🦚🪷🌹❤️🌹🪷🪷 जगातील सर्वात प्रभावी औषध म्हणजे जबाबदारी असते, एकदा स्वीकारून तर बघा, ती ना तुटू देईल, ना थकू देईल..! मासा पाण्याशिवाय जगू शकत नाही, पण पाण्याला मात्र माशाच्या असण्या-नसण्याने काही फरक पडत नाही !!" 🪷🪷🌹❤️🌹🪷🪷
*ग्रूप मध्ये आनंद असतो.* *ग्रुप मध्ये उत्साह असतो.* *ग्रुप मध्ये प्रोत्साहन मिळतं.* *ग्रुप मध्ये जिव्हाळा असतो.* *ग्रुप मध्ये एकमेकांची काळजी असते.* *ग्रुप मध्ये सुसंवाद साधता येतो.* *ग्रुप मध्ये सहकार्य मिळतं.* *ग्रुप मध्ये शक्ती मिळते.* *ग्रुप मध्ये दिलासा मिळतो.* *ग्रुप मध्ये प्रबोधन होतं.* *ग्रुप मध्ये आदर मिळतो.* *ग्रुप मध्ये प्रेम मिळतं.* *ग्रुप मध्ये आपुलकी असते.* *ग्रुप मध्ये समन्वय असतो.* *ग्रुप मध्ये सामंजस्य असते.* *ग्रुप मध्ये मार्गदर्शन मिळतं.* *ग्रुप मध्ये समुपदेशन होतं.* *ग्रुप मध्ये सांत्वन केलं जातं.* *ग्रुप मध्ये सामाजीकी करण होतं.* *ग्रुप मध्ये व्यक्तिमत्व विकास होतो.* *ग्रुप मध्ये मनोबल वाढतं.* *ग्रुप मध्ये वक्तृत्व विकसित होतं.* *ग्रुप मध्ये आपले पणाची भावना असते.* *ग्रुप मध्ये बुद्धीची मशागत होते.* *ग्रुप मध्ये अंतःकरण विशाल होतं.* *ग्रुप मध्ये एकटे पणा दूर होतो.* *ग्रुप मध्ये निराशा दूर होते.* *ग्रुप मध्ये स्वयं विश्वास वाढतो.* *ग्रुप मध्ये विचार प्रगल्भ होतात.* *ग्रुप मध्ये भाषण व संभाषण सुधारते.* *ग्रुप मध्ये मानसिक परिवर्तन घडून येतं.* *ग्रुप मध्ये बौद्धिक विकास होतो.* *ग्रुप मध्ये भावनिक विकास होतो.* *ग्रुप मध्ये सकारात्मकता वाढते.* *ग्रुप मध्ये संवेदन शीलता वाढते.* *ग्रुप मध्ये कौशल्य विकसित होतं.* *ग्रुप मध्ये संयम शिकता येतो.* *ग्रुप मध्ये ज्ञानवृद्धी होते आणि प्रत्येकाच्या जीवना ओवीला लयबद्धता येऊन शिस्त लागते.* *मला अजुन एक सांगावस वाटत की कुणी काही अडचणी मध्ये असेल मग ती कोणत्या ही प्रकारची असेल तर ग्रुप मध्ये मनमोकळे पणाने व्यक्त व्हा, ग्रुप मधील प्रत्येक सदस्य काही ना काही मदत करेलच. मग तो मानसिक सल्ला देणे, संवेदनशिल गोष्टी मध्ये मनमोकळे पणाने व्यक्त होऊन काही मदत करणे, कायदेशिर बाबी मधे मदत असेल, शैक्षिणक, सामजिक आर्थिक मदत इत्यादी बाबीसाठी काही ही असो या ग्रुपच्या माध्यमातून सोडवण्याचा सर्वांनी सहकार्याची भूमिका घेऊन हा ग्रुप एक कुटुंब म्हणून वाढवण्यास मदत होईल.*
*ज्याला ग्रुपचे महत्व कळतं तो संघटित होऊन टिकुन राहतो आणि कधी तरी व्यक्त होतोच.*
कालपर्यंत "तू घरीच असतेस" असं तुच्छतेने म्हणणाऱ्यांच्या विचारांवर सर्वोच्च न्यायालयानेच शिक्कामोर्तब उत्तर दिलं आहे!
"तुला काय कामं असतात?"
"घर सांभाळणं हे स्त्रीचं कर्तव्यच आहे."
"घर सांभाळण्यात काय मोठेपणा?"
"घर तर कुणीही सांभाळू शकतं, बाहेर जाऊन पैसे कमावून बघ... मग कळेल!"
अशी वाक्यं अनेक गृहिणींनी आयुष्यभर ऐकली आहेत.
ती काही सांगायला गेली तर...
"बाहेरून थकून आलाय माणूस, हेही तुला कळत नाही का? किती टेन्शन असतं बाहेर! घरातलं तू बघ, मला नको सांगू."
आणि ती गप्प बसते...
कारण समाजाची समजूत अशी होती की ती घरी असते, त्यामुळे ती थकत नाही. तिला टेन्शन नसतं. तिला दिवसभर आरामच असतो!
तिची इतकीही हिम्मत नाही की उलट बोलून म्हणावं " माझी कामं आठ दिवस करुन बघा मग समजेल घरी किती आराम असतो ते "
पण आता वास्तवाला न्याय मिळाला आहे. गुंफण शब्दांची, भाव मनीचे
घराची संपूर्ण जबाबदारी सांभाळणाऱ्या गृहिणींच्या कष्टांचा सन्मान करत सर्वोच्च न्यायालयाने महत्त्वपूर्ण निरीक्षण नोंदवलं आहे.
"गृहिणी या केवळ घर चालवत नाहीत, तर त्या खऱ्या अर्थाने #देशनिर्मात्या आहेत."
तसेच, रस्ते अपघातात एखाद्या गृहिणीचा मृत्यू झाल्यास तिच्या कुटुंबाला मिळणाऱ्या भरपाईची रक्कम ठरवताना तिचं काल्पनिक मासिक उत्पन्न किमान ३०,००० रुपये गृहीत धरावं, असे निर्देश न्यायालयाने दिले आहेत.
आता तरी...
"तू काही कमावत नाहीस..."
"तू घरीच असतेस..."
या वाक्यांना आळा बसेल अशी अपेक्षा आहे.
आणखी एक गोष्ट...
काही वेळा नोकरी करणाऱ्या स्त्रियाही गृहिणींना म्हणतात,
"तुम्ही घरी असता, त्यामुळे सगळं करता. आम्हाला तर घर आणि नोकरी दोन्ही सांभाळावं लागतं."
पण अनेक नोकरदार महिलांना घरकामासाठी मदतनीस ठेवण्याची सुविधा असते. प्रत्येक गृहिणीला ती मुभा किंवा आर्थिक क्षमता असतेच असं नाही.
म्हणूनच गृहिणींच्या कष्टांची तुलना कोणाशीच होऊ शकत नाही.
