ΟΡΦΕΥΣ

Τίμαιος – Η κατασκευή της ψυχής

Σύμφωνα με τον Τίμαιο, ο Δημιουργός κατασκεύασε την ψυχή μέσω δύο κύκλων που έχουν αντίστροφη φορά μεταξύ τους, με έναν ορθό λόγο. Οι κύκλοι αυτοί είναι οι τροχιές των δύο κοσμογονικών ουσιών: της συνεχούς και της μεριστής ουσίας, ή αλλιώς της αρσενικής και της θηλυκής ουσίας της φύσεως, του πατέρα και της μητέρας των κόσμων.

Από αυτούς τους δύο κύκλους, που κινούνται αντίθετα μεταξύ τους, ο ένας είναι δεξιόστροφος και κινείται από ανατολών προς δυσμάς με ισοταχή κίνηση. Αυτός είναι ο κύκλος του Ταυτού, δηλαδή ο κύκλος του αμεταβλήτου, επάνω στον οποίο βρίσκονται οι απλανείς αστέρες. Ο κύκλος αυτός εμπεριέχει έναν δεύτερο, εσωτερικό κύκλο, ο οποίος είναι αριστερόστροφος και ονομάζεται κύκλος του Θατέρου, δηλαδή του διαφορετικού.

Ο δεύτερος αυτός κύκλος σχίζεται από τον Δημιουργό κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να σχηματιστούν επτά άνισοι ομόκεντροι κύκλοι, επάνω στους οποίους τοποθετούνται οι επτά πλανήτες. Έτσι, ο κύκλος του Ταυτού υπερέχει του κύκλου του Θατέρου, τόσο επειδή παραμένει άσχιστος όσο και επειδή η κίνησή του είναι η ισοταχής κίνηση των απλανών αστέρων.

Αντίθετα, ο κύκλος του Θατέρου εμπεριέχει τις κινήσεις των πλανητών, οι οποίοι, παρότι κινούνται με κανονικότητα, διαφέρουν μεταξύ τους ως προς την ταχύτητα. Οι δύο αυτοί κύκλοι, κατά τον πλατωνικό Τίμαιο, συνδέονται με το όργανο του εγκεφάλου και τα δύο ημισφαίριά του, όταν η ψυχή κατέρχεται στην ύλη της γης και δένεται με το σώμα.

Σύμφωνα με τον Πλάτωνα και τον Τίμαιο, ο άνθρωπος είναι δημιούργημα των κατώτερων αστρικών θεών. Ο Δημιουργός κατασκευάζει την ψυχή του κόσμου και παραδίδει τη δημιουργία των θνητών σε αυτούς τους κατώτερους θεούς, οι οποίοι δημιουργούν στη συνέχεια τους ανθρώπους. Οι θεοί αυτοί ταυτίζονται με τα άστρα, τις αστρικές επιδράσεις, τους αστρικούς θεούς, στους οποίους ο Δημιουργός ανέθεσε τη δημιουργία των θνητών, σύμφωνα με το πλατωνικό δόγμα.

Έτσι, η ψυχή φέρει μέσα της τις κινήσεις του σύμπαντος. Όμως, η κάθοδός της στην ύλη του αισθητού κόσμου και η εμπλοκή της με τη σωματικότητα έχει ως αποτέλεσμα τη διατάραξη αυτών των κινήσεων που από τη φύση της φέρει μέσα της, από τη στιγμή της δημιουργίας της από τον Δημιουργό.

Κατά συνέπεια, η ψυχή που κατέρχεται στην ύλη χάνει την εσωτερική της αρμονία και την ορθή νοητική αντίληψη, με αποτέλεσμα να αποκτά ψευδή, πλημμελή και μερική αντίληψη της πραγματικότητας. Επακόλουθο αυτής της καθόδου και της απομάκρυνσης από την ορθή κίνηση και κανονικότητα είναι η γέννηση όλων των αντιφυσικών τάσεων του ανθρώπου, των αγενών ορμών και των παθών.

Έργο των Μυστηρίων είναι να επανορθώσουν τις κινήσεις της ψυχής, η οποία, βυθισμένη μέσα στην ύλη και στον γήινο κόσμο, έχει απομακρυνθεί από την αρμονική κίνηση του σύμπαντος και έχει χάσει τον προσανατολισμό της. Αυτό ακριβώς επιδιώκουν τα Μυστήρια μέσω φιλοσοφικών διδασκαλιών, τελετών και καθάρσεων, με σκοπό τον εξαγνισμό της ψυχής του μύστη, την τελείωσή της και τη βαθμιαία οδήγησή της στη θέαση της αλήθειας που βρίσκεται πέρα από τα αισθητά και τα φαινόμενα.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο του εξαγνιστικού και επανορθωτικού ρόλου των Μυστηρίων εντάσσεται και η συμβολική αλλά και πρακτική σημασία των βηματισμών, των κρούσεων και των λεγόμενων συνθημάτων που επαναλαμβάνονται στα Ελευσίνια Μυστήρια.

1 day ago | [YT] | 96

ΟΡΦΕΥΣ

Ο κόσμος σήμερα βρίσκεται σε βαθιά σύγχυση.
Και η σύγχυση αυτή δεν είναι τυχαία· πηγάζει από ένα θεμελιώδες κενό: την απουσία γνώσης γύρω από την ψυχή, το πνεύμα και τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου. Πρόκειται για γνώση —παιδεία— που επί αιώνες χάθηκε, αλλοιώθηκε ή καταστράφηκε, αφήνοντας τον άνθρωπο να ζει αποκομμένος από τον ίδιο του τον εαυτό.


Σύμφωνα με την απλή λογική, όταν κάτι δεν διδάσκεται, δεν μεταδίδεται και δεν εξηγείται, παραμένει άγνωστο επί αιώνες. Και όταν τελικά “βγει προς τα έξω”, δεν εμφανίζεται ως καθαρή αλήθεια· εμφανίζεται με παραμορφώσεις, με ελλείψεις και με αλλοιώσεις, φορτισμένη από προσωπικές ερμηνείες και αυθαίρετες θεωρίες που ανακυκλώθηκαν και παραλάχθηκαν μέσα στην ιστορία. Έτσι, έννοιες που αφορούν την ψυχή και το πνεύμα έχουν καταστεί ασαφείς, και κανείς δεν γνωρίζει πραγματικά πώς λειτουργούν. Ακόμη λιγότεροι μπορούν να το αποδείξουν πόσο μάλλον δεν έχουν πατήσει έστω σε κάποιες πηγές - βάσεις.
Αυτός είναι και ο λόγος που οι περισσότεροι δεν αναγνωρίζουμε ίσως το πόσο πιο σημαντική είναι αυτή η γνώση και δυστυχώς την παραμελούμε μέχρι και το τέλος της ζωής μας.


Και ενώ σήμερα, εδώ και αιώνες, η γνώση αυτή λείπει, όπως λέει ο Πλούταρχος, κάποιοι γεμάτοι έπαρση και αλαζονεία που δεν πατάνε και δεν έχουν ρίζες στην γη προσπαθούν να μιλήσουν για τα «ανώτερα των ανωτέρων». Αυτό το κάνουν στο ευρύ κοινό, μία πράξη δολοφονική για τις αντιλήψεις της σημερινής εποχής! Νομίζουν ότι κάτι ξέρουν, ότι κατανοούν τα μυστήρια της ύπαρξης, και έτσι ανοίγουν συζητήσεις για το ανώτατο κομμάτι της ανθρώπινης εμπειρίας, και το χείριστο όλων είναι πως εάν ο Πλάτωνας είχε iphone, δεν νομίζω να έβγαζε σέλφι τις ''τελετές'' που έκανε στο διαδύκτιο όπως πολλοί κάνουν..
Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν βασικές αρχές φιλοσοφίας, δεν έχουν καλλιεργήσει την αυτογνωσία· δεν έχουν δει μέσα τους τα απλά και θεμελιώδη. Κι αυτό είναι ξεκάθαρα ολοφάνερο στον τρόπο που κάπιοι-ες σήμερα μιλούν πράτουν και εμφανίζονται.


