"...Maraming taon na ang nakalipas mula nang ako'y muling makabalik sa aking pamilya, at muling makilala bilang ina ng aking mga anak. Hindi naging madali ang bawat hakbang, ngunit sa bawat pagsubok, mas lalo akong tumatatag.
Ngayon, ako'y isang ganap na babae. Mayroon akong matatag na trabaho, isang pamilyang nagmamahal sa akin, at isang puso na puno ng pag-asa. Ang mga pilat ng kahapon ay nagsisilbing paalala ng aking mga pinagdaanan, at patunay na ako'y isang matapang na babae.
Sa mga mambabasa ng aking kwento, nais kong sabihin: Huwag kayong susuko. Ang buhay ay puno ng pagsubok, ngunit laging may pag-asa. Mahalin ninyo ang inyong mga sarili, at ipaglaban ang inyong mga karapatan. Hanapin ninyo ang inyong pamilya, at yakapin sila nang mahigpit. Dahil sa huli, ang pamilya ang pinakamahalagang bagay sa mundo.
At sa aking mga anak, nais kong sabihin: Mahal na mahal ko kayo. Kahit hindi tayo magkasama sa loob ng bahay, lagi kayong nasa puso ko. Sana'y maging inspirasyon ang aking kwento sa inyo, at magsilbing gabay sa inyong buhay. Huwag kayong matakot mangarap, at huwag kayong susuko sa anumang pagsubok. Dahil naniniwala ako sa inyo. Naniniwala ako sa inyong kakayahan. At naniniwala ako na kaya ninyong abutin ang inyong mga pangarap.
PART 1
Mga Pilat ng Nakaraan, Lakas ng Kasalukuyan
Ako si Angela, at ang buhay ko'y isang aklat na puno ng mga kabanata ng pagsubok. Tatlo ang aking supling, at sa gulang na labing-apat, ako'y maagang sumuong sa responsibilidad ng pag-aasawa. Ang aming buhay ay isang kahig, isang tuka – salat sa yaman, ngunit sagana sa pagmamahal. Sa aking kamusmusan, inakala kong ang pag-aasawa'y isang paglaya, isang pagtakas sa hirap. Ngunit ika nga nila, ang akala ay madalas na lumayo sa katotohanan.
Napunta ako sa piling ng isang lalaking ang dila'y mas matalas pa sa anumang patalim. Halos araw-araw, ang kanyang mga salita'y dumu durog sa aking puso. Para bang bawat mura, bawat panlalait, ay isang dagok na sumusugat sa aking pagkatao. May mga gabing umiiyak ako nang tahimik, nagtatago sa dilim upang hindi marinig ng aking mga anak.
Ngunit paano nga ba ako susuko? Ang aking mga anak Sila ang aking lakas, ang dahilan kung bakit patuloy akong humihinga. Sila ang nagbibigay kulay sa aking mundo, kahit na tila ba ang paligid ko'y laging kulay abo. Kaya't pinilit kong maging matatag. Nagtrabaho ako nang kayod-kalabaw, naglaba, naglinis, nagtinda – lahat, upang may maipakain sa aking mga anak.
ang paglalakad nang malayo upang makahanap ng mas murang bilihin, ang paggawa ng mga paraan upang makapagdiwang ng kaarawan kahit sa simpleng paraan lamang.
Sa paglipas ng mga taon, unti-unti kong natutunan ang halaga ng aking sarili. Natutunan kong tumayo sa aking sariling mga paa, at ipagtanggol ang aking karapatan. Hindi ito naging madali. Maraming beses akong nadapa, maraming beses akong napagod. Ngunit sa bawat pagkadapa, mas matatag akong bumabangon.
Ngayon, ako'y isang babaeng may mga pilat, ngunit hindi na sugatan. Ang mga pilat na ito'y nagsisilbing paalala ng aking mga pinagdaanan, at patunay na ako'y isang matapang na babae. Alam kong hindi pa tapos ang aking kuwento. Marami pang hamon ang darating, ngunit handa akong harapin ang mga ito. Dahil alam ko, sa puso ko, na ako'y isang tagapagtaguyod, isang ina, at isang babaeng may malakas na paninindigan.
Sa edad na 17, napagtanto ko na hindi ko na kaya. Sukdulan na ang pagod at pagkasawa ko sa araw-araw na pananakit. Nagdesisyon akong humiwalay sa aking asawa. Hindi naging madali ang umalis, ngunit alam kong kailangan kong gawin ito para sa aking sarili at para sa aking mga anak.
Namuhay ako nang mag-isa, nagsikap upang maitaguyod ang aking pamilya. May mga araw na halos sumuko na ako, ngunit sa tuwing nakikita ko ang mga ngiti ng aking mga anak, muli akong lumalaban.