घराला घरपण देणारी, कुटुंबाला आधार देणारी, प्रत्येकाच्या गरजा स्वतःच्या आधी पूर्ण करणारी गृहिणी ही "फक्त घरी असणारी स्त्री" नसते...
लंका दहन के तिसऱ्या दिवशी, जेव्हा राख अजूनही गरम होती, विभीषणने अशोक वाटिकेच्या मागील गुप्त कक्षाचे कुलूप उघडले. हे रावणाचे खाजगी ग्रंथालय होते. तिथे सोन्याच्या भिंती नव्हत्या, तर ताडपत्रे होती. दहा हजारांहून अधिक. त्यावर कोणतेही राक्षसी मंत्र नव्हते, तर सामवेदाचे स्वर, आयुर्वेदाची सूत्रे, नक्षत्र गणना आणि वीणेचे आलाप लिहिलेले होते. एक तरुण राक्षस, जो मेघनादचा मुलगा अक्षय नसून त्याचा शिष्य 'तरणि' होता, त्याने विचारले, "महाराज विभीषण, सगळे म्हणतात की दशानन अजिंक्य होता कारण त्याला ब्रह्मदेवाचा वरदान होते. त्याच्या शक्तीचे रहस्य हेच होते का?" विभीषण हसला, पण त्या हसण्यात थकवा होता. "वरदान कवच देते, तलवार नाही. दादांच्या शक्तीचे रहस्य दहा डोक्यांमध्ये नव्हते, तर ती शक्ती दहा डोक्यांमध्ये विभागलेली होती." पहिले डोके – ऐकणारा (श्रोता) रावण पुलस्त्य ऋषींच्या कुळात जन्माला आला, तो जन्माने ब्राह्मण होता. वयाच्या दहाव्या वर्षी त्याने आपले वडील विश्रवा यांना विचारले, "बाबा, राक्षस का घाबरतात?" विश्रवा म्हणाले, "कारण ते ऐकत नाहीत." तेव्हा रावणाने पहिले तप केले. तो हिमालयात गेला, कैलासाच्या छायेत बसला आणि त्याने शिवतांडव नाही, तर शिवाची शांतता (मौन) ऐकली. सात वर्षे त्याने फक्त ऐकले. वारा, पाणी, यक्षांची कुजबुज आणि मरणाऱ्या पशूंचा श्वास. जेव्हा तो परतला, तेव्हा त्याच्याकडे पहिले डोके होते – श्रोता. तो कोणत्याही भाषेला एका क्षणात समजू शकत असे. देव, दानव, नाग, पशू. म्हणूनच तो यमाशी युद्ध करू शकला, कारण त्याने यमाच्या रेड्याच्या थकव्याचा आवाज आधीच ऐकला होता. लोकांनी म्हटले, "रावणाला वरदान मिळाले." पण सत्य हे होते की त्याने ऐकण्याची तपश्चर्या केली होती. दुसरे डोके – गाणारा (गायक) दुसरे रहस्य होते त्याची वीणा, रुद्र वीणा. रावणाने शिवाला प्रसन्न करण्यासाठी आपली शिरे कापली, ही कथा सर्वांना माहित आहे. पण ती शिरे कापणे म्हणजे बळी नव्हता, तर तो एक स्वर होता. प्रत्येक वेळी जेव्हा तो आपले शीर अर्पण करायचा, तेव्हा त्याच्या नाडीतून एक नवीन स्वर निघायचा. नऊ वेळा त्याने हे केले. दहाव्या वेळी शिवाने त्याचा हात धरला आणि म्हणाले, "बस कर. तू मृत्यूला संगीत बनवले आहेस." त्या दिवसापासून रावणाच्या कंठात अशी शक्ती आली की तो सामवेद उलट्या क्रमाने गाऊ शकला. उलटा सामवेद मृत्यूला रोखत नाही, तर तो वेळेला (काळ) संथ करतो. म्हणूनच लंकेत घड्याळ हळू चालायचे. राक्षस शंभर वर्षे तरुण राहायचे. विभीषणने एक ताडपत्र उचलले. त्यावर 'राग भैरव' उलटा लिहिलेला होता. "दादा रोज पहाटे हे गायचे. ते म्हणायचे, शक्ती मारण्यात नाही, तर थांबवण्यात (ठहरने में) आहे." तिसरे डोके – गणना करणारा (गणितज्ञ) रावण ज्योतिषी होता, पण फलित नाही तर गणिताचा जाणकार. त्याने लंकेचा पाया अशा मुहूर्तावर रचला जेव्हा शनि वक्री होता. सर्वांनी त्याला अपशकुन मानले. तो म्हणाला, "वक्री ग्रह मागे बघतो. जो मागे बघतो, तो कधीच पडत नाही." त्याने नवग्रहांना बंदी बनवले, हे देखील अर्धसत्य आहे. त्याने त्यांना बंदी नाही, तर ओलीस (बंधक) ठेवले होते. प्रत्येक ग्रहाकडून त्याने एक सूत्र घेतले. मंगळाकडून धातुशास्त्र, बुधाकडून भाषा आणि शुक्राकडून संजीवनीचे अपूर्ण सूत्र. त्याचे दहावे डोके हेच होते – संग्रहकर्ता. त्याला माहित होते की ज्ञान वाटल्याने कमी होत नाही, पण साठवून ठेवल्यास ते कुजते. त्याने ते रोखून धरले. लंकेचे ग्रंथालय जगातील सर्वात मोठे होते, पण त्याचे द्वार बंद होते. चौथे रहस्य – अहंकार नाही, तर भीती तरणिने विचारले, "मग त्यांचा पराभव का झाला?" विभीषणने राखेवर हात फिरवला. "कारण त्याने दहा डोक्यांना कधीच एकत्र ऐकले नाही." रावणाची खरी शक्ती त्याची 'एकाग्रता' होती. तो एका वेळी एकाच डोक्याने विचार करायचा. युद्धात तो योद्धा, यज्ञात ब्राह्मण, दरबारात राजा आणि वीणेवर कलाकार. पण जेव्हा त्याने सीतेचे अपहरण केले, तेव्हा पहिल्यांदाच त्याची दहाही डोकी एकाच वेळी बोलू लागली. एकाने म्हटले, हे अधर्म आहे. दुसऱ्याने म्हटले, हा प्रतिशोध आहे. तिसऱ्याने म्हटले, हे प्रेम आहे. चौथ्याने म्हटले, ही परीक्षा आहे. पाचव्याने म्हटले, ही नियती आहे. तो ऐकू शकला नाही. त्याने ऐकणे