Ακόμη περισσότερο, πολλοί νομίζουν ότι η γνώση είναι θεωρητική μνήμη. Διαβάζουν τον Πλάτωνα, τον γνωρίζουν απ’ έξω, θυμούνται έννοιες και αποσπάσματα, και πιστεύουν ότι με αυτό τον τρόπο «κατέχουν γνώση». Όμως το να έχεις κάτι στο μυαλό σου δεν σημαίνει ότι το κατέχεις. Η αληθινή γνώση φανερώνεται στις πράξεις, στη σιωπή και στην εσωτερική στάση, χωρίς λόγια, χωρίς επίδειξη, μέσα από το πώς ζεις και πώς αλληλεπιδράς με τον κόσμο.
Το να σκορπάμε εγκυκλοπαιδικές γνώσεις επειδή έχουμε μελετήσει αρκετά ή έχουμε σπουδάσει επάνω σε αυτό με σκοπό να μαζέψουμε ακόλουθους και χειροκροτήματα δεν δούλεψε ποτέ και ούτε θα δουλέψει αυτός ο τρόπος. Τουλάχιστον τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια, τα πράγματα συνεχίζουν να πηγαίνουν προς το χειρότερο παρόλο που έχει βγει πλέον εξαιρετικό κομμάτι γνώσεων στο διαδίκτυο.Το πρόβλημα όμως δεν είναι η γνώση αλλά ο δέκτης.


(Η γνώση δεν είναι αγώνας μάχης.)


Μόνο έτσι μπορεί να αποδειχθεί εάν κάποιος είναι φιλόσοφος ή όχι — όχι από όσα λέει ή θυμάται, αλλά από το πώς επιτρέπει στη γνώση να ζήσει μέσα του.
Κι όμως, το κλειδί βρίσκεται μπροστά μας.
Μέσα από τις αρχαίες πηγές και τα θεμελιώδη κείμενα κατανοούμε ότι ο κύριος ρυθμιστής αυτών των λειτουργιών ήταν ανέκαθεν η Φύση — η τάξη της, οι κύκλοι της και οι νόμοι της. Ο άνθρωπος δεν εξελισσόταν αποκομμένος από το φυσικό και κοσμικό περιβάλλον, αλλά σε απόλυτη συνάφεια με αυτό.


Κάτι που σήμερα δεν υφίσταται πλέον, ενώ αποτελεί βασικό και αρχικό θεμέλιο.
Αστρολογικά λοιπόν και όσο γόνιμη να ήταν η σύλληψη ή η γέννηση όπως αναφέρεται στην Πολιτεία του Πλάτωνα, όσο «καλός» χάρτης κι αν είναι κάποιος, όσο ευνοϊκό κι αν φαίνεται το ωροσκόπιό του, μέσα στο σημερινό κοινωνικό και εκπαιδευτικό περιβάλλον ο άνθρωπος στο μεγαλύτερο μέρος του καταλήγει υλιστής και εγωκεντρικός. Όχι από επιλογή, αλλά επειδή δεν του διδάσκεται τίποτα για τον εσωτερικό του κόσμο, για την ψυχή και τις λεπτές λειτουργίες της.
Άρα εκπαιδευόμαστε μονο για την μια όψη του νομίσματος!


Ο Ορφέας το διατυπώνει ξεκάθαρα:
είμαστε παιδιά της Γης αλλά και του έναστρου ουρανού, και το γένος μας είναι ουράνιο.
Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο σώμα· είναι φορέας ψυχής. Αυτή η αλήθεια, όμως, καλύπτεται από ένα τεράστιο πέπλο φόβου και ανασφάλειας, το οποίο οι περισσότεροι γεμίζουν με καθαρά υλικές επιδιώξεις, ζώντας αποκλειστικά την εξωτερική τους ζωή.


Στον αρχαίο κόσμο, αντίθετα, η ψυχή είχε πρωταρχική σημασία.
Ο πνευματισμός δεν ήταν φυγή από την καθημερινότητα, αλλά τρόπος κατανόησης της ύπαρξης. Τα Μυστήρια δεν ήταν κάτι αόριστο ή φαντασιακό· ήταν συγκεκριμένες λειτουργίες εντός της Φύσης, χρονισμένες μέσα στο έτος και στους μηνιαίους κύκλους, με τεχνικές που στόχο είχαν να αφυπνίσουν τα μέρη της ψυχής.


Τεχνικές που έχουν άμεση σχέση με τις λειτουργίες των εποχών, των ουράνιων σωμάτων του ηλιοκεντρικού συστήματος, των επτά πλανητών, της μουσικής κλίμακας και της αρχαίας ελληνικής γλώσσας των επτά των φωνηέντων. . .
Εδώ αποκαλύπτεται και ένα ακόμη συγκλονιστικό σημείο των πηγών.
Ο Πλάτων, στους Νόμους, αναφέρει ξεκάθαρα ότι οι πλανήτες είναι ένθεοι. Αυτό που αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας είναι μόνο τα σώματα που κινούνται· τις ψυχικές δυνάμεις που τα εμψυχώνουν δεν μπορούμε να τις δούμε με τα μάτια. Η πραγματικότητα γίνεται αντιληπτή μόνο μέσω της διάνοιας. . .
Δεν είναι τυχαίο ότι λέξεις όπως διάνοια, διόραση, διαίσθηση φέρουν το «δια»· όλες υποδηλώνουν διέλευση πέρα από το φαινόμενο. Αυτές οι ικανότητες καλλιεργούνται μόνο μέσω της γνώσης της ψυχής και του πνευματισμού. Και αυτό το κομμάτι, εδώ και αιώνες, απουσιάζει πλήρως.
Στη θέση του παρατηρούμε ένα χάος.


Άνθρωποι μιλούν για πνευματικούς οδηγούς, αστρικά ταξίδια, επικοινωνίες με αστερισμούς και ακασικά αρχεία. Ιέρειες και «ιερείς» που ενω δεν πατούν καν τη γη χωρίς παπούτσια παρολα αυτά είναι τόσο εξελιγμένοι περιπλανώνται και πετάνε σε φανταστικούς κόσμους, παρασύροντας όμως μαζί τους ευάλωτες και ασθενείς ψυχές. Κι όμως, οι περισσότεροι δεν μπορούν να τεκμηριώσουν όσα ισχυρίζονται — ούτε επιστημονικά, ούτε φιλοσοφικά, ούτε μέσα από θεμελιώδη αρχαία κείμενα. Έτσι, ο πνευματισμός μετατρέπεται σε αλλοιωμένη αγορά, εμπόριο εκμεταλλευοντας την άγνοια και την ανάγκη των ανθρώπων!


Γι’ αυτό είναι επικίνδυνο να εμπλέκεται κανείς σε πρακτικές που δεν μπορούν να εξηγηθούν. Είτε μιλάμε για «θεραπείες», είτε για μουσικοθεραπεία, διαλογισμό, αρωματοθεραπεία ή καθοδήγηση, το ερώτημα πρέπει να είναι πάντα το ίδιο:
από πού πηγάζει αυτή η γνώση και σε ποια βάση στηρίζεται;
Εφόσον οι πλανήτες είναι ένθεοι, όπως μας διδάσκουν οι πηγές, και εφόσον μελετούμε έργα όπως ο Τίμαιος, καθώς και πλήθος κειμένων γύρω από την αστρολογία, αποκτούμε κρίσιμες πληροφορίες για το ποιοι είμαστε και προς τα πού πορευόμαστε — ακόμη κι αν δεν θυμόμαστε την αρχή ή το τέλος. Οι πηγές αναφέρονται σε συγκλονιστικές πτυχές της ύπαρξης και του θανάτου.
Φιλοσοφία είναι μελέτη θανάτου.


