰ্ম নাৰায়ণৰ ঘৰৰ। মূল হাউলিটোৰ সমুখত নাৰ্জী, অপৰাজিতা, গোলাপৰ শাৰী। নঙলাটো খুলি বুলনি পাৰ হৈ দীঘলীয়া পদূলিটোৰে সোমাই গৈছে কণমাই। দুইফালে থকা খৰিকাজাই আৰু আগতীয়া তগৰজোপাৰ গোন্ধ ভাঁহি আহিছে বতাহত। মাজে মাজে গোহালিত বান্ধি থোৱা চেউৰীজনীৰ হেম্বেলনি। কোনোবাই ঢেঁকী দি আছে হ'বলা পিছফালে, ঢেং ক্লুক শব্দ এটাও শুনিছে।

"কণমাই দেখোন, কিবা সকামত আহিলি হ'বলা?"

বহল বাৰাণ্ডাখন পাওঁতেই পিছ ফালৰ পৰা কাৰোবাৰ মাত শুনি কণমায়ে ঘূৰি চাওঁতে পোনাৰামক দেখিলে গোহালিৰ পৰা ওলাই অহা। পোনাৰাম, ধৰ্ম নাৰায়ণৰ ঘৰত থকা বহু বছৰেই হ'ল। তেওঁলোকৰ দূৰ সম্পৰ্কীয়ও হয়। মানুহটোৰ মূৰটো অলপ বেয়া। মাজে মাজে কিবা পাগলামি খনো কৰে। তথাপিও গাওঁবুঢ়া দেউতাই তাক মৰম কৰি ৰাখিছে। সিও ইফাল সিফাল কাম কৰি দিয়ে।

"আছে ৰ সকাম এটা। ঘৰৰ মানুহ আছে নে নাই অ' পোনা?"

কণমাইৰ উত্তৰটো ভিতৰৰ পৰা আহিল,

"আছোঁ আছোঁ। ঢেকীশালতে বহি আছিলোঁ এটাই জাক। আহা কণমাই।"

কথা কৈ কৈ ভিতৰৰ পৰা ওলাই আহিছে কুন্তলা। ধৰ্ম নাৰায়ণৰ ডাঙৰ বোৱাৰী। তাইৰ শুধ বগা সাজযোৰলৈ এবাৰ চালে কণমায়ে। তেনেই কম বয়সতে বগা সাজ মেৰিয়াব লগীয়া হোৱা কুন্তলাক বৰ আদৰ কৰি ৰাখে ধৰ্ম নাৰায়ণ দেউতাই। কোলাত তেতিয়া কুন্তলাৰ দুমহীয়া কেঁচুৱা জনী।

"কোন আহিছে অ' কুন্তলা?"

এইবাৰ পিছে পিছে ওলালহি মনোহৰা। ধৰ্ম নাৰায়ণৰ পত্নী। কণমায়ে উৰণি খন উঠাই ল'লে থাওকতে।

"আচলতে মই মানে কথা এটাৰ কাৰণে হে...."

কনমাইৰ কথাটো কৈ নহ'লেই, হঠাৎ পিছফালৰ পৰা নঙলা ডাল খুলি চাৰিজনী মান ছোৱালী সোমাই আহিল হুৰমুৰকৈ। আহিয়েই ফোঁপাই জোপাই ক'লেহি,

"কুন্তলা বৰমা, ৰাধাই পানীত জঁপিয়াই দিলে।"

কুন্তলা, মনোহৰা আৰু কণমায়ে একেলগে চিঞৰি উঠিল,

"কি?"

আকৌ এজনীয়ে ক'লে,

"অ, আমি লখিমীৰ পাৰতে খেলি আছিলোঁ। তাতে কাৰোবাৰ দমৰা এটা আহি পানীত পৰিল, সেইটো বচাবলৈ নদীত জঁপিয়াই দিলে ৰাধাই।"

কুন্তলা বাগৰি পৰিব ধৰিছিল। কণমায়ে খাপ মাৰি ৰখালে। লগে লগে গোটেই হাউলিটোত হুৱা দুৱা লাগিল। এটাই মখা খৰকৈ খোজ ল'লে লখিমী নৈৰ পাৰলৈ। চুবুৰীটোত খবৰটো বিয়পি পৰিল,

"গাওঁবুঢ়া দেউতাৰ নাতিনী লখিমীত পৰিল"



"বাইদেউ অ' বাইদেউ, ফোন বাজি আছে অথনিৰ পৰা"

কাম কৰা বাইজনীৰ মাতত কিতাপৰ মাজৰ পৰা ওলাই আহিল সন্ধ্যা। অহ, তাইও যে আৰু। কাহিনীটোত এনেকৈ সোমাই গৈছে যে ফোন অহাও গম নাপায়। হাতত ফোনটো লৈ দেখে অনুৰণে কৰিছে। তাই ৰিচিভ কৰিলে,

"কোৱা ৰণ"

"কি হ'ল? গা চা বেয়া নেকি, ইমান সময় ধৰা নাই যে?"