बंद केले होते. ज्या दिवशी त्याने आपल्या 'श्रोता' डोक्याला गप्प केले, त्याच दिवशी शिवाने दिलेला स्वर तुटला. लोक म्हणतात रामाचा बाण नाभीवर लागला. नाभीत अमृत होते, ही देखील एक कथा आहे. सत्य हे आहे की नाभी ही अशी जागा आहे जिथून आवाज निघतो. रावणाच्या नाभीत तो पहिला स्वर शिल्लक होता जो त्याने कैलासावर ऐकला होता. रामाने त्याला मारले नाही, तर त्याला मुक्त केले. बाण लागताच रावण हसला. विभीषणने ते पाहिले होते. अंतिम क्षणी दहाही डोकी एकाच वेळी शांत झाली आणि पहिल्यांदाच तो पूर्णपणे ऐकू शकला – आपल्या आतील मौन. त्याने रामाला सांगितले, "मला ब्राह्मणाप्रमाणे अग्नी द्या." तो वरदान मागत नव्हता, तर तो आपली खरी ओळख आठवून देत होता. रहस्याचा अंत विभीषणने ताडपत्रे गुंडाळली आणि म्हटले, "दादांची शक्ती तप होते, संगीत होते, गणित होते. पण शक्तीचे रहस्य हे नाही की तुम्ही किती गोळा करता. रहस्य हे आहे की तुम्ही किती सोडू शकता." "त्याने देवांकडे अमरत्व मागितले, ब्रह्मदेव नाही म्हणाले. त्याने मनुष्य आणि वानरांना सोडून दिले, कारण त्याला वाटले ते तुच्छ आहेत. तीच 'सुटलेली' गोष्ट त्याला घेऊन बुडाली. शक्ती जेव्हा ठरवते की कोणाला लहान समजायचे, तेव्हाच ती आंधळी होते." तरणिने विचारले, "तर मग रावण वाईट होता का?" विभीषणने उत्तर दिले नाही. त्याने कोपऱ्यात ठेवलेली वीणा उचलली. तिची एक तार तुटलेली होती. त्याने ती छेडली. एक बेसुरा आवाज आला. "वाईट नाही, अपूर्ण होता. दहा डोकी असण्याचा अर्थ दहा वेळा विचार करणे नाही, तर एकदा दहाही जणांचे ऐकणे आहे. तो हे कधीच करू शकला नाही." बाहेर लंकेत नवीन सकाळ होत होती. राखेवर अंकुर फुटत होते. विभीषणने ग्रंथालयाचे द्वार उघडले. पहिल्यांदाच लंकेची मुले आत आली, त्यांनी ताडपत्रांना स्पर्श केला, स्वर वाचले. आणि तेव्हा, असे म्हणतात की, हवेत कुठेतरी दूरवरून रुद्र वीणेचा उलटा भैरव पुन्हा ऐकू आला, पण यावेळी तो काळ संथ करणारा नव्हता, तर मुक्त होता. जणू एखादा जुना श्रोता शेवटी स्वतःचेच गीत ऐकत असावा. ♥️ Shree Swami Samarth ♥️
येथे 'द लास्ट पेन' या इंग्रजी (शेवटची लेखणी) कथेचा मराठी अनुवाद दिला आहे:
## **द लास्ट पेन (शेवटची लेखणी)** **मदुराई, मीनाक्षी अम्मन मंदिराचे प्रवेशद्वार.** पेरियासामी. वय वर्षे ६o. दररोज सकाळी ६ वाजता ते मंदिराच्या प्रवेशद्वारात येऊन बसत. त्यांच्यासमोर एक छोटेसे कापड अंथरलेले असायचे. त्यावर पेन, पेन्सिल, रबर, कंपास पेटी अशा वस्तू मांडलेल्या असत. हे एक पदपथावरचे छोटेसे दुकान होते, पण तिथे फारशी विक्री होत नसे. पेरियासामींचा एक नियम होता. जेव्हा जेव्हा एखादा विद्यार्थी त्यांच्याकडे पेन मागे, तेव्हा ते आधी विचारायचे: *“बाळा... तुझी परीक्षा आहे का?”* *“हो आजोबा. आज माझा गणिताचा पेपर आहे. मी माझे पेन विसरलोय.”* पेरियासामी लगेच एक चांगले पेन निवडायचे आणि त्याला द्यायचे. *“हे घे. हे नशीबवान (लकी) पेन आहे. जा आणि १०० पैकी १०० गुण मिळव.”* *“किती पैसे झाले आजोबा?”* *“पैसे नंतर दे. आधी परीक्षा नीट लिही. मग परत येऊन तुझे गुण सांग, आणि मगच पैसे दे.”* मुले हसायची आणि पळून जायची. ती कधीच परत आली नाहीत. पेरियासामींनीही कधी त्यांच्याकडे मागणी केली नाही. त्यांची पत्नी, थंगम, त्यांना नेहमी रागावायची: *“तुम्ही वेडे झालात का? एका पेनची किंमत दहा रुपये आहे. असे फुकट वाटत राहिलात तर आपण काय खाणार? घराचे भाडे कोण भरणार?”* पेरियासामी आपली जुनी डायरी काढायचे. त्यात त्यांनी तारखेनुसार नोंदी केल्या होत्या: *“१२.०३.२०१० – रमेश – गणित परीक्षा – पेन – बाकी (Pending)”* *“०५.०६.२०११ – सुमती – हिंदी परीक्षा – पेन – बाकी (Pending)”* *“१८.०९.२०१३ – मुरुगन – १० वी बोर्ड परीक्षा – पेन – बाकी (Pending)”* ती डायरी अशा हजारो नोंदींनी भरली होती. मोजले तर साधारण ३,००० पेन आणि ३०,००० रुपये बाकी होते. *“बघ थंगम,”* ते म्हणायचे, *“हे कर्ज नाहीये. ही एक गुंतवणूक आहे. एक दिवस ती नक्कीच परत येईल.”* थंगम सुस्कारा सोडून म्हणायची: *“तुमच्या या गुंतवणुकीची धूळ होईल. तुम्ही म्हातारे होत चाललात, आता कोण परत येणार आहे?”* **वीस वर्षे उलटली.