Sa aking puso, patuloy akong umaasa. Umaasa na isang araw, may himalang darating. Isang himala na magpapabago sa aking buhay, isang himala na magdadala sa akin ng kaligayahan at kapayapaan."
"...Ngunit sadyang kay lupit ng tadhana. Sa aking murang edad, pinaalis ako sa bahay ng aking asawa na walang dalang kahit ano. Maging ang aking mga anak, ipinagkait sa akin. Bawal ko silang makita, bawal ko silang mayakap. Para bang pinutol ang aking puso, dinurog ang aking pagkatao.
Ngunit hindi ako sumuko. Sa aking pusong puno ng pagmamahal, patago ko silang pinupuntahan sa kanilang eskwelahan. Sa malayo, pinagmamasdan ko sila, tinitingnan kung sila'y maayos at masaya. Ngunit isang araw, nakita ako ng aking hipag. Isinumbong niya ako sa aking dating asawa. Muling nadurog ang aking puso.
Sa puntong iyon, naitanong ko sa aking sarili: Ganito ba talaga kapag bata at walang pera? Wala bang karapatang mag-alaga ng anak? Wala bang karapatang magmahal? Para bang ang mundo'y nakikipaglaro sa akin, pinapahirapan ako sa bawat hakbang na aking ginagawa.
Ngunit sa kabila ng lahat, hindi ako nawalan ng pag-asa. Alam kong balang araw, makakayanan ko rin ang lahat ng ito. Balang araw, magiging malaya rin ako. Balang araw, muli kong mayayakap ang aking mga anak..."
Tutuloy comment 👇 Sa part 2
........thank you sana nagustuhan ninyo ang kwento ni Angela
brenda fernancia
brenda fernancia
vt.tiktok.com/ZSHwTwc6oryAQ-UYa7Z/
3 weeks ago | [YT] | 0
View 0 replies
brenda fernancia
Stay dry and dazzling with your favorite Sanrio characters! ☔💖 Choose from mischievous Kuromi, sweet My Melody, or dreamy Cinnamoroll. These anti-UV folding umbrellas are perfect for both rain and shine, making them a must-have for kids, girls, and students!
#SanrioUmbrella #Kuromi #MyMelody #Cinnamoroll #Kawaii #CuteUmbrella #RainOrShine #AntiUV #KidsFashion #StudentLife #GiftIdeas
2 months ago | [YT] | 0
View 0 replies
brenda fernancia
"Buhay ay paglalakbay, hindi destinasyon
3 months ago | [YT] | 0
View 0 replies
brenda fernancia
Hindi pwede na walang managot hindi pwedeng walang managot dapat may managot #post #youtube
3 months ago | [YT] | 0
View 0 replies
brenda fernancia
Ang Pag Bangon Mula sa Dilim.
Epilogue:. . . .
"...Maraming taon na ang nakalipas mula nang ako'y muling makabalik sa aking pamilya, at muling makilala bilang ina ng aking mga anak. Hindi naging madali ang bawat hakbang, ngunit sa bawat pagsubok, mas lalo akong tumatatag.
Ngayon, ako'y isang ganap na babae. Mayroon akong matatag na trabaho, isang pamilyang nagmamahal sa akin, at isang puso na puno ng pag-asa. Ang mga pilat ng kahapon ay nagsisilbing paalala ng aking mga pinagdaanan, at patunay na ako'y isang matapang na babae.
Sa mga mambabasa ng aking kwento, nais kong sabihin: Huwag kayong susuko. Ang buhay ay puno ng pagsubok, ngunit laging may pag-asa. Mahalin ninyo ang inyong mga sarili, at ipaglaban ang inyong mga karapatan. Hanapin ninyo ang inyong pamilya, at yakapin sila nang mahigpit. Dahil sa huli, ang pamilya ang pinakamahalagang bagay sa mundo.
At sa aking mga anak, nais kong sabihin: Mahal na mahal ko kayo. Kahit hindi tayo magkasama sa loob ng bahay, lagi kayong nasa puso ko. Sana'y maging inspirasyon ang aking kwento sa inyo, at magsilbing gabay sa inyong buhay. Huwag kayong matakot mangarap, at huwag kayong susuko sa anumang pagsubok. Dahil naniniwala ako sa inyo. Naniniwala ako sa inyong kakayahan. At naniniwala ako na kaya ninyong abutin ang inyong mga pangarap.
PART 1
Mga Pilat ng Nakaraan, Lakas ng Kasalukuyan
Ako si Angela, at ang buhay ko'y isang aklat na puno ng mga kabanata ng pagsubok. Tatlo ang aking supling, at sa gulang na labing-apat, ako'y maagang sumuong sa responsibilidad ng pag-aasawa. Ang aming buhay ay isang kahig, isang tuka – salat sa yaman, ngunit sagana sa pagmamahal. Sa aking kamusmusan, inakala kong ang pag-aasawa'y isang paglaya, isang pagtakas sa hirap. Ngunit ika nga nila, ang akala ay madalas na lumayo sa katotohanan.
