agata’s way™

[Jak zaczęłam mówić po włosku.]

Ostatnio miałam okazję przetestować mój włoski. Widzisz ten fioletowy komplet na wystawie, na załączonym zdjęciu? Wszystko niespodziewanie zaczęło się od niego.

Ale po kolei. Jeśli mnie nie znasz, to jestem winna Ci nakreślenia małego kontekstu. Na co dzień pracuję jako trenerka komunikacji i języka angielskiego w biznesie. Z wykształcenia jestem anglistką i rusycystką. Studiowanie dwóch kierunków na tyle mnie wypaliło, że nie zamierzałam uczyć się kolejnego języka, ale… po trzydziestu latach przyszedł czas na włoski, kiedy we wrześniu ubiegłego roku w pewnej małej miejscowości na samym południu Włoch nie mogłam luźno porozmawiać z właścicielami warzywniaka pomimo ogromnej otwartości z dwóch stron. 😎😎😎

I wtedy powiedziałam sobie: Basta! Czas wziąć sprawy w swoje ręce. Trzeba nauczyć się wyrażać swoje potrzeby i odczucia chociażby w podstawowym zakresie. Tym bardziej, że zamierzałam częściej wracać do Włoch. 🇮🇹

Rozpoczęłam więc codzienną naukę. Moim celem było nauczyć się podstaw potrzebnych w podróży i do prowadzenia small talku z przypadkowymi osobami (kocham small talk w podróży - tyle można się ciekawych rzeczy nauczyć! 🫣😅)

I tak oto, zupełnie niedawno życie podrzuciło mi pierwszy test. Wylądowaliśmy we Włoszech w nocy, tym razem na północy Włoch (i tu praktycznie każdy pięknie i swobodnie mówi po angielsku 🇺🇸). Następnego dnia, szliśmy z mężem zrobić zakupy na śniadanie, kiedy moją uwagę przyciągnął ten oto fioletowy (!💜) komplet - 100% lnu i śmiesznie niska cena!
Na pusty żołądek (on empty stomach 🫣) zaczęłam rozglądać się za ubraniami.

Znalazłam koszulę, ale niestety nigdzie nie widziałam spodni. Podeszłam do ekspedientki, trzymając górną cześć kompletu i zapytałam:

„Excuse me. Do you speak English?” Pani w odpowiedzi pokręciła głową. Bez namysłu więc powiedziałam:

“Cerco i pantaloni violi.”

Zauważyłam wtedy przez ułamek sekundy na twarzy owej pani mieszankę zaskoczenia, podziwu i ulgi. I odpowiedziała coś w stylu “È finito”. Odpowiedziałam:

“Purtroppo (niestety) i zrobiłam smutną minę.”

WOW! Co tu się właśnie wydarzyło?
🔥 Przełączyłam się szybko na włoski bez wstydu i dogadałam się!

Później przeanalizowałam całą sytuację (inaczej nie potrafię 😅) i doszłam do wniosku, że powinnam była powiedzieć „viola” zamiast „violi”, ale że tak powiem: „Who cares, right?” 🙃

Moja rozmówczyni od razu zrozumiała o co mi chodzi i była mi wdzięczna, że szybko uratowałam sytuację, przełączając się na mój limitowany włoski. 😅

A ja analizowałam później jeszcze raz sytuację, tym razem pod kątem bardziej psychologicznym (to też mi wychodzi 🙃).

I zrozumiałam, że nawet z moim bardzo basic Italian mogę poprowadzić rozmowę, bo zasadniczo chodzi o

💜 śmiałość,
💜 akceptację niedoskonałości (czytaj błędów),
💜 odrzucenie strachu przed ośmieszaniem się i
💜 nastawienie rozmowy na cel (w tym przypadku na uzyskanie informacji dotyczących owych boskich spodni).

I tego, Kochani kursanci i sympatycy agata’s way, Wam życzę: więcej luzu, dystansu do siebie i swoich umiejętności językowych 💜

A kończąc wątek ze spodniami - znalazłam je w innym sklepie, ale niestety „nie ubierały mnie”, więc wróciłam bez żadnego fioletowego wdzianka (a już oczami wyobraźni widziałam je i siebie na sesji fotograficznej z moim logo 💜 😅)

A propos small talku, już w środę premiera filmu na kanale o tym jak z gracją kończyć rozmowy, zwłaszcza small talk. Zauważyłam bowiem, że często robimy to bardzo niezdarnie 😅

Have a good one! 🇺🇸
Ciao 🇮🇹

1 week ago | [YT] | 0