** पेरियासामी आता ८० वर्षांचे झाले होते. डोळ्यांची दृष्टी अंधूक झाली होती, ऐकूही कमी येत होते. तरीही ते रोज त्याच मंदिराच्या दारात, त्याच कापडावर पेन मांडून बसायचे. पण आता धंदा पूर्णपणे बंद झाला होता. मुले आता जेल पेन, स्केच पेन वापरत आणि सगळं काही ऑनलाईन मिळत असे. एका सकाळी, मंदिराच्या प्रवेशद्वारावर एक आलिशान गाडी येऊन थांबली. साधारण ३५ वर्षांचा एक माणूस बाहेर पडला. अंगात सूट-टाय आणि हातात फुलांचा गुच्छ. तो थेट पेरियासामींकडे गेला आणि त्यांच्या पाया पडला. *“आजोबा... मला ओळखलं का?”* पेरियासामींनी डोळ्यांवर जोर देऊन पाहण्याचा प्रयत्न केला. *“बाळा... मी म्हातारा झालोय. मला नीट दिसत नाही.”* *“आजोबा... १८ वर्षांपूर्वी... १० वीची बोर्ड परीक्षा होती. गणिताचा पेपर. त्या सकाळी मी रडत तुमच्याकडे आलो होतो. माझे पेन तुटले होते आणि माझ्याकडे पैसे नव्हते. तुम्ही मला एक पेन दिले आणि म्हणालात, ‘हे लकी पेन आहे, १०० मार्क मिळव.’ तुम्ही पैसेही घेतले नाहीत.”* पेरियासामींना काहीतरी आठवले. *“बाळा... तू तर...”* *“मी मुरुगन, आजोबा. त्या पेनने मी परीक्षा लिहिली. ९८ गुण मिळाले. मी पास झालो, कॉलेज पूर्ण केलं. आज माझी स्वतःची सॉफ्टवेअर कंपनी आहे—‘पेन्ना टेक्नॉलॉजीज’. माझ्या आयुष्याची सुरुवात तुमच्या त्या एका पेनने झाली.”* थंगम दारात उभी राहून हे सगळं ऐकत होती, तिच्या डोळ्यांतून पाणी वाहू लागले. मुरुगनने एक पाकीट बाहेर काढले. *“आजोबा... त्या दिवशी माझे तुमच्यावर १० रुपये देणे होते. आज मी ते व्याजासह परत करायला आलोय.”* त्या पाकिटात **१० लाख रुपयांचा चेक** होता. पेरियासामींचे हात थरथरू लागले. *“बाळा... मला पैशांची गरज नाही. तू यशस्वी झालास, हेच माझ्यासाठी पुरेसे आहे.”* *“नाही आजोबा. हे पैसे नाहीत. ही तुमची गुंतवणूक आहे—जी नफ्यासह परत आली आहे. तुम्हाला आता या फुटपाथवर बसण्याची गरज नाही. मी तुमच्या दोघांची काळजी घ्यायला समर्थ आहे.”* दुसऱ्या दिवशी वर्तमानपत्रात मोठी बातमी आली: **“एका सॉफ्टवेअर उद्योजकाने फुटपाथवरच्या आजोबांना दिली १० लाखांची गुरुदक्षिणा.”** ती बातमी वाचून दुसऱ्या दिवशी आणखी एक गाडी आली. *“आजोबा, मी सुमती. मी हिंदीच्या परीक्षेसाठी पेन नेले होते. आज मी हिंदीची शिक्षिका आहे.”* त्यानंतर रमेश आला. *“आजोबा, मी आता ऑडिटर आहे. तुमच्या पेननेच मी माझी पहिली बॅलन्स शीट लिहिली होती.”* एका आठवड्यात मंदिराच्या प्रवेशद्वाराला जणू लग्नाचे स्वरूप आले. डॉक्टर, इंजिनिअर, कलेक्टर, पोलीस अधिकारी—सगळे रांगेत उभे होते. प्रत्येकाने पेरियासामींच्या पाया पडून फुले, फळे आणि पाकिटे आणली होती. थंगमने ती जुनी डायरी काढली. ३,००० नोंदी. ३०,००० रुपये बाकी होते. पण आता त्या बदल्यात **३ कोटी रुपये** परत आले होते. पेरियासामी रडत म्हणाले: *“थंगम... मी तुला म्हणालो होतो. हे कर्ज नव्हतं. ती बीजे होती. मी ती पेरली आणि आज त्याचं एका मोठ्या जंगलात रूपांतर झालंय.”* आजही मीनाक्षी मंदिराच्या प्रवेशद्वारावर एक मोठे दुकान आहे: **“पेरियासामी पेन स्टोअर”**. तिथे भाडे भरावे लागत नाही, कारण मुरुगनने ते दुकान विकत घेतले आहे. दुकानात एक पाटी लावली आहे: *“येथे परीक्षा देणाऱ्या विद्यार्थ्यांसाठी पेन मोफत मिळतील. फक्त परत येऊन तुमचे गुण सांगा. पैसे नंतर द्या.”* त्याखाली एक छोटी ओळ लिहिली आहे: **“दहा रुपयांचे पेन आयुष्य बदलू शकते. विश्वास ठेवा.”** आणि तुम्हाला माहीत आहे का, आज ते दुकान कोण चालवते? मुरुगन—तो सॉफ्टवेअर कंपनीचा मालक. आठवड्यातून दोनदा तो आपला सूट काढून दुकानात बसतो आणि मुलांना पेन देतो. *“बाळा... हे लकी पेन आहे. जा आणि १०० गुण मिळव.”* तुम्ही जे देता ते फक्त एक पेन नसते—ती एक **आशा** असते. एक दिवस तीच आशा तुमच्यासमोर नतमस्तक व्हायला परत येईल. त्या दिवशी तुम्हाला समजेल की—तुम्ही कधीच गरीब नव्हता. तुम्ही खरोखर श्रीमंत होता. Shree Swami Samarth
The Smart Gruhini World 2
*अश्रु डोळ्यातून येतयं ग*
*कधी तुला मी पाहतोय ग*
*तुझे चरणाव माथा ठेऊन*
*कधी आरती करतय ग*
🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹
*!!आई माऊलीचा उदो उदो!!*
🙏🏻🌺🙏🏻🌺🙏🏻🌺🙏🏻🌺🙏🏻
2 months ago | [YT] | 20
View 2 replies
The Smart Gruhini World 2
🦚🪷🌹❤️🌹🪷🪷
जगातील सर्वात प्रभावी औषध म्हणजे जबाबदारी असते,
एकदा स्वीकारून तर बघा,
ती ना तुटू देईल,
ना थकू देईल..!
मासा पाण्याशिवाय जगू शकत नाही, पण पाण्याला मात्र माशाच्या असण्या-नसण्याने काही फरक पडत नाही !!"
🪷🪷🌹❤️🌹🪷🪷
2 months ago | [YT] | 6
View 0 replies
The Smart Gruhini World 2
कुठलेही मोठे शब्द नाहीत, मोठी वचनं नाहीत.