Όλοι αυτοί οι φιλόσοφοι έγραψαν για την αστρολογία. Αυτό μας υποχρεώνει να συνειδητοποιήσουμε ότι η αστρολογία δεν είναι αυτό που παρουσιάζεται σήμερα. Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, είναι λογικό οι υλιστές άνθρωποι να τη χρησιμοποιούν μόνο για υλικές ερμηνείες. Από την αρχαιότητα, ο έναστρος ουρανός ήταν οδηγός — όχι μόνο για την καλλιέργεια της γης ή την επιβίωση, αλλά και για την πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου. Δεν είναι τυχαίο ότι ο ουρανός δομήθηκε μέσα από μύθους και ήρωες: σύμβολα μεγάλων αληθειών, κλειδιά εξέλιξης.


Αξίζει να παρατηρήσουμε την πλήρη αντιστροφή που συμβαίνει σήμερα.
Ένα από τα πρώτα και βασικά στοιχεία του πνευματικού ανθρώπου είναι η απόλυτη σιγή. Κι όμως, βλέπουμε ανθρώπους απροετοίμαστους να εισέρχονται στον χώρο της φιλοσοφίας και να αισθάνονται αμέσως την ανάγκη να διαδώσουν όσα δεν έχουν ακόμη κατανοήσει.
Η γνώση καλλιεργείται μόνο στην σιγή.
Όταν βαθιές γνώσεις περνούν σε αποροετίμαστους νόες αναπόφευκτα αλλοιώνονται. Και στην εποχή μας αυτό είναι αναμενόμενο να συμβαίνει στο μέγιστο.


Γι’ αυτό, η πορεία πρέπει να ξεκινήσει από τα πιο βασικά:
την επανασύνδεση με τη Φύση,
την απόλυτη σιωπή, την πλήρη αποδοχή και αναγνώριση του πραγματικού εαυτού μας.



και τη γνώση που απαιτείται για να προσεγγίσει κανείς αυτά τα θέματα με σεβασμό και διάκριση.
Διότι η γνώση υπάρχει. Το πρόβλημα δεν είναι θέμα γνώσεως, αλλά θέμα ικανότητας και αποδοχής.


Διότι η προσωπικότητα που ταυτιζόμαστε καθώς μεγαλώνουμε,δεν είναι ο πραγματικός εαυτός μας, αλλα δημιούργημα άλλων ανθρώπων και εξωτερικών παραγόντων.Γι' αυτό, όπως λένε τα κείμενα, εάν δεν καθαρθεί κάποιος πριν να μπει στη φιλοσοφία, θα καταστραφεί.


Για τον λόγο ότι όλη αυτή η γνώση που θα λαμβάνει δεν θα έχει αντίκρισμα στον πραγματικό του εαυτό αλλά το ΕΓΩ της προσωπικότητας.
Διαφορετικά, αν η πορεία δεν γίνει με σωστό τρόπο, ο δρόμος μπορεί να οδηγήσει σε μονοπάτια ψυχώσεων και κατάθλιψης.




Ο Ρ Φ Ε Υ Σ


«Το κείμενο αυτό γράφτηκε για να προφυλάξει και να καθοδηγήσει, αντλώντας και από προσωπική εμπειρία, σε μια εποχή που χρειάζεται φρόνηση και προσοχή στην ψυχική μας πορεία.»


Η φιλοσοφία και η σοφία δεν γίνονται κτήμα μέσω συστάσεων ή συναισθηματικών παραγόντων· γίνονται μόνο όταν η ψυχή και η διάνοια είναι ανοιχτές, ανεπηρέαστες, και έτοιμες να δεχτούν την αλήθεια όπως μας τη δίδαξαν οι πρόγονοί μας με δική μας θέληση και βούληση.

4 days ago (edited) | [YT] | 108

ΟΡΦΕΥΣ

Τα εσωτερικά μυστικά των Πυθαγορείων.
- Πρέπει να τιμώμεν, λέγει, τους νεκρούς, όχι με δάκρυα και οδυρμούς, αλλά με την καλήν ανάμνησιν αυτών και διά της προσφοράς των καρπών της γης.
διότι επιδεικνύοντες υπερβολικήν θλίψιν, προσβάλλομεν τους υποχθόνιους θεούς.(βλ.Στοβαίου, ανθολόγιον 44 40 Πρβλ. Πλάτωνος, Νόμοι)
- Θορυβούμενοι από τας συγκινήσεις του βίου, ζαλισμένοι από τα πάθη, οι πλείστοι των ανθρώπων παραμένουν κωφοί προς την γλώσσα των θεών. Μόνον εκείνοι δύνανται να την διακρίνουν και να την εννοήσουν, των οποίων η ψυχή είναι αναμεμειγμένη όσο το δυνατόν ολιγώτερων με τάς αθλιότητας του σώματος,παρέμεινεν αγνή και των οποίων η νόησις εις την αγνότητα ταύτην απέκτησε διάυγειαν και πνευματικότητα απαράμιλλον. (βλ.Τα απόρρητα εις τον Πλούταρχον)

5 days ago | [YT] | 77

ΟΡΦΕΥΣ

Η έλλειψη παιδείας και η συγκεκριμένη περιβαλλοντική εκπαίδευση που περνάνε γενιές και γενιές έχει ως αποτέλεσμα την δημιουργία και την ανάπτυξη ψεύτικων προσωπικοτήτων που ταυτίζονται με την εκάστοτε ψυχή.
Αυτή η δομή φέρει μέσα της ως σκοπό την διάλυση και την αποκοπή της πνευματικής σύνδεσης με το σώμα και την ψυχή αναπτύσσοντας και τρέφοντας τα τιτανικά ένστικτα τα οποία λαμβάνουμε κατά τη γέννηση μας.
Η πρώτη αποδοχή από τον άνθρωπο που στρέφεται στη φιλοσοφία θα πρέπει να είναι αυτή έτσι ώστε πριν εισχωρήσει σε αυτήν να έχει πετάξει από πάνω του τα πλαστά πέπλα της ανασφάλειας του φόβου της ζήλιας του φθόνου και όλα τα παθητικά μέρη που τρέφει αυτή η εκπαίδευση και αφορά όλους μας.
Η φιλοσοφία πρωτίστως όπως λέει ο Πλάτωνας θα στρέψει την ψυχή πέρα από τα υλικά δεσμά.
Όταν ένας άνθρωπος δεν είναι προετοιμασμένος για κάτι τέτοιο έρχεται σε απόλυτη σύγκρουση και αυτό δημιουργεί μεγαλύτερο πρόβλημα καθώς ο ίδιος δεν έχει την διαχείριση των τριών κέντρων είτε αυτό λέγεται νοητικό είτε λέγεται συναισθηματικό ή εθισμός και πάθος.
Αυτό δημιουργεί κατάθλιψη και πολλές φορές στην εποχή μας τις λεγόμενες ψυχώσεις.
Η φιλοσοφία είναι έρωτας αλλαγή οπτικής και αλλαγή κατεύθυνσης είναι μελέτη θανάτου είναι αύξηση συνειδητότητας και πολλά άλλα που χρειάζονται τις κατάλληλες προϋποθέσεις.
Έπειτα ο πνευματισμός που αυτή τη στιγμή βρίσκεται στον αέρα και σε φανταστικά μονοπάτια που μπαίνουν οι άνθρωποι όπως λέει ο Πλωτίνος, βρίσκεται και αυτός σε μία κατάσταση αλλοιωμένη από μη ικανούς να κατανοήσουν και να γνωρίζουν την λειτουργία του.
Το να χτυπήσουμε ένα gong δεν είναι πνευματισμός το να χρησιμοποιήσουμε singing bawl δεν είναι πνευματισμός το να κάνουμε διαλογισμό δεν είναι πνευματισμός το να μυρίσουμε ένα ανθοΐαμα δεν είναι πνευματισμός.. όλα αυτά έρχονται από τα αρχαία χρόνια μέσα από μία συγκεκριμένη γνώση που αφορά τον κύκλο της φύσης. Κανένας και ποτέ δεν έκανε όποτε αυτός ήθελε τα ανάλογα άλλα την κατάλληλη στιγμή και την κατάλληλη ώρα.
Το να βλέπουμε ανθρώπους να προωθούν αστρικά ταξίδια ακασικά αρχεία και περίπατο στην ανδρομέδα στην εποχή μας ειδικά θα πρέπει άμεσα η εγρήγορση μας να μας δώσει να καταλάβουμε την βαρύτητα της ζημιάς να προστατευτούμε και να προστατεύσουμε ανθρώπους που βρίσκονται σε ευάλωτη και ευαίσθητη θέση.
Από τα αρχαία χρόνια ο πνευματισμός ήτανε μία λειτουργία όπως λένε και τα κείμενα που αφορούν την ψυχή ως φυτό.
Υπάρχει μία ιεραρχία των πραγμάτων πόσο μάλλον στην εποχή μας που τα περισσότερα πράγματα βρίσκονται σε άγνοια, που θα πρέπει να ακολουθήσει ένας άνθρωπος ώστε να μπορέσει να ενεργοποιήσει όσο το δυνατόν γίνεται τις ψυχικές τάσεις αυτές.
Αυτές όμως οι τάσεις δεν λειτουργούν εάν δεν έχουμε την γνώση των απρόσωπων φυσικών νόμων.
Κάθε πράγμα στη φύση συμβαίνει σε απόλυτη αρμονία και τάξη και πλήρη αντιστοιχία με τον έναστρο ουρανό πώς αλλιώς αφού η φύση και οι εποχές είναι συνδεδεμένες με τις κινήσεις του ηλιοκετρικού συστήματος και πόσο μάλλον του Ηλίου και της Σελήνης.
Εάν κάποιος πραγματικά θέλει να ασχοληθεί στην εποχή μας με αυτά τα θέματα θα πρέπει να μην ξεχάσει ποτέ τη μητέρα Φύση και να μελετήσει επάνω σε φύση Γαία και Ουρανό οτιδήποτε υπάρχει στην αρχαία ελληνική γραμματεία και να ακολουθήσει το ορφικό απόσπασμα είμαστε παιδιά της γης και του έναστρου ουρανού όχι στη φαντασία μας άλλα στην απόλυτη γνώση των πραγμάτων.