"নাই নাই নহয়। ময়ূৰৰ কিতাপখন আহি পালেহি। পঢ়ি আছিলো। কোৱা চোন।"

"ঠিক আছে। শুনা চোন। আজি মা আহিব। দুদিন মান থাকিব বোলে। তুমি মিঠুৰ হতুৱাই যি যি বজাৰ লাগে কৰাই ল'বা।"

কথাটো কৈ ফোনটো কাটিলে সি। একে বহাতে ৰৈ থাকিল সন্ধ্যা অলপ সময়। মুখখন এন্ধাৰ হৈ পৰিল তাইৰ। শুনো নুশুনোঁ কৈ বুকু শালি যোৱা মাত এষাৰ যেন তাইৰ কাণত পৰিলহি,

"গুটি নলগা গছ উভালি পেলোৱাই ভাল।"

(আগলৈ)

#ৰাধা
#assamese novel
#kaushik nandan baruah

2 months ago | [YT] | 5

𝐇𝐢𝐲𝐚 𝐍𝐚𝐭𝐡...🌺

*উপন্যাস*
*ৰাধা*

আৰম্ভণি খণ্ড :

"....শেষৰ পৰা যি আৰম্ভ হয়, তাৰ শেষ কেতিয়াও নহয়।"

প্ৰতিটো কাহিনীৰ শেষ থাকিবই যে লাগিব তাৰতো কোনো মানে নাই। কিছুমান কাহিনীয়ে শেষ স্বীকাৰ নকৰে। শেষৰ সৈতে যুঁজি নিজৰ এটা বাট সাজি লয়। কৃষ্ণচূড়াবুলীয়া বাট এটা কেতিয়া সেন্দূৰীয়া হৈ পৰে সেয়া উমান লেখকেও নাপায়। কাহিনীবোৰৰো নিজাকৈ এটা উপ কাহিনী থাকে। য'ত চৰিত্ৰবোৰে নিজৰ সৈতে কথা পাতে। সমাপ্তি নামৰ দেৱাল ভাঙি য'ত গঢ়া যায় আৰম্ভণি নামৰ বাট।

এঘাৰ মহলাৰ ওপৰৰ এটা আটকধুনীয়া ফ্লেট। সোমোৱা দুৱাৰখনৰ কাষতে বোৰ্ড এখনত লিখা আছে, "ভালপোৱাৰ কাঞ্চন" আৰু তলত দুটা বিশেষ নাম।

তাৰ পৰা সোমায়েই বৃহৎ লিভিং ৰুম। তাৰ সোঁফালে পাকঘৰ, পাকঘৰটো পাৰ হৈয়ে এটা গোঁসাই ঘৰ। ৰাধাকৃষ্ণৰ যুগল মূৰ্তি এভাগ আছে। লিভিং ৰূমটোত সন্মুখৰ ফালে আধুনিক চোফা। আৰু ৱালত লাগি এখন ডাইনিং। ৰূমটোৰ সিফালে আন এযোৰ চোফা, সমুখত প্ৰকাণ্ড টিভিটো। ৰূমটোৰ বাওঁফালে তিনিটা ডাঙৰ বেডৰুম। আৰু এটা অলপ সৰু ৰুম। মাজত কৰিডৰ। এটা বেডৰুমৰ লগত সংলগ্ন হৈ আছে বেলকণি এটা। সেই বেলকণিটোতে থিয় হৈ তলৰ মহানগৰখন চালে সন্ধ্যাই, সন্ধ্যা ৰাগিনী বৰুৱাই। হাতত একাপ কফি। অলপ আগতে গা ধোৱাৰ বাবে ভিজি আছে চুলিখিনি। পুৱাৰ ব্যস্ত মহানগৰখন বহুদিনৰ মূৰত যেন দেখিছে তাই। এখন প্ৰখ্যাত কলেজৰ সহকাৰী অধ্যাপিকা সন্ধ্যাই ৰাতিপুৱা এনেই এইদৰে ৰ'বলৈ সময় নাপায়। পিছে আজি তাইৰ ছুটী। সেইবাবেই এইকণ সুযোগ এৰিবলৈ মন নাই তাইৰ। পাকঘৰত কাম কৰা ছোৱালী মনুৱে বাচন ধুইছে। তাৰ পৰা ভাঁহি আহিছে দুই এটা শব্দ। কিয় জানো, আজি সন্ধ্যাৰ এবাৰ উলটি চাবৰ মন গৈছে। চাবৰ মন গৈছে, পাঁচ বছৰীয়া ইউনিভাৰ্চিটিৰ জীৱনটো। সপোন যেন লগা কাহিনীবোৰ গেটৰ সিপাৰে এৰি সিহঁত আহি সোমাইছিলহি বাস্তৱৰ ক'লা বগা পৃথিৱীখনত। তাৰ পাছত? কষ্ট, সংগ্ৰাম, যুদ্ধ। উফ.. আৰু এতিয়া? শেষ জানো হৈছে যুদ্ধৰ? এটা হুমুনিয়াহ সৰি আহিল তাইৰ। এনেতে ফোনটো বাজিল। বেলকণিত থকা ঝুলনাখনৰ পৰা ফোনটো আনি কাণত ল'লে,