फक्त मनात एक शांत जागा, जिथे भीती न ठेवता
स्वतःसारखं राहता येतं. तेच तर
2 months ago | [YT] | 5
View 0 replies
The Smart Gruhini World 2
🥲काही लोकांना उत्तर देण्यापेक्षा शांत राहणंच जास्त योग्य असतं... कारण शब्द बदलले तरी काहींची विचारसरणी बदलत नाही! 💔🥀 Shree Swami Samarth 🙏
#Attitude #Motivation #LifeQuotes #MarathiQuotes #ViralPost
2 months ago (edited) | [YT] | 4
View 0 replies
The Smart Gruhini World 2
*🤝ग्रुप मध्ये🤝काय काय साध्य होते.?💐🌹‼️🙏*
*ग्रूप मध्ये आनंद असतो.*
*ग्रुप मध्ये उत्साह असतो.*
*ग्रुप मध्ये प्रोत्साहन मिळतं.*
*ग्रुप मध्ये जिव्हाळा असतो.*
*ग्रुप मध्ये एकमेकांची काळजी असते.*
*ग्रुप मध्ये सुसंवाद साधता येतो.*
*ग्रुप मध्ये सहकार्य मिळतं.*
*ग्रुप मध्ये शक्ती मिळते.*
*ग्रुप मध्ये दिलासा मिळतो.*
*ग्रुप मध्ये प्रबोधन होतं.*
*ग्रुप मध्ये आदर मिळतो.*
*ग्रुप मध्ये प्रेम मिळतं.*
*ग्रुप मध्ये आपुलकी असते.*
*ग्रुप मध्ये समन्वय असतो.*
*ग्रुप मध्ये सामंजस्य असते.*
*ग्रुप मध्ये मार्गदर्शन मिळतं.*
*ग्रुप मध्ये समुपदेशन होतं.*
*ग्रुप मध्ये सांत्वन केलं जातं.*
*ग्रुप मध्ये सामाजीकी करण होतं.*
*ग्रुप मध्ये व्यक्तिमत्व विकास होतो.*
*ग्रुप मध्ये मनोबल वाढतं.*
*ग्रुप मध्ये वक्तृत्व विकसित होतं.*
*ग्रुप मध्ये आपले पणाची भावना असते.*
*ग्रुप मध्ये बुद्धीची मशागत होते.*
*ग्रुप मध्ये अंतःकरण विशाल होतं.*
*ग्रुप मध्ये एकटे पणा दूर होतो.*
*ग्रुप मध्ये निराशा दूर होते.*
*ग्रुप मध्ये स्वयं विश्वास वाढतो.*
*ग्रुप मध्ये विचार प्रगल्भ होतात.*
*ग्रुप मध्ये भाषण व संभाषण सुधारते.*
*ग्रुप मध्ये मानसिक परिवर्तन घडून येतं.*
*ग्रुप मध्ये बौद्धिक विकास होतो.*
*ग्रुप मध्ये भावनिक विकास होतो.*
*ग्रुप मध्ये सकारात्मकता वाढते.*
*ग्रुप मध्ये संवेदन शीलता वाढते.*
*ग्रुप मध्ये कौशल्य विकसित होतं.*
*ग्रुप मध्ये संयम शिकता येतो.*
*ग्रुप मध्ये ज्ञानवृद्धी होते आणि प्रत्येकाच्या जीवना ओवीला लयबद्धता येऊन शिस्त लागते.*
*मला अजुन एक सांगावस वाटत की कुणी काही अडचणी मध्ये असेल मग ती कोणत्या ही प्रकारची असेल तर ग्रुप मध्ये मनमोकळे पणाने व्यक्त व्हा, ग्रुप मधील प्रत्येक सदस्य काही ना काही मदत करेलच. मग तो मानसिक सल्ला देणे, संवेदनशिल गोष्टी मध्ये मनमोकळे पणाने व्यक्त होऊन काही मदत करणे, कायदेशिर बाबी मधे मदत असेल, शैक्षिणक, सामजिक आर्थिक मदत इत्यादी बाबीसाठी काही ही असो या ग्रुपच्या माध्यमातून सोडवण्याचा सर्वांनी सहकार्याची भूमिका घेऊन हा ग्रुप एक कुटुंब म्हणून वाढवण्यास मदत होईल.*
*ज्याला ग्रुपचे महत्व कळतं तो संघटित होऊन टिकुन राहतो आणि कधी तरी व्यक्त होतोच.*
Shree Swami Samarth
2 months ago | [YT] | 3
View 0 replies
The Smart Gruhini World 2
कालपर्यंत "तू घरीच असतेस" असं तुच्छतेने म्हणणाऱ्यांच्या विचारांवर सर्वोच्च न्यायालयानेच शिक्कामोर्तब उत्तर दिलं आहे!
"तुला काय कामं असतात?"
"घर सांभाळणं हे स्त्रीचं कर्तव्यच आहे."
"घर सांभाळण्यात काय मोठेपणा?"
"घर तर कुणीही सांभाळू शकतं, बाहेर जाऊन पैसे कमावून बघ... मग कळेल!"
अशी वाक्यं अनेक गृहिणींनी आयुष्यभर ऐकली आहेत.
ती काही सांगायला गेली तर...
"बाहेरून थकून आलाय माणूस, हेही तुला कळत नाही का? किती टेन्शन असतं बाहेर! घरातलं तू बघ, मला नको सांगू."
आणि ती गप्प बसते...
कारण समाजाची समजूत अशी होती की ती घरी असते, त्यामुळे ती थकत नाही. तिला टेन्शन नसतं. तिला दिवसभर आरामच असतो!
तिची इतकीही हिम्मत नाही की उलट बोलून म्हणावं " माझी कामं आठ दिवस करुन बघा मग समजेल घरी किती आराम असतो ते "
पण आता वास्तवाला न्याय मिळाला आहे. गुंफण शब्दांची, भाव मनीचे
घराची संपूर्ण जबाबदारी सांभाळणाऱ्या गृहिणींच्या कष्टांचा सन्मान करत सर्वोच्च न्यायालयाने महत्त्वपूर्ण निरीक्षण नोंदवलं आहे.
"गृहिणी या केवळ घर चालवत नाहीत, तर त्या खऱ्या अर्थाने #देशनिर्मात्या आहेत."
तसेच, रस्ते अपघातात एखाद्या गृहिणीचा मृत्यू झाल्यास तिच्या कुटुंबाला मिळणाऱ्या भरपाईची रक्कम ठरवताना तिचं काल्पनिक मासिक उत्पन्न किमान ३०,००० रुपये गृहीत धरावं, असे निर्देश न्यायालयाने दिले आहेत.
आता तरी...
"तू काही कमावत नाहीस..."
"तू घरीच असतेस..."
या वाक्यांना आळा बसेल अशी अपेक्षा आहे.
आणखी एक गोष्ट...
काही वेळा नोकरी करणाऱ्या स्त्रियाही गृहिणींना म्हणतात,
"तुम्ही घरी असता, त्यामुळे सगळं करता. आम्हाला तर घर आणि नोकरी दोन्ही सांभाळावं लागतं."
पण अनेक नोकरदार महिलांना घरकामासाठी मदतनीस ठेवण्याची सुविधा असते. प्रत्येक गृहिणीला ती मुभा किंवा आर्थिक क्षमता असतेच असं नाही.
म्हणूनच गृहिणींच्या कष्टांची तुलना कोणाशीच होऊ शकत नाही.
घराला घरपण देणारी, कुटुंबाला आधार देणारी, प्रत्येकाच्या गरजा स्वतःच्या आधी पूर्ण करणारी गृहिणी ही "फक्त घरी असणारी स्त्री" नसते...
ती एक पूर्णवेळ #व्यवस्थापक, #काळजीवाहू, #स्वयंपाकी, #शिक्षक, #परिचारिका आणि कुटुंबाचा #आधारस्तंभ असते.
आशा करते, आता तरी गृहिणींची अवहेलना थांबेल आणि त्यांना योग्य तो सन्मान मिळेल.
कारण पगार नसला, तरी तिच्या कष्टांची किंमत #अमूल्य आहे!