1 week ago (edited) | [YT] | 104

ΟΡΦΕΥΣ

Ο Έρως είναι ο αρχαιότερος των θεών και ο μέγιστος ευεργέτης των ανθρώπων. Είναι η πρώτη αρχή που κινεί την ψυχή προς την αρετή και την ευδαιμονία, όσο ζει στο σώμα και όταν πια το εγκαταλείψει.

Δεν είναι απλώς πάθος, αλλά μνήμη του νοητού, έλξη προς το αληθινό, νοσταλγία της αρχέγονης τάξης.


Ο Παυσανίας, μας διδάσκει ότι ο έρως δεν είναι ένας. Και αφού δεν υπάρχει Αφροδίτη χωρίς έρωτα, ούτε έρως χωρίς Αφροδίτη, αναγκαστικά δύο είναι οι θεές και δύο οι έρωτες. Η μία, αρχαιότερη, η Ουρανία Αφροδίτη, κόρη του Ουρανού χωρίς μητέρα, αμόλυντη, άχρονη, στραμμένη προς την αμεριστότητα του Είναι. Η άλλη, νεότερη, η Πάνδημος, κόρη του Διός και της Διώνης, δεμένη με το γίγνεσθαι, τη μεριστή ουσία και τη ροπή προς το σώμα.


Ο έρως της Πανδήμου Αφροδίτης είναι κοινός και άτακτος. Στρέφεται προς οτιδήποτε τύχει, χωρίς διάκριση και χωρίς μέτρο. Δεν αγαπά την ψυχή αλλά το σώμα, δεν αποβλέπει στο καλόν αλλά στην πράξη αυτή καθεαυτή. Είναι έρως των κατωτέρων φύσεων, που πράττουν είτε το καλό είτε το κακό χωρίς γνώση, επειδή ο τρόπος της πράξης τους στερείται νοῦ και τάξεως.


Ο άλλος όμως έρως, ο ουράνιος, είναι καθαρός, αρσενικός, αμέριστος. Δεν φέρει εντός του το θηλυκό στοιχείο, αλλά μόνον το αρσενικό, την αμέριστη ουσία. Είναι αρχαιότερος, απαλλαγμένος από ασελγία, και στρέφει την ψυχή όχι προς το σώμα αλλά προς τη δύναμη, τη φρόνηση και τον νοῦ. Είναι έρως παιδευτικός, ανυψωτικός, ιερός — εκείνος που οδηγεί τον άνθρωπο προς την αρετή μέσω της έλξης προς το ανώτερο.


Και μέσα σε αυτόν τον έρωτα γεννάται το Συμπόσιο.
Διότι το Συμπόσιο δεν είναι απλή συνάθροιση, αλλά μυστηριακή πράξη της Αφροδίτης. Είναι κατάσταση έρωτος. Κάθε τόπος ενός συμποσίου είναι, Ποσειδώνιος, όπου αναδεύεται το ύδωρ του κεκραμένου οίνου, σύμβολο της μετουσίωσης του αισθητού σε νοητό. Τελείται υπό τους νόμους του Ηλίου και της Σελήνης, και η πανσέληνος δεν είναι σύμπτωση αλλά αναγκαία θύρα σε κάθε συμπόσιο.


Εκεί παρίστανται συμβολικά όλοι οι θεοί, ο καθένας στη λειτουργία του.


Η Εστία θεμελιώνει τον οίκο.



Ο Ζεύς βασιλεύει ως οικοδεσπότης, είναι
ο νοῦς κινεί και ζωογονεί τον λόγο.



Η Ήρα συνδέει τις ψυχές των συνδετημόνων.



Η Δήμητρα προσφέρει την τροφή του συμποσίου.



Ο Ερμής διαχέει τον λόγο και τον καθιστά κοινωνήσιμο.



Ο Ήφαιστος, όπως στη ραψωδία Α΄ της Ιλιάδας, διανέμει τον οίνο στους θεούς.



Η Άρτεμις υψώνει το θυμίαμα. Αγνότητα!



Η Αθηνά γεννά τις ιδέες, τις έννοιες και τις καθαρές νοήσεις.


Ο διττός Απόλλων φέρει τη μουσική και τον χορό, την αρμονία των κοσμικών περιόδων, και ο χορός γίνεται φανέρωση του φωτός του Ηλίου που διαχέει τις θείες επιδράσεις στους πλανήτες.


Όπως διδάσκει ο Πρόκλος, οι χοροί μιμούνται τις ανακυκλήσεις των πλανητών: κίνηση, φαινομενική οπισθοδρόμηση και εκ νέου επάνοδο στην ορθή τάξη.


Ο Άρης εκφράζει τις δυάδες των συνδετημόνων, εραστή και ερωμένου.


Ο Ποσειδών καθαγιάζει το κεκραμένο ύδωρ του οίνου, το μέσο της μετάβασης.

(και άλλα)


Και στο κέντρο του μυστηρίου βρίσκονται το νέκταρ και η αμβροσία.


Το νέκταρ, από το στερητικό μόριο νε- και το κτω (= πεθαίνω), δηλώνει εκείνο που καταργεί τον θάνατο, σύμβολο της αθανασίας της μεριστής ουσίας όταν αυτή εξαγνίζεται.


Η αμβροσία, από το στερητικό α- και το βροτός, σημαίνει το άφθαρτο, τη συνεχή ουσία που δεν υπόκειται στον θάνατο.
Και τα δύο δεν είναι τροφές, αλλά σύμβολα αθανασίας.


Διότι το Συμπόσιο έχει μία και μόνη λειτουργία και χρειάζεται τις κατάλληλες προϋποθέσεις:
την αγνότητα του έρωτα,
την κάθαρση του λόγου,
και την ανύψωση των ψυχών προς το νοητό επίπεδο,
ώστε να αντλήσουν καθαρές αλήθειες από το ίδιο το πεδίο της Αλήθειας —
εκεί όπου γεννιέται η εύνοια προς όλους τους ανθρώπους.
Εκεί όπου ο Έρως παύει να είναι επιθυμία
και γίνεται φως που θυμάται την καταγωγή του.