"ৰুণ, গাড়ীৰ চাবি টো---"

"জানো জানো, এইটো আৰু নতুন কথা নে। গৈ আছোঁ ৰ'বা।"

গাড়ীৰ চাবিটো লৈ এপাৰ্টমেণ্টটোৰ লিফ্টৰ চুইছ টিপিলে সন্ধ্যাই। এৰা, নতুন কথা নহয়। তাই ঘৰত থাকিলে এইটো কাম প্ৰায়ে কৰে সি। পৃথিৱীত হেনো সকলো সলনি হয়। কিন্তু এইটো যেন সন্ধ্যাৰ স্বামীৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য নহয়। অৱশ্যে সলনি নহয় বাবেইতো আমি তাক ভালপোৱা বুলি কওঁ। গাড়ীখনত ভেঁজা দি ৰৈ আছে সন্ধ্যাৰ মানুহজন। য'ত তাই সামৰে সমস্ত পৃথিৱী। তাইৰ অনুৰণ। লেবাৰ ইন্সপেক্টৰ অনুৰণ হাজৰিকা। চকুত হাঁহি। চাবিটো আগবঢ়াই তাই ক'লে,

"সদায় কিয় পাহৰা কোৱাচোন।"

"তোমাক চোৱাৰ বাহানা আকৌ।"

সন্ধ্যাক কঁকালত ধৰি আগুৱাই আনিলে সি।

"ধেৎ এইটো। যাহ" বুলি আঁতৰি আহিল সন্ধ্যা। বিয়াৰ তিনি বছৰ হ'ল। এতিয়াও ক'ৰবাত সিহঁত মাজে মাজে ঘূৰি যায় আগৰ চঞ্চল সময়বোৰলৈ। অনুৰণক চাবিটো দি ওপৰলৈ আহিল সন্ধ্যা।

বেদৰুমত ফোনটো বাজি আছিল অথনিৰে পৰা। সন্ধ্যাই কল বেক কৰিলে। লগে লগে সিফালৰ চিনাকি মাত,

"কি মানে, ক'ত মৰি থাক? ৰাতিপুৱা উঠিয়েই ৰোমাঞ্চত লাগি যাৱ নি দুইটা?"

খিলখিল হাঁহি এটাই খেলি গ'ল সন্ধ্যাৰ মুখত। এইটো মাতৰ সমুখতেই যে সন্ধ্যাই পাহৰি পেলাই নিজৰ সকলো পৰিচয়। বিছ বছৰীয়া ছোৱালীজনী হৈ পৰে তাই। কৃত্ৰিম ধমকি মাৰি ক'লে,

"চুপ। ক কিয় কৰিছিলি?"

"বহুত মিছ কৰিছিলোঁ তোমাক জান।"

শব্দ কৰি হাঁহি উঠিল এইবাৰ তাই। ক'ৰবাত অনুৰণ আৰু তাইৰো যদি অলপ বয়সৰ প্ৰভাৱ পৰিছে, এই ল'ৰাটো এতিয়াও সেই ইউনিভাৰ্চিটিতে যেন পঢ়ি আছে।

"অভি, shut up। change নহ'লি আৰু ন?"