#गृहिणी #Housewife #WomenEmpowerment #RespectHomemakers #SupremeCourt #स्त्रीशक्ती #गृहिणीचासन्मान
3 months ago | [YT] | 2
View 0 replies
The Smart Gruhini World 2
♥️श्री स्वामी समर्थ जय जय स्वामी समर्थ ♥️ श्री स्वामी समर्थ जय जय स्वामी समर्थ
#beingmalvani #कोकण #श्रीस्वामी #अक्कलकोट #swamisamarthmaharaj
3 months ago | [YT] | 4
View 0 replies
The Smart Gruhini World 2
*"संवाद" ......संवाद कुठे हरवले?*
*इकडे तिकडे शोधून पाहिले*
*नाही कुठे सापडले...*
*अरेच्चा !*
*हे तर मोबाईल मधे*
*जाऊन बसले.*
बोटांना काम मिळाले
तोंडाचे काम कमी झाले
शब्द मुके झाले
मोबाईल मधे लपून बसले
'हाय' करायला मोबाईल
'बाय' करायला मोबाईल
GM करायला मोबाईल
GN करायला मोबाईल
शुभेच्छांसाठी मोबाईल
'भावपूर्ण श्रद्धांजली'
साठीही मोबाईल
खरेदीसाठी मोबाईल
विक्रीसाठी मोबाईल
नाटक, सिनेमांची
तिकिटं मोबाईल वर
बस, ट्रेन, विमानाची
तिकिटं मोबाईल वर
शाळा, कॉलेजची
फी मोबाईल वर
डॉक्टरांची फी
मोबाईल वर
वेळंच नाही येत आता
दुस-यांशी बोलण्याची
बोलता बोलता
चेह-यावरचे भाव टिपण्याची
वेगवेगळ्या 'इमोजी'
धावून येतात मदतीला
दूधाची तहान
ताकावर भागवायला
आता शब्द कानांना सुखावत नाहीत
आता शब्द ओठांवर येत नाहीत
आता शब्द कोणी जपून ठेवत नाही
आता शब्द-मैफल कुठे भरतच नाही
मोबाईलवरील संवादाला अर्थ नाही
प्रत्यक्ष संवादातील मौज इथे नाही
आभासी जगातले संवादही आभासी
अशा संवादांचा आनंद नाही मनासी
*या आभासी संवादांना*
*मूर्त रूप कधी मिळेल का?*
*नक्की सांगा माणूस खरंच*
*ह्रुदयापासुन संवाद साधेल का ..?*
❤️🍁🌹❤️🌹🍁❤️
4 months ago | [YT] | 4
View 0 replies
The Smart Gruhini World 2
लंका दहन के तिसऱ्या दिवशी, जेव्हा राख अजूनही गरम होती, विभीषणने अशोक वाटिकेच्या मागील गुप्त कक्षाचे कुलूप उघडले.
हे रावणाचे खाजगी ग्रंथालय होते. तिथे सोन्याच्या भिंती नव्हत्या, तर ताडपत्रे होती. दहा हजारांहून अधिक. त्यावर कोणतेही राक्षसी मंत्र नव्हते, तर सामवेदाचे स्वर, आयुर्वेदाची सूत्रे, नक्षत्र गणना आणि वीणेचे आलाप लिहिलेले होते.
एक तरुण राक्षस, जो मेघनादचा मुलगा अक्षय नसून त्याचा शिष्य 'तरणि' होता, त्याने विचारले, "महाराज विभीषण, सगळे म्हणतात की दशानन अजिंक्य होता कारण त्याला ब्रह्मदेवाचा वरदान होते. त्याच्या शक्तीचे रहस्य हेच होते का?"
विभीषण हसला, पण त्या हसण्यात थकवा होता. "वरदान कवच देते, तलवार नाही. दादांच्या शक्तीचे रहस्य दहा डोक्यांमध्ये नव्हते, तर ती शक्ती दहा डोक्यांमध्ये विभागलेली होती."
पहिले डोके – ऐकणारा (श्रोता)
रावण पुलस्त्य ऋषींच्या कुळात जन्माला आला, तो जन्माने ब्राह्मण होता. वयाच्या दहाव्या वर्षी त्याने आपले वडील विश्रवा यांना विचारले, "बाबा, राक्षस का घाबरतात?" विश्रवा म्हणाले, "कारण ते ऐकत नाहीत."
तेव्हा रावणाने पहिले तप केले. तो हिमालयात गेला, कैलासाच्या छायेत बसला आणि त्याने शिवतांडव नाही, तर शिवाची शांतता (मौन) ऐकली. सात वर्षे त्याने फक्त ऐकले. वारा, पाणी, यक्षांची कुजबुज आणि मरणाऱ्या पशूंचा श्वास.
जेव्हा तो परतला, तेव्हा त्याच्याकडे पहिले डोके होते – श्रोता. तो कोणत्याही भाषेला एका क्षणात समजू शकत असे. देव, दानव, नाग, पशू. म्हणूनच तो यमाशी युद्ध करू शकला, कारण त्याने यमाच्या रेड्याच्या थकव्याचा आवाज आधीच ऐकला होता.
लोकांनी म्हटले, "रावणाला वरदान मिळाले." पण सत्य हे होते की त्याने ऐकण्याची तपश्चर्या केली होती.
दुसरे डोके – गाणारा (गायक)
दुसरे रहस्य होते त्याची वीणा, रुद्र वीणा. रावणाने शिवाला प्रसन्न करण्यासाठी आपली शिरे कापली, ही कथा सर्वांना माहित आहे. पण ती शिरे कापणे म्हणजे बळी नव्हता, तर तो एक स्वर होता.
प्रत्येक वेळी जेव्हा तो आपले शीर अर्पण करायचा, तेव्हा त्याच्या नाडीतून एक नवीन स्वर निघायचा. नऊ वेळा त्याने हे केले. दहाव्या वेळी शिवाने त्याचा हात धरला आणि म्हणाले, "बस कर. तू मृत्यूला संगीत बनवले आहेस."
त्या दिवसापासून रावणाच्या कंठात अशी शक्ती आली की तो सामवेद उलट्या क्रमाने गाऊ शकला. उलटा सामवेद मृत्यूला रोखत नाही, तर तो वेळेला (काळ) संथ करतो. म्हणूनच लंकेत घड्याळ हळू चालायचे. राक्षस शंभर वर्षे तरुण राहायचे.
विभीषणने एक ताडपत्र उचलले. त्यावर 'राग भैरव' उलटा लिहिलेला होता. "दादा रोज पहाटे हे गायचे. ते म्हणायचे, शक्ती मारण्यात नाही, तर थांबवण्यात (ठहरने में) आहे."
तिसरे डोके – गणना करणारा (गणितज्ञ)
रावण ज्योतिषी होता, पण फलित नाही तर गणिताचा जाणकार. त्याने लंकेचा पाया अशा मुहूर्तावर रचला जेव्हा शनि वक्री होता. सर्वांनी त्याला अपशकुन मानले. तो म्हणाला, "वक्री ग्रह मागे बघतो. जो मागे बघतो, तो कधीच पडत नाही."