2 weeks ago | [YT] | 159

ΟΡΦΕΥΣ

Π Λ Ω Τ Ι Ν Ο Σ


VI) ̔Η ἀνάμνησις τῶν παρελθουσῶν μας ὑπάρξεων


Ἡ ψυχῆς τῆς ὁποίας ἡ ἐξέλιξις ἀπαιτεῖ τήν ἀνέλιξιν πολλῶν διαδοχικῶν ὑπάρξεων, πρέπει να διατηρῇ την μνήμην τῶν προηγουμένων της βίων;


Οἱ Διδάσκαλοι τῆς ἐκ παραδόσεως Μυήσεως διετείνοντο ὅπως ὁ Πυθαγόρας καί ὁ ̓Εμπεδοκλῆς, ὅτι ἐνεθυμοῦντο τελείως τάς παρωχημένας των ὑπάρξεις. (Ιάμβλι Πυθαγ.Βίος 65.- Πορφύρ. Β.Πυθο45.- Εμπεδ.Καθαρμοί,FR.117). Αλλά διά τό πλεῖστον τῶν ἀνθρώπων, ἀδιαπέραστος πέπλος ἔχει ἐπιτεθῆ, πρό τῶν διαδοχικῶν των ὑπάρξεων. Δέν εἶ ναι τοῦτο μειονέκτημα ;


Δέν θά ἦτο καλλίτερον νά ἐνθυ μούμεθα πᾶν ὅ,τι μᾶς συνέβη κατά τάς προγενεστέρας μας ὑπάρξεις ; ̔Ο Πλωτίνος νομίζει τό ἀντίθετον! (4,ΙΙΙ,25).
Εν καί μόνον πρᾶγμα ἔχει ἀξίαν διά τήν ψυχήν, διδάσκει, τοῦτο δέ εἶναι ἡ πρόοδός της, ἡ ἐνέλιξις της, ἡ λύτρωσις της. Εν τῇ πορεία της ταύτῃ ἑπομένως πρός την μακαριότητα, προς τήν ἀποκατάστασιν, ἡ ὁρμή της πρέπει νά εἶναι τεταμένη πρός τόν ἑνιαῖον αὐτόν σκοπόν : τό πῶς θά φθάσῃ εἰς τό τέρμα αὐτό κατά το δυνατόν τα χύτερον, διά μέσου τῆς ἀλύσσουν τῶν ὑπάρξεων.


Οταν ὁ δρομεύς σπεύδῃ νά φθάσῃ εἰς τὸ τέρμα τοῦ Σταδίου, δεν καθυστερεί καθ ̓ ὁδόν μέ τό νά παρατηρῇ τὰς λεπτομερείας τοῦ ἐδάφους, ἤ τά πρόσωπα τῶν θεατῶν πού τόν παρακολουθοῦν. Δι ̓ αὐτόν ἡ ταχύτης εἶναι ὁ μόνος οὐσιώδης πα ράγων τῆς νίκης του.


Κατά τόν ἴδιον τρόπον διὰ τὸν καθένα μας, τα διά φορα σώματα εἰς τὰ ὁποῖα ἡ ψυχή μας ἐνσαρκοῦται, εἶναι ἀντικείμενα δευτερευούσης σημασίας, δέν ἔχουν οὐδεμίαν σχέσιν πρός τόν ἐπιδιωκόμενον σκοπόν όλα πρόκειται, θᾶττον ἤ βράδιον να διαλυθούν. Μόνον ἡ ψυχή εἶναι ἄφθιτος καὶ ἵπταται πρός τήν ἀπολύτρωσίν της.
Εἶναι ὡς νὰ ἐρωτούσαμεν ἕνα γέροντα, γεμάτον πεῖραν ἐφόρεσε καθ' ὅλον του τόν βίον, ἀπό τῆς νεαρᾶς του ἡλικίας και σοφίαν ἀπό τήν ζωήν, ποῖα ὑπῆρξαν τά ἐνδύματα τὰ ὁποῖα μέχρι σήμερον.

Θά ἦτο δύσκολον νά ἀπαντήσῃ, διότι τά ἐνδύματα αὐτά δέν ἄφησαν ἀσφαλῶς οὐδέν ἴχνος εἰς τήν μνήμην τους τὰ ἐφόρεσε καί μετά τά ἐπέταξε. Κατ ̓ αὐτόν τόν τρόπον αἱ φυσικαί ἀτομικότητες που ὑπῆρξαν ἁπλῶς τὰ ὑπόβαθρα τῆς ψυχῆς μας, διεδέχθησαν ἀλλήλας χωρίς νά ἀφήσουν ἴχνη, πρίν διαλυθοῦν μέσα στη στάχτη τῶν τάφων.


̔Ο Πλωτῖνος ἀνατρέχει καί εἰς μίαν ἄλλην εἰκόνα: Εἶναι, λέγει, ὅπως εἰς τό θέατρον εἷς ηθοποιός ὁ ὁποῖος προηγουμένως εἶχε φανῆ ὅτι ἀπέθανε, ἀλλάσσει ἐνδυμασίαν καί προσωπεῖον, ἐπανεμφανίζεται ἐπί τῆς σκηνῆς καί ὁρᾷ. Θνήσκειν εἶναι τὸ αὐτό μέ τό ἀλλάσσειν σῶμα, ὅπως ὁ ἠθοποιός που ἀλλάζει ἀμφίεσιν, ἢ μᾶλλον μέ τό ἐναποθέτειν τὸ σῶμα, διά νὰ ἀναλάβῃ ἕν ἄλλο μετά το πέρας τοῦ δράματος.(3,ΙΙ,15)
̓Απειράριθμα σώματα διελύθησαν εἰς τὰ σπλάγχνα τῆς γῆς, χωρίς ἡ ψυχή που τά ἐνεψύχωσε διαδοχικῶς νά ὑπέστῃ την παραμικροτέραν ἀλλοίωσιν. ̓Επιζεῖ αὕτη τῶν προσκαίρων της περιβλημάτων.

Εν μόνον πρᾶγμα ἔχει δι ̓ αὐτήν σημασίαν: τό πῶς μετά πάροδον μιᾶς ἐνσαρκώσεως θά εὑρεθῇ εἰς ἀνώτερον βαθμόν προόδου, πλησιέστερον προς το σημεῖον τῆς λυτρώσεώς της. Διά τῆς πείρας ποὺ ἀπέκτησε, ὡρίμασε περισσότερον καί ἔτσι εἶναι ἔτοιμη διά τό νέον προς τα πρόσω ἅλμα.

3 weeks ago | [YT] | 89

ΟΡΦΕΥΣ

ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ (ή Μοιραίον)

"Ειμαρμένη, Θέλησις καί Δύναμις, λέγει ὁ El. Levi (Δόγμα 60 ) εἶναι το μαγικό τρίγωνον τὸ ὁποῖον εἰς τά ἀνθρώπινα πράγματα, αναλογεί πρός τό θεῖ αν τρίγωνον.
*Η Ειμαρμένη ἢ τὸ Μοιραῖον εἶναι ἡ ἀναπόφευκτος άλληλουχία τῶν αἰτίων προς τα αποτελέσματα, συμφώνως προς ὡρισμένην τινα τάξιν. Η θέλησις εἶναι ἡ καθοδηγοῦσα ικανότης τῶν λογικῶν δυνάμεων προς συμβιβασμόν τῆς ἐλευθερίας τῶν ἀτόμων μετά τῆς ἀνάγκης τῶν πραγμάτων. Η Δύναμις εἶναι ἡ συνετή χρησιμοποίησις τῆς θελήσεως ἥτις αναγκάζει καί αὐτό τό Μοιραῖον νὰ ἐξυπηρετήση τήν ἐπιτέλεσιν τῶν ἐπιθυμιῶν τοῦ σοφοῦ".


