lifedrops
LIFE DROPS — This isn’t just a channel; it’s a source of real-life wisdom.
We share practical tips on money, finance, relationships, health, love, and intimacy — everything essential for a meaningful life.
Don’t ignore these important aspects of living.
Focus on all of them, because true growth comes from balance.
TAMIL:-
LIFE DROPS — இது ஒரு சாதாரண channel அல்ல; இது வாழ்க்கையை புரிந்து வாழ கற்றுத்தரும் இடம்.
இங்கு நீங்கள் பணம், நிதி, உறவு, ஆரோக்கியம், அன்பு, நெருக்கம் போன்ற வாழ்க்கையின் முக்கிய அம்சங்கள் பற்றிய ஆலோசனைகள் பெறுவீர்கள்.
இந்த விஷயங்களை புறக்கணிக்காதீங்க — எல்லாவற்றிலும் கவனம் செலுத்துங்கள்.
ஏனென்றால் உண்மையான வளர்ச்சி சமநிலையிலும் விழிப்புணர்விலும் தான் இருக்கிறது. 🌿
lifedrops
she need to know this...!
7 hours ago | [YT] | 14
View 0 replies
lifedrops
அம்மா என்றழைத்த அஞ்சா நெஞ்சன்: சத்ரபதி சிவாஜியின் பெருமை
ஒரு போரில் சிவாஜியின் படைகள் ஒரு
சுல்தானைத் தோற்கடித்து, அவனது கோட்டையைக்
கைப்பற்றின.
வெற்றி பெற்றால் எதிரியின் ராணிகளைக் கவர்ந்து செல்வது அக்கால வழக்கம். அந்தச் சுல்தானின் மனைவி பேரழகி; அவளைச் சிவாஜிக்கு விருந்தாக்க வேண்டும் என நினைத்துப் படைத்தளபதிகள் அவளைப் பல்லக்கில் ஏற்றிக் கடுங்காவலுடன் சிவாஜியின் அரண்மனை வெளியே விட்டுச் சென்றனர்.
அன்றிரவு சிவாஜி பல்லக்கைக் கண்டதும், "யார் அது?" எனக் கேட்க, தளபதி விவரத்தைச் சொன்னான்.
சிவாஜி நேரே பல்லக்கருகே சென்று திரையை விலக்கிப் பார்த்தார். அச்சத்தில் மருண்ட விழிகளுடன் அவள் இருக்க, சிவாஜியோ
பணிவுடன் கூறினார்: "அம்மா, நீங்கள் மிகவும் பேரழகு. உங்கள் வயிற்றில் நான் பிறந்திருந்தால், நான் இன்னும் அழகாகப் பிறந்திருப்பேன்." அந்த வார்த்தைகள் கேட்டு தளபதி முதல் வீரர்கள் வரை வெட்கித் தலைகுனிந்தனர்.
சுல்தானின் மனைவி கையெடுத்துக் கும்பிட, அவள் கண்களுக்கு சிவாஜி ஒரு கடவுளாகத் தெரிந்தார்.
சிவாஜி தளபதியைக் கடுமையாகச் சினந்தார்: "பெண்கள் நம் பாரத நாட்டில் தெய்வம். பொன்னாசை, மண்ணாசையைவிடக் கொடியது பெண்ணாசை. மாபெரும் சாம்ராஜ்யங்களையே இது தரைமட்டமாக்கியிருக்கிறது. இனி இப்படி ஒரு இழிசெயலைக் கனவிலும் செய்யத் துணியாதீர்கள்.
முதல் வேலையாக இவளை விரும்பும் இடத்தில் பாதுகாப்பாக விட்டுவிட்டு வாருங்கள்" என்று கட்டளையிட்டார். இந்த நிகழ்வுதான் சிவாஜியின் பண்பாட்டு மேன்மைக்குச் சிறந்த உதாரணம்.
எந்தச் சூழ்நிலையிலும் குணம் மாறாது நல்லவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்பது பாரதத்தின் பண்பட்ட கலாச்சாரம். மூன்று வகையான மக்கள் உண்டு: நல்லவர்கள், கெட்டவர்கள், சந்தர்ப்பம் கிடைக்காமல் நல்லவர்களின் போர்வையில் வாழும் கெட்டவர்கள். சத்ரபதி சிவாஜி முதல் வகையைச் சேர்ந்தவர்.
அவரைப் பற்றி உலகப் பெரியவர்கள் கூறிய சிறப்புகள் ஏராளம். மொகலாயச் சக்கரவர்த்தி அவுரங்கசேப் அவரது மறைவின்போது, "இவ்வுலகின் அஞ்சா நெஞ்சன் உன்னிடம் வருகிறான். அவனுக்கு உன் சொர்க்கத்தின் வாசலைத் திறந்துவை" எனப் பிரார்த்தித்துள்ளார்.
ஷயிஸ்டகான் கூறினார்: "சிவாஜி என் விரல்களை மட்டும் நறுக்கவில்லை; என் கர்வத்தையும் நறுக்கி எறிந்துவிட்டார்." லார்ட் மவுண்ட்பேட்டன் சொன்னார்: "சிவாஜி இங்கிலாந்தில் பிறந்திருந்தால், நாங்கள் பூமியை மட்டுமல்ல, அண்ட சராசரத்தையும் ஆண்டிருப்போம்." பீஜப்பூர் சுல்தானின் பேகம் குமுறலுடன் கேட்டார்: "என் ராஜ்ஜியத்தில் சிவாஜியைத் தோற்கடிக்க ஓர் ஆள்கூட இல்லையா?" நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸிடம் ஹிட்லர் சொன்னார்: "உங்கள் தேசத