ফোনটোৰ সিপাৰে জোৰকৈ হাঁহি উঠিল অভিমন্যুয়ে। অভিমন্যু শৰ্মা, মায়ানগৰী মুম্বাইৰ প্ৰতিষ্ঠিত অভিনেতা। সন্ধ্যা অনুৰণৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বন্ধু। সন্ধ্যাৰ অভি।

"তোৰ কুৰিয়াৰটো পাবগৈ এতিয়া। সেইটো ক'ব লৈছিলোঁ।"

"Ok, আহিলে ক'ম বাৰু।"

এৰা, আজিৰ দিনটো বিশেষ। বিশেষ এখন কিতাপৰ বাবে, বিশেষ এখন উপন্যাসৰ বাবে, এটা কাহিনীৰ বাবে। দিনটো কাৰো সৈতেই ভগাব নোৱাৰে তাই। সেয়ে আজি ছুটী লৈছে। এয়া যে সময় উভতি চোৱাৰ, এয়া সময়, ৰহস্যৰ উৰণি খহাৰ।

ফোনটো কাটি কামত লাগিছিল সন্ধ্যা। অথনিৰে পৰা কামত লাগি থকা মনুক চাহ একাপ দিলে তাই। খাই থাকোতেই কলিং বেল বাজিল। বেলটোৰ লগত যেন সন্ধ্যাৰ বুকুখনো ধিপিংকৈ উঠিল। সন্ধ্যা গৈ দেখে অভিয়ে পঠোৱা কুৰিয়াৰটো। তাই লৰালৰিকৈ খুলিলে। ওলাই পৰিছিল এখন উপন্যাস। লেখক স্বৰ্গীয় ময়ূৰ কৃষ্ণ বৰুৱা। উফ, বুকুত যেন কোনোবাই শিল এটাহে থৈ গৈছে। স্বৰ্গীয় শব্দটো হাতেৰে এবাৰ মোহাৰি দিলে তাই। খুলি গৈছে অতীতৰ দুৱাৰ। ভাঁহি আহিছে পানীমূৰৰ সেই কালিকা লগা দিন। ভয়ংকৰ চিঞৰ। লাহে লাহে উপন্যাসখন মেলিলে সন্ধ্যাই। জিলিকি আছে উপন্যাসখনৰ নাম,

"ৰাধা"

(আগলৈ)

#ৰাধা
#kaushik nandan baruah
#assamesenovel

3 months ago (edited) | [YT] | 7

𝐇𝐢𝐲𝐚 𝐍𝐚𝐭𝐡...🌺

আমাৰ সকলোৰে হিয়াৰ আমঠু জুবিন দাৰ পদচিহ্ন 🙏🏻

Skip the Carousel

1 2

3 months ago | [YT] | 2

𝐇𝐢𝐲𝐚 𝐍𝐚𝐭𝐡...🌺

আকাশে গাতে ল'বৰে মন
সাগৰ তলিত শুবৰে মন...

সুখতো তেঁওৰ গান
দূখতো তেঁওৰ গান
পুৰণি হ'লেও তেঁও
নতুন হ'লেও তেঁও,,

কিদৰে বিশ্বাস কৰো
কেনেকৈ মানি লওঁ কথাবোৰ......
অসমবাসীৰ কেৱল হৃদয়তে নহয়, তেজত, দেহৰ প্রতিটো অংশতে বাস কৰে তেঁও। বহুত হেৰাইছো, বহুত আহিছে আৰু বহুত দেখিছো,, কিন্তু তোমাৰ অন্ত একেবাৰে অকাল্পনিক।
হঠাৎ বিলীন হৈ গ'ল তেঁও সাগৰৰ মাজত, নাই মানি লব পৰা নাই,হঠাৎ সলনি হৈ গ'ল সকলো আৰু উভতি নহাৰ দিশত পাখি মেলি গুচি গ'ল তেঁও সকলোকে কন্দুৱাই......😫
শব্দহীন হৈ গ'ল সকলো, ভাষাহীন সকলো মুহূর্ত...
এটা যুগৰ অৱসান ঘটিল!
তুমি অমৰ আমাৰ বাবে, তুলনাবিহীন......
য'তে আছা তোমাৰ বিদেশী আত্মাৰ চিৰশান্তি কামনা কৰিলোঁ।।।।


মৃত্যু এতিয়া সহজ, মৃত্যু এতিয়া উছৱ
মৃত্যু যদি শিল্প হয়...
মৃত্যু কিদৰে সুলভ.......।।। 😨😭

জয় জুবিন দা...🙏🏻

Skip the Carousel

1 2 3 4 5 6

3 months ago | [YT] | 4

𝐇𝐢𝐲𝐚 𝐍𝐚𝐭𝐡...🌺

💓🌝...

Skip the Carousel

1 2 3

3 months ago | [YT] | 5

𝐇𝐢𝐲𝐚 𝐍𝐚𝐭𝐡...🌺

ভাল লগা স্মৃতি....💓

Skip the Carousel

1 2

3 months ago (edited) | [YT] | 5