Εἰς τό πυθαγόρειον ὀρθογώνιον τρίγωνον ή Ειμαρμένη ἐκπροσωπεῖται διά τῆς ὑποτεινούσης ἐνῷ αἱ δύο κάθετοι παρριστοῦν τήν Πρόνοιαν καί τήν θέλησιν. Εκ τούτου συνάγεται ὅτι ἡ ἀνθρωπίνη θέλησις δέν δύναται να Ισοφαρίσῃ τήν δύναμιν τῆς Εἱρμαμένης, εἰμή μόνον τῇ ἐπικουρίᾳ τῆς θείας Προνοίας. 'Επί τῇ βάσει τούτου δύναται να γίνῃ μία πολύ ενδιαφέρουσα, θεωρητική όσον και πρακτική μελέτη περί του τρόπου διά τοῦ ὁποίου δύναται μειωθῇ ἡ ἰσχύς του μοιραίου καί συνεπῶς να καταργηθῇ το κακόν, ούτινος τό Μοιραῖον εἶναι ἡ φαινομενική αιτία και ὅμως εἰς τήν πραγματικότητα ἡ μοιραία συνισταμένη.

Εἶναι ἑπόμενον ὅτι θέτων τήν χεῖραν μου ἐπί τῆς φωτιᾶς θα καῷ το "κακόν" τοῦ ἐγκαύματος (πόνος) είναι μία εφαρμογή του μοιραίου ἐφ' ὅσον ἀγνοῶ, ὑπόκειμαι εἰς τήν 'Ανάγκην και τήν Εἰμαρμένην πρέπει λοιπόν να αναζητήσω τρόπον διά τοῦ ὁποίου να καταστῶ ἰσχυρότερος τοῦ μοιραίου. διαθέτω μίαν δύναμιν, τῆς ὁποίας ἢ ἰσχύς καταλλήλως καλλιεργουμένη δυναται να καταστῇ σημαντική. εἶναι αὕτη ἡ θέλησις. Εάν ήσκούμην καί ἀνέπτυσσον τήν δύναμιν ταύτην, ἐάν τήν "ἐδυναμικοποιούσα", ἐάν τήν καθίστων ακατανίκητον και παντοδύναμον,(μυστήρια) ὅπως ἐκείνην τοῦ Θεοῦ, θά ἐπετύγχανον ἀσφαλῶς να νικήσω το Μοιραῖον, νά τό ὑποτάξω, νά τό Αλυσοδέσω, Έτσι συλλογίζεται ὁ οπαδός τῆς "δινοητικής διοῦκαί ἔτσι περίπου σκέπτεται καί ὁ ἐγκληματίας".


Ο Τρισμέγιστος εἰς τόν διάλογον "Ασκληπιός" παρέχει τήν λύσιν τοῦ προβλήματος τῆς Εἰρμαρμένης, "Αυτό που ἀποκαλοῦμεν Εἰμαρμένην, εἶναι ἡ ἀνάγκη ἐκείνη που προἵσταται εἰς τήν πορείαν ὅλων τῶν γεγονότων, συνδέουσα αυτά με μίαν συνεχή αλυσον... Ειμαρμένη και 'Ανάγκη, εἶναι αχώριστα συνδεύεμένοι με εἶδος ἀρήκτου δεσμοῦ. Η Είμαρμένη ἔρχεται πρώτη, ἡ ὁποία ἐγκυμονεῖ τήν ἀπαρχήν Όλων τῶν πραγμάτων, ἐνῶ ἡ 'Ανάγκη έρχεται να ανάγῃ ὁριστικῶς καί ἀναγκαστικῶς εἰς τό τέρμα των, ὅσα ήρχισεν ἡ Ειμαρμένη.

'Αμφότεραι ἔχουν ὡς συνέπειαν τήν τάξιν δηλ. την συναρμογήν καί τήν ἐν τῷ χρόνῳ διαδοχήν, παντός όπερ δέον να πραγματοποιηθῇ. Διότι οὐδέν διαφεύγει τῆς διαρρυθμίσεως της τάξεως καί οὕτω πραγματώνεται ὁ ὡραῖος αὐτός Κόσμος". " τό νά ἀποδώσωμεν τάς ἀδικίας καί ατασθαλείας ἡμῶν εἰς τήν Εἱμαρμένην, εἶναι ὡς να κάνωμεν ἡμᾶς αὐτούς ἀγαθους, καί κακούς τους θεούς· ἐκτός ἐάν θέλωμεν νά εἴπωμεν διὰ τούτων ὅτι ὁ Κόσμος, θεωρούμενος ἐν τῷ συνόλῳ του και κατά φύσιν, πᾶν τό γινόμενον, ρέπει πρός τό κακόν.

Αλλά μία σφαλερά ἀγωγή καί φύσις ἀσθενής, μετατρέπουν τά ἐκ τῆς Ειμαρμένης προερχόμενα προτερήματα ἐπί τό κακόν, όπως συμ- βαίνει π.χ. μέ τόν ἥλιον, ὅστις παρ ̓ ὅλον ὅτι εἶναι ἀγαθοποιός, εἶναι βλαβερός διά τούς ἐξ ὀφθαλμίας πάσχοντας και πυρέσσοντας". (Σαλούτσιος, π.Θεῶν καί Κόσμου 20). (Πρβλ. Θ Δύναμις, Ανάγκη, θέλησις, Μοιραῖον, Πρόνοια). Βιβλιογραφία. Guenon, Gr, Triade 142.Barlot Αποκρυφ.55) Allendy 151. Levi, Δόγμα, 60. Voiled'Is s No 38, 94. Leisegang, Gnosis 363, 376, 385. Papus, Magie 87.

Μοιραίο
Το μοιραίο είναι η σύνδεση των αιτίων με τα αποτελέσματά τους — γεγονότα προκαθορισμένα, τα οποία δεν μπορούν να αλλάξουν μέσω της θέλησης ή της προσπάθειας του ανθρώπου.


Η θεοσοφία δέχεται ότι το Κάρμα περιλαμβάνει αναπόφευκτες συνέπειες. Όμως, όταν η συνείδηση ανυψώνεται προς τα ανώτερα (ουρανός), άμορφα πεδία, τότε η αιτιοκρατία (ο νόμος της αιτίας και του αποτελέσματος) παύει να την επηρεάζει, και το άτομο ελευθερώνεται από το μοιραίο.



Με άλλα λόγια, το Μοιραίο είναι μια μορφή αιτιοκρατίας που λειτουργεί μόνο στα κατώτερα, υλικά ή μορφικά επίπεδα. Σκοπός της μυητικης αγωγης του μύστη είναι να απελευθερωθεί από τους δεσμούς αυτών των κατώτερων πεδίων και να ανυψωθεί προς τα άμορφα και πνευματικά επίπεδα.



Όταν συμβεί αυτό, ο «Τροχός της Ειμαρμένης» δεν βρίσκει πια σημείο πρόσδεσης πάνω στον μύστη· εκείνος δρα ελεύθερα, χωρίς να επηρεάζεται από το πεπρωμένο.


Ο Μαρσίλιος Φιτσίνος (Marsilio Ficino, 1433–1499) ήταν Ιταλός φιλόσοφος, *



Οι μαντικές επιστήμες —ιδιαίτερα η αστρολογία— αποδεικνύουν, με βάση γεγονότα, την ύπαρξη μιας σαφούς αιτιοκρατίας (determinisme). Πρέπει να δεχτούμε ότι αυτή η αιτιοκρατία οφείλεται σε διάφορους καρμικούς δεσμούς, που έχουν δημιουργηθεί σε προηγούμενες υπάρξεις (δηλαδή Κάρμα ή Ειμαρμένη).