Napunta ako sa piling ng isang lalaking ang dila'y mas matalas pa sa anumang patalim. Halos araw-araw, ang kanyang mga salita'y dumu durog sa aking puso. Para bang bawat mura, bawat panlalait, ay isang dagok na sumusugat sa aking pagkatao. May mga gabing umiiyak ako nang tahimik, nagtatago sa dilim upang hindi marinig ng aking mga anak.
Ngunit paano nga ba ako susuko? Ang aking mga anak Sila ang aking lakas, ang dahilan kung bakit patuloy akong humihinga. Sila ang nagbibigay kulay sa aking mundo, kahit na tila ba ang paligid ko'y laging kulay abo. Kaya't pinilit kong maging matatag. Nagtrabaho ako nang kayod-kalabaw, naglaba, naglinis, nagtinda – lahat, upang may maipakain sa aking mga anak.
ang paglalakad nang malayo upang makahanap ng mas murang bilihin, ang paggawa ng mga paraan upang makapagdiwang ng kaarawan kahit sa simpleng paraan lamang.
Sa paglipas ng mga taon, unti-unti kong natutunan ang halaga ng aking sarili. Natutunan kong tumayo sa aking sariling mga paa, at ipagtanggol ang aking karapatan. Hindi ito naging madali. Maraming beses akong nadapa, maraming beses akong napagod. Ngunit sa bawat pagkadapa, mas matatag akong bumabangon.
Ngayon, ako'y isang babaeng may mga pilat, ngunit hindi na sugatan. Ang mga pilat na ito'y nagsisilbing paalala ng aking mga pinagdaanan, at patunay na ako'y isang matapang na babae. Alam kong hindi pa tapos ang aking kuwento. Marami pang hamon ang darating, ngunit handa akong harapin ang mga ito. Dahil alam ko, sa puso ko, na ako'y isang tagapagtaguyod, isang ina, at isang babaeng may malakas na paninindigan.
Sa edad na 17, napagtanto ko na hindi ko na kaya. Sukdulan na ang pagod at pagkasawa ko sa araw-araw na pananakit. Nagdesisyon akong humiwalay sa aking asawa. Hindi naging madali ang umalis, ngunit alam kong kailangan kong gawin ito para sa aking sarili at para sa aking mga anak.
Namuhay ako nang mag-isa, nagsikap upang maitaguyod ang aking pamilya. May mga araw na halos sumuko na ako, ngunit sa tuwing nakikita ko ang mga ngiti ng aking mga anak, muli akong lumalaban.
Sa aking puso, patuloy akong umaasa. Umaasa na isang araw, may himalang darating. Isang himala na magpapabago sa aking buhay, isang himala na magdadala sa akin ng kaligayahan at kapayapaan."
"...Ngunit sadyang kay lupit ng tadhana. Sa aking murang edad, pinaalis ako sa bahay ng aking asawa na walang dalang kahit ano. Maging ang aking mga anak, ipinagkait sa akin. Bawal ko silang makita, bawal ko silang mayakap. Para bang pinutol ang aking puso, dinurog ang aking pagkatao.
Ngunit hindi ako sumuko. Sa aking pusong puno ng pagmamahal, patago ko silang pinupuntahan sa kanilang eskwelahan. Sa malayo, pinagmamasdan ko sila, tinitingnan kung sila'y maayos at masaya. Ngunit isang araw, nakita ako ng aking hipag. Isinumbong niya ako sa aking dating asawa. Muling nadurog ang aking puso.
Sa puntong iyon, naitanong ko sa aking sarili: Ganito ba talaga kapag bata at walang pera? Wala bang karapatang mag-alaga ng anak? Wala bang karapatang magmahal? Para bang ang mundo'y nakikipaglaro sa akin, pinapahirapan ako sa bawat hakbang na aking ginagawa.
Ngunit sa kabila ng lahat, hindi ako nawalan ng pag-asa. Alam kong balang araw, makakayanan ko rin ang lahat ng ito. Balang araw, magiging malaya rin ako. Balang araw, muli kong mayayakap ang aking mga anak..."
Tutuloy comment 👇
Sa part 2
........thank you sana nagustuhan ninyo ang kwento ni Angela
4 months ago | [YT] | 0
View 0 replies
brenda fernancia
Ang iyong pagmamahal at pagtitiyaga ay hindi mapapalitan. Kailangan mong magsakripisyo at magsumikap para makamit ang iyong mga pangarap
6 months ago | [YT] | 0
View 0 replies
brenda fernancia
Kung nais mong madama ang tunay na yaman, pahalagahan mo ang mga bagay na hindi nabibili ng salapi."
6 months ago | [YT] | 0
View 0 replies
brenda fernancia
Miyu the princess of the dance floor
1 year ago | [YT] | 0
View 0 replies