त्याने नवग्रहांना बंदी बनवले, हे देखील अर्धसत्य आहे. त्याने त्यांना बंदी नाही, तर ओलीस (बंधक) ठेवले होते. प्रत्येक ग्रहाकडून त्याने एक सूत्र घेतले. मंगळाकडून धातुशास्त्र, बुधाकडून भाषा आणि शुक्राकडून संजीवनीचे अपूर्ण सूत्र.
त्याचे दहावे डोके हेच होते – संग्रहकर्ता. त्याला माहित होते की ज्ञान वाटल्याने कमी होत नाही, पण साठवून ठेवल्यास ते कुजते. त्याने ते रोखून धरले. लंकेचे ग्रंथालय जगातील सर्वात मोठे होते, पण त्याचे द्वार बंद होते.
चौथे रहस्य – अहंकार नाही, तर भीती
तरणिने विचारले, "मग त्यांचा पराभव का झाला?"
विभीषणने राखेवर हात फिरवला. "कारण त्याने दहा डोक्यांना कधीच एकत्र ऐकले नाही."
रावणाची खरी शक्ती त्याची 'एकाग्रता' होती. तो एका वेळी एकाच डोक्याने विचार करायचा. युद्धात तो योद्धा, यज्ञात ब्राह्मण, दरबारात राजा आणि वीणेवर कलाकार. पण जेव्हा त्याने सीतेचे अपहरण केले, तेव्हा पहिल्यांदाच त्याची दहाही डोकी एकाच वेळी बोलू लागली.
एकाने म्हटले, हे अधर्म आहे. दुसऱ्याने म्हटले, हा प्रतिशोध आहे. तिसऱ्याने म्हटले, हे प्रेम आहे. चौथ्याने म्हटले, ही परीक्षा आहे. पाचव्याने म्हटले, ही नियती आहे.
तो ऐकू शकला नाही. त्याने ऐकणे बंद केले होते. ज्या दिवशी त्याने आपल्या 'श्रोता' डोक्याला गप्प केले, त्याच दिवशी शिवाने दिलेला स्वर तुटला.
लोक म्हणतात रामाचा बाण नाभीवर लागला. नाभीत अमृत होते, ही देखील एक कथा आहे. सत्य हे आहे की नाभी ही अशी जागा आहे जिथून आवाज निघतो. रावणाच्या नाभीत तो पहिला स्वर शिल्लक होता जो त्याने कैलासावर ऐकला होता. रामाने त्याला मारले नाही, तर त्याला मुक्त केले.
बाण लागताच रावण हसला. विभीषणने ते पाहिले होते. अंतिम क्षणी दहाही डोकी एकाच वेळी शांत झाली आणि पहिल्यांदाच तो पूर्णपणे ऐकू शकला – आपल्या आतील मौन.
त्याने रामाला सांगितले, "मला ब्राह्मणाप्रमाणे अग्नी द्या." तो वरदान मागत नव्हता, तर तो आपली खरी ओळख आठवून देत होता.
रहस्याचा अंत
विभीषणने ताडपत्रे गुंडाळली आणि म्हटले, "दादांची शक्ती तप होते, संगीत होते, गणित होते. पण शक्तीचे रहस्य हे नाही की तुम्ही किती गोळा करता. रहस्य हे आहे की तुम्ही किती सोडू शकता."
"त्याने देवांकडे अमरत्व मागितले, ब्रह्मदेव नाही म्हणाले. त्याने मनुष्य आणि वानरांना सोडून दिले, कारण त्याला वाटले ते तुच्छ आहेत. तीच 'सुटलेली' गोष्ट त्याला घेऊन बुडाली. शक्ती जेव्हा ठरवते की कोणाला लहान समजायचे, तेव्हाच ती आंधळी होते."
तरणिने विचारले, "तर मग रावण वाईट होता का?"
विभीषणने उत्तर दिले नाही. त्याने कोपऱ्यात ठेवलेली वीणा उचलली. तिची एक तार तुटलेली होती. त्याने ती छेडली. एक बेसुरा आवाज आला.
"वाईट नाही, अपूर्ण होता. दहा डोकी असण्याचा अर्थ दहा वेळा विचार करणे नाही, तर एकदा दहाही जणांचे ऐकणे आहे. तो हे कधीच करू शकला नाही."
बाहेर लंकेत नवीन सकाळ होत होती. राखेवर अंकुर फुटत होते. विभीषणने ग्रंथालयाचे द्वार उघडले. पहिल्यांदाच लंकेची मुले आत आली, त्यांनी ताडपत्रांना स्पर्श केला, स्वर वाचले.
आणि तेव्हा, असे म्हणतात की, हवेत कुठेतरी दूरवरून रुद्र वीणेचा उलटा भैरव पुन्हा ऐकू आला, पण यावेळी तो काळ संथ करणारा नव्हता, तर मुक्त होता. जणू एखादा जुना श्रोता शेवटी स्वतःचेच गीत ऐकत असावा. ♥️ Shree Swami Samarth ♥️
4 months ago | [YT] | 3
View 0 replies
The Smart Gruhini World 2
येथे 'द लास्ट पेन'
या इंग्रजी (शेवटची लेखणी) कथेचा मराठी अनुवाद दिला आहे:
## **द लास्ट पेन (शेवटची लेखणी)**
**मदुराई, मीनाक्षी अम्मन मंदिराचे प्रवेशद्वार.**
पेरियासामी. वय वर्षे ६o. दररोज सकाळी ६ वाजता ते मंदिराच्या प्रवेशद्वारात येऊन बसत. त्यांच्यासमोर एक छोटेसे कापड अंथरलेले असायचे. त्यावर पेन, पेन्सिल, रबर, कंपास पेटी अशा वस्तू मांडलेल्या असत. हे एक पदपथावरचे छोटेसे दुकान होते, पण तिथे फारशी विक्री होत नसे.
पेरियासामींचा एक नियम होता. जेव्हा जेव्हा एखादा विद्यार्थी त्यांच्याकडे पेन मागे, तेव्हा ते आधी विचारायचे:
*“बाळा... तुझी परीक्षा आहे का?”*
*“हो आजोबा. आज माझा गणिताचा पेपर आहे. मी माझे पेन विसरलोय.”*
पेरियासामी लगेच एक चांगले पेन निवडायचे आणि त्याला द्यायचे.
*“हे घे. हे नशीबवान (लकी) पेन आहे. जा आणि १०० पैकी १०० गुण मिळव.”*
*“किती पैसे झाले आजोबा?”*
*“पैसे नंतर दे. आधी परीक्षा नीट लिही. मग परत येऊन तुझे गुण सांग, आणि मगच पैसे दे.”*
मुले हसायची आणि पळून जायची. ती कधीच परत आली नाहीत. पेरियासामींनीही कधी त्यांच्याकडे मागणी केली नाही.