Ο Τρισμέγιστος, στον διάλογο Ασκληπιός, δίνει τη λύση στο πρόβλημα της Ειμαρμένης (της Μοίρας):


«Αυτό που ονομάζουμε Ειμαρμένη είναι εκείνη η Ανάγκη που κυβερνά την πορεία όλων των γεγονότων, συνδέοντάς τα με μια αδιάκοπη αλυσίδα.
Η Ειμαρμένη και η Ανάγκη είναι αχώριστα δεμένες μεταξύ τους με έναν άρρηκτο δεσμό.
Η Ειμαρμένη έρχεται πρώτη — αυτή που κυοφορεί την αρχή όλων των πραγμάτων.
Η Ανάγκη έρχεται έπειτα, για να οδηγήσει οριστικά και αναγκαστικά στο τέλος όλα όσα ξεκίνησε η Ειμαρμένη.
Και οι δύο έχουν ως αποτέλεσμα την Τάξη, δηλαδή την αρμονική διάταξη και τη χρονική διαδοχή κάθε πράγματος που πρέπει να πραγματοποιηθεί.
Γιατί τίποτα δεν ξεφεύγει από τη ρύθμιση αυτής της Τάξης, και έτσι πραγματοποιείται αυτός ο θαυμαστός, αρμονικός Κόσμος.»
(Ασκληπιός, 1,228)
________________________________________
Ο Σαλούστιος, στο έργο Περί Θεών και Κόσμου (20), συμπληρώνει σχετικά:
«Το να αποδίδουμε τις αδικίες και τις αστοχίες μας στην Ειμαρμένη, είναι σαν να κάνουμε εμάς τους ίδιους καλούς και τους θεούς κακούς —
εκτός αν θέλουμε να πούμε μ’ αυτό ότι ο Κόσμος, συνολικά και κατά φύσιν, οδηγείται προς το κακό.
Όμως, μια εσφαλμένη αγωγή και μια ασθενική φύση μπορούν να μετατρέψουν σε κακό εκείνα που προέρχονται από την Ειμαρμένη ως αγαθά —
όπως συμβαίνει, για παράδειγμα, με τον ήλιο: παρ’ όλο που είναι ευεργετικός, γίνεται βλαβερός για όσους πάσχουν από οφθαλμία ή έχουν πυρετό.»
________________________________________

Η Ειμαρμένη, σύμφωνα με την ερμητική διδασκαλία, είναι η δύναμη που γεννά την αρχή όλων των πραγμάτων, ενώ η Ανάγκη είναι αυτή που τα οδηγεί στο τέλος τους — και μαζί δημιουργούν την παγκόσμια Τάξη.
Ωστόσο, η ευθύνη για το κακό δεν ανήκει στην Ειμαρμένη αλλά στον ίδιο τον άνθρωπο, που με την αδυναμία ή την κακή του φύση διαστρέφει το αγαθό σε κακό.
προνια
Σκοπός της πρόνοιας ειναι η τελείωση όλων των οντων το μέσο που χρησιμοποιεί για τον σκοπο αυτόν ειναι ο λεγόμενος χρόνος.

3 weeks ago | [YT] | 92

ΟΡΦΕΥΣ

Κατά τις πρώτες χριστιανικές κοινότητες (1ος-3ος αι.) δεν υπήρχε καθιερωμένη χρήση θυμιάματος στη λατρεία.
Ακαδημαϊκές μελέτες δείχνουν ότι οι πρώιμοι Χριστιανοί απέφευγαν τη χρήση θυμιάματος στο λατρευτικό πλαίσιο επειδή θεωρούνταν άρρηκτα συνδεδεμένο με ειδωλολατρικές θυσίες και δαιμονολατρία. Για πολλούς συγγραφείς της εποχής, το θυμίαμα θύμιζε ειδωλολατρικά θυμιάματα και μάλιστα στους διωγμούς χρησιμοποιούνταν για να δοκιμασθεί η πίστη των χριστιανών (π.χ. προσφορά θυμιάματος στους ειδωλολατρικούς θεούς).

Οι πρώιμες χριστιανικές πηγές σπανίζουν όσον αφορά θεσμοθετημένη χρήση θυμιάματος στη λατρεία πριν από τον 4ο–5ο αιώνα. Συγκεκριμένα, η αρνητική στάση προς το θυμίαμα ήταν έντονη και υπαρκτή σε συγγραφείς έως περίπου την περίοδο εκείνη.
Μετά τη νομιμοποίηση του Χριστιανισμού (Edict of Milan, 313 μ.Χ.) εξ ανάγκης η χρήση θυμιάματος σταδιακά εντάχθηκε στη θεία λατρεία — κυρίως από τον 4ο αιώνα και εντεύθεν.

Αρχικά τα θυμιατήρια εμφανίζονται στην Ανατολική Εκκλησία.

Βιβλιογραφία δείχνει ότι οι πρακτικές ενσωμάτωσης θυμιάματος σε λειτουργικά τελετουργικά (π.χ. καθαγιασμός χώρων, προσφορά ως φόρος τιμής) εμφανίζονται στην ύστερη αρχαιότητα και στο βυζαντινό κόσμο.

Το έθιμο του Άδωνη το αντέγραψε ο Χριστιανισμός. Οι αρχαίοι Έλληνες, κατά τη διάρκεια των Αδώνιων, θρηνούσαν τον θάνατο του αγαπημένου της Αφροδίτης, του Άδωνη, και έκαναν πομπές με λουλούδια και ομοιώματα, τα οποία στο τέλος τα πήγαιναν στη θάλασσα για να τα ρίξουν και να τα καθαγιάσουν. (επιτάφιος)

(Επίσης, στα δύο ηλιοστάσια έβαλαν τον Άγιο Ιωάννη, καθώς και εκεί διακρίνουμε τον Ιαννό, Δία, Ζεύς και την Εκάτη.)

Παρόμοια, αυτή την περίοδο που έχουμε τα Θεοφάνεια, τα οποία παλαιότερα λεγόντουσαν Επιφάνεια, αφορούσαν τη Διονυσιακή λατρεία και όλα τα άγια αντικείμενα των Ναών (Ξόανον) και των οικείων τα πήγαιναν στη θάλασσα για να τα καθαγιάσουν και να τα ξεπλύνουν. Με τον ίδιο τρόπο, το χριστιανικό έθιμο με τη ρήξη του Σταυρού και την κατάδυση του Τιμίου Σταυρού στα νερά αντέγραψε αυτό το παλιό τελετουργικό, μεταφέροντας την ιδέα της καθαγίασης και της πνευματικής ανανέωσης, αλλά στο πλαίσιο της χριστιανικής πίστης.

1 month ago | [YT] | 104

ΟΡΦΕΥΣ

Η Πανσέληνος της 3ης Ιανουαρίου 2026 – Η Κάθοδος των Ισχυρών Ψυχών


Η Πανσέληνος που ανατέλλει στις 3 Ιανουαρίου του 2026 (12:03pm) δεν αποτελεί ένα απλό σεληνιακό φαινόμενο, αλλά μία υπέρτατη θύρα για τις ψυχές που θα γεννηθούν την στιγμή αυτή.(Καθώς και η σύλληψη)
Είναι η στιγμή όπου ο ουρανός ανοίγει για να υποδεχθεί την άφιξη ισχυρών ψυχών, οι οποίες επιλέγουν αυτή την ιερή ώρα για να ενσαρκωθούν στον κόσμο της μορφής. Ψυχές με αποστολή, με μνήμη και με εσωτερικό φως, φέρουν μέσα τους το σπέρμα ενός μεγαλειώδους έργου.



Ο Ήλιος στον Αιγόκερω συνοδεύεται από τον Άρη (έξαρση) και την Αφροδίτη, ενώνονται η θέληση, η αρμονία και η βούληση του νόμου της γης και της δομής. Ο Αιγόκερως, φορέας της ευθύνης και της πραγμάτωσης, καλεί τις δυνάμεις αυτές να χτίσουν, να υλοποιήσουν και να θεμελιώσουν το πνεύμα μέσα στην ύλη. Είναι μια ευγονική ημέρα, όπου η πράξη και η αγάπη υπηρετούν έναν ανώτερο σκοπό.



Ο νόμος της Μορφής ενεργοποιείται και ο Θεός Ήφαιστος, ο αλχημιστής της ύλης και του πυρός, χαρίζει σε αυτή την Πανσέληνο μια σπερματική δύναμη ψυχικής εξέλιξης. Μέσα από την εργασία, τη δημιουργία και την εσωτερική πειθαρχία, γεννιέται η απόλυτη αρμονία. Ο πνευματικός λόγος ενεργοποιείται διά του Θεού Ερμού, ο οποίος τελεί τον ιερό λόγο στον Αιγόκερω (έφορος του νόμου - Πνευματικός λόγος του καρκίνου ) και της Σελήνης, μεταφέροντας τη θεία γνώση από τα ανώτερα πεδία στον ανθρώπινο νου.



Την είσοδο των ψυχών εποπτεύει ο Δίας, (έξαρση) προστάτης και φύλακας της εισόδου των ψυχών, παρών ως μάρτυρας και εγγυητής της θείας τάξης. Η σοφία του ευλογεί το πέρασμα και καθοδηγεί την εξέλιξη.


Ο Ποσειδώνας και ο Κρόνος στους εμπεριεχόμενους Ιχθείς σηματοδοτούν μια κρυφή επαφή με ανώτερες ιδέες και αρχετυπικές αλήθειες. Το όνειρο και το όραμα ενώνονται με τη σοβαρότητα και την ωριμότητα. Σε συλλογικό επίπεδο, καλούμαστε να εξελιχθούμε πνευματικά μέσα από αξίες, τέχνες και εσωτερική υπευθυνότητα.

Η πνευματικότητα παύει να είναι διαφυγή και γίνεται έργο συνειδητό.



Ο Πλούτωνας κινείται μέσα στον νόμο του Έρωτα και των Επιστημών, μεταμορφώνοντας βαθιά τη σχέση μας με τη γνώση, τη δημιουργία και τη δύναμη της ένωσης ( Ήρα ) . Ο Ουρανός, φορέας της αφύπνισης, ενεργοποιεί τον νόμο της Ελευθερίας και της Διάνοιας, σπάζοντας παλιές νοητικές δομές και ανοίγοντας εξαίφνης δρόμους για νέες συνειδήσεις.

Αυτή η Πανσέληνος δεν φωτίζει απλώς τον ουρανό· φωτίζει την αποστολή της ανθρωπότητας. Είναι μια κλήση προς όσους θυμούνται, προς όσους είναι έτοιμοι να υπηρετήσουν το πνεύμα μέσα από τη μορφή, την αγάπη και τη γνώση. Ένας σεληνιακός όρκος για την εξέλιξη της ψυχής και τη γέννηση ενός νέου κόσμου.


* Η Κρίσιμη Μετάβαση του Ποσειδώνα και η Αποκάλυψη του Οράματος


Ιδιαίτερη βαρύτητα σε αυτή την Πανσέληνο φέρει η θέση του Ποσειδώνα στις έσχατες μοίρες των Ιχθείων, στην 29η και 30η κοσμική πύλη του ζωδιακού κύκλου. Πρόκειται για το τελικό στάδιο ενός μεγάλου πνευματικού κύκλου που διήρκεσε έτη: το όνειρο, η θυσία, η συμπόνια, η διάλυση των ορίων και η μυστική μνήμη της ενότητας. Ό,τι κυοφορήθηκε σιωπηλά μέσα στα ύδατα των Ιχθείων, ό,τι έμεινε αόρατο, άρρητο ή ακατανόητο, φτάνει πλέον στο σημείο της αποκάλυψης.



Καθώς ο Ποσειδώνας ετοιμάζεται να περάσει στον Κριό, η κοσμική αυτή γνώση δεν μπορεί πια να παραμένει στο ασυνείδητο. Μεταφέρεται στον νόμο της Θεάς Αθηνάς – της σοφίας που ενσαρκώνεται, της στρατηγικής νόησης, της θείας διάκρισης.
Το όραμα ζητά πράξη. Η έμπνευση ζητά μορφή. Το πνεύμα καλείται να ενδυθεί θάρρος και να εκφραστεί μέσα στο πύρινο στοιχείο του Άρη, όχι πια ως σύγκρουση, αλλά ως ιερή πρωτοβουλία.

Ο Κρόνος, συνοδοιπόρος του Ποσειδώνα, λειτουργεί ως ο φύλακας της ωριμότητας. Δεν επιτρέπει στο όραμα να διαχυθεί άναρχα· το σταθεροποιεί, το δομεί και το δοκιμάζει στον χρόνο. Έτσι, η μετάβαση από του στους Ιχθείς θα είναι τυμωρία για όσους λειτουργήσουν ενάντια.

( Συνδεδεμένοι Οίκοι - εμπεριεχόμενα Ζώδια).

Ο Καρκίνος, περιέχοντας τον 4ο και τον 5ο οίκο, ανοίγει τις πύλες της μνήμης: πατρίδα, σπίτι και οικογένεια γίνονται το δοχείο όπου γεννιέται η δημιουργία, ο έρωτας, η τέχνη και η αγωγή της ψυχής. Εκεί όπου το συναίσθημα αποκτά μορφή και η καρδιά θυμάται γιατί θέλει να ζήσει.

Απέναντι, ο Αιγόκερως κρατά τον 10ο και τον 11ο οίκο σαν κορυφή και ορίζοντα μαζί. Η κοινωνική αποστολή, η λάμψη του προορισμού και ο Ήλιος στο ψηλότερο σημείο του χάρτη δεν ζητούν αποκοπή από το μέσα, αλλά δικαίωση του. Το συλλογικό καλεί το άτομο να προσφέρει ό,τι έχει ωριμάσει στο σκοτάδι.

Σε αυτή την Πανσέληνο, το μέσα και το έξω, το ιδιωτικό και το δημόσιο, δεν συγκρούονται — συντονίζονται.
Ό,τι ριζώνει βαθιά στο σπίτι της ψυχής, ανεβαίνει αργά προς το φως, για να βρει θέση ανάμεσα στους άλλους και να αποκτήσει νόημα μέσα στον κόσμο.

1 month ago (edited) | [YT] | 116

ΟΡΦΕΥΣ

Με βαθιά αγάπη, ευγνωμοσύνη και τιμή θέλω να απευθύνω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εσάς που στηρίζετε αυτό το κανάλι με τη μηνιαία σας συνδρομή.
Η στήριξή σας δεν είναι απλώς μια πράξη ενίσχυσης, αλλά μια συνειδητή συμμετοχή σε ένα κοινό ταξίδι προς την ανάδυση της ορφικής μυσταγωγίας, της αρχέγονης γνώσης και του ιερού λόγου που διασώζεται μέσα από τους Ορφικούς Ύμνους.

Το γεγονός ότι επιλέγετε να βαδίζουμε μαζί σε αυτό το μονοπάτι εσωτερικής αναζήτησης, μέσα από τη μελοποίηση και την ερμηνεία ύμνων που φέρουν μυστηριακή γνώση, κοσμική αρμονία και πνευματικό φως, μου δίνει δύναμη, έμπνευση και βαθύ αίσθημα ευθύνης. Χωρίς εσάς, αυτό το έργο δεν θα μπορούσε να συνεχίσει να ανθίζει με την ίδια καθαρότητα και αλήθεια.

Καθώς η νέα χρονιά 2026 πλησιάζει, σας εύχομαι ολόψυχα ευδαιμονία, αγάπη και πρωτίστως υγεία, τόσο σωματική όσο και ψυχική. Είθε να είναι μια χρονιά γεμάτη δημιουργικότητα, εσωτερικό φως και ουσιαστική σύνδεση με το βαθύτερο Είναι.
Να είναι μια χρονιά που θα μας φέρει πιο κοντά στη γνώση, στην αρμονία και στη μνήμη του ιερού.

Σας ευχαριστώ από καρδιάς.
Με σεβασμό και αγάπη. ΟΡΦΕΥΣ

1 month ago | [YT] | 62