त्यांची पत्नी, थंगम, त्यांना नेहमी रागावायची:
*“तुम्ही वेडे झालात का? एका पेनची किंमत दहा रुपये आहे. असे फुकट वाटत राहिलात तर आपण काय खाणार? घराचे भाडे कोण भरणार?”*
पेरियासामी आपली जुनी डायरी काढायचे. त्यात त्यांनी तारखेनुसार नोंदी केल्या होत्या:
*“१२.०३.२०१० – रमेश – गणित परीक्षा – पेन – बाकी (Pending)”*
*“०५.०६.२०११ – सुमती – हिंदी परीक्षा – पेन – बाकी (Pending)”*
*“१८.०९.२०१३ – मुरुगन – १० वी बोर्ड परीक्षा – पेन – बाकी (Pending)”*
ती डायरी अशा हजारो नोंदींनी भरली होती. मोजले तर साधारण ३,००० पेन आणि ३०,००० रुपये बाकी होते.
*“बघ थंगम,”* ते म्हणायचे, *“हे कर्ज नाहीये. ही एक गुंतवणूक आहे. एक दिवस ती नक्कीच परत येईल.”*
थंगम सुस्कारा सोडून म्हणायची:
*“तुमच्या या गुंतवणुकीची धूळ होईल. तुम्ही म्हातारे होत चाललात, आता कोण परत येणार आहे?”*
**वीस वर्षे उलटली.** पेरियासामी आता ८० वर्षांचे झाले होते. डोळ्यांची दृष्टी अंधूक झाली होती, ऐकूही कमी येत होते. तरीही ते रोज त्याच मंदिराच्या दारात, त्याच कापडावर पेन मांडून बसायचे. पण आता धंदा पूर्णपणे बंद झाला होता. मुले आता जेल पेन, स्केच पेन वापरत आणि सगळं काही ऑनलाईन मिळत असे.
एका सकाळी, मंदिराच्या प्रवेशद्वारावर एक आलिशान गाडी येऊन थांबली. साधारण ३५ वर्षांचा एक माणूस बाहेर पडला. अंगात सूट-टाय आणि हातात फुलांचा गुच्छ.
तो थेट पेरियासामींकडे गेला आणि त्यांच्या पाया पडला.
*“आजोबा... मला ओळखलं का?”*
पेरियासामींनी डोळ्यांवर जोर देऊन पाहण्याचा प्रयत्न केला.
*“बाळा... मी म्हातारा झालोय. मला नीट दिसत नाही.”*
*“आजोबा... १८ वर्षांपूर्वी... १० वीची बोर्ड परीक्षा होती. गणिताचा पेपर. त्या सकाळी मी रडत तुमच्याकडे आलो होतो. माझे पेन तुटले होते आणि माझ्याकडे पैसे नव्हते. तुम्ही मला एक पेन दिले आणि म्हणालात, ‘हे लकी पेन आहे, १०० मार्क मिळव.’ तुम्ही पैसेही घेतले नाहीत.”*
पेरियासामींना काहीतरी आठवले. *“बाळा... तू तर...”*
*“मी मुरुगन, आजोबा. त्या पेनने मी परीक्षा लिहिली. ९८ गुण मिळाले. मी पास झालो, कॉलेज पूर्ण केलं. आज माझी स्वतःची सॉफ्टवेअर कंपनी आहे—‘पेन्ना टेक्नॉलॉजीज’. माझ्या आयुष्याची सुरुवात तुमच्या त्या एका पेनने झाली.”*
थंगम दारात उभी राहून हे सगळं ऐकत होती, तिच्या डोळ्यांतून पाणी वाहू लागले. मुरुगनने एक पाकीट बाहेर काढले.
*“आजोबा... त्या दिवशी माझे तुमच्यावर १० रुपये देणे होते. आज मी ते व्याजासह परत करायला आलोय.”*
त्या पाकिटात **१० लाख रुपयांचा चेक** होता.
पेरियासामींचे हात थरथरू लागले.
*“बाळा... मला पैशांची गरज नाही. तू यशस्वी झालास, हेच माझ्यासाठी पुरेसे आहे.”*
*“नाही आजोबा. हे पैसे नाहीत. ही तुमची गुंतवणूक आहे—जी नफ्यासह परत आली आहे. तुम्हाला आता या फुटपाथवर बसण्याची गरज नाही. मी तुमच्या दोघांची काळजी घ्यायला समर्थ आहे.”*
दुसऱ्या दिवशी वर्तमानपत्रात मोठी बातमी आली:
**“एका सॉफ्टवेअर उद्योजकाने फुटपाथवरच्या आजोबांना दिली १० लाखांची गुरुदक्षिणा.”**
ती बातमी वाचून दुसऱ्या दिवशी आणखी एक गाडी आली.
*“आजोबा, मी सुमती. मी हिंदीच्या परीक्षेसाठी पेन नेले होते. आज मी हिंदीची शिक्षिका आहे.”*
त्यानंतर रमेश आला.
*“आजोबा, मी आता ऑडिटर आहे. तुमच्या पेननेच मी माझी पहिली बॅलन्स शीट लिहिली होती.”*
एका आठवड्यात मंदिराच्या प्रवेशद्वाराला जणू लग्नाचे स्वरूप आले. डॉक्टर, इंजिनिअर, कलेक्टर, पोलीस अधिकारी—सगळे रांगेत उभे होते. प्रत्येकाने पेरियासामींच्या पाया पडून फुले, फळे आणि पाकिटे आणली होती.
थंगमने ती जुनी डायरी काढली. ३,००० नोंदी. ३०,००० रुपये बाकी होते. पण आता त्या बदल्यात **३ कोटी रुपये** परत आले होते.
पेरियासामी रडत म्हणाले:
*“थंगम... मी तुला म्हणालो होतो. हे कर्ज नव्हतं. ती बीजे होती. मी ती पेरली आणि आज त्याचं एका मोठ्या जंगलात रूपांतर झालंय.”*
आजही मीनाक्षी मंदिराच्या प्रवेशद्वारावर एक मोठे दुकान आहे:
**“पेरियासामी पेन स्टोअर”**. तिथे भाडे भरावे लागत नाही, कारण मुरुगनने ते दुकान विकत घेतले आहे.
दुकानात एक पाटी लावली आहे:
*“येथे परीक्षा देणाऱ्या विद्यार्थ्यांसाठी पेन मोफत मिळतील. फक्त परत येऊन तुमचे गुण सांगा. पैसे नंतर द्या.”*
त्याखाली एक छोटी ओळ लिहिली आहे:
**“दहा रुपयांचे पेन आयुष्य बदलू शकते. विश्वास ठेवा.”**
आणि तुम्हाला माहीत आहे का, आज ते दुकान कोण चालवते?
मुरुगन—तो सॉफ्टवेअर कंपनीचा मालक. आठवड्यातून दोनदा तो आपला सूट काढून दुकानात बसतो आणि मुलांना पेन देतो.
*“बाळा... हे लकी पेन आहे. जा आणि १०० गुण मिळव.”*
तुम्ही जे देता ते फक्त एक पेन नसते—ती एक **आशा** असते. एक दिवस तीच आशा तुमच्यासमोर नतमस्तक व्हायला परत येईल. त्या दिवशी तुम्हाला समजेल की—तुम्ही कधीच गरीब नव्हता. तुम्ही खरोखर श्रीमंत होता.
Shree Swami Samarth
4 months ago | [YT] | 4
View 0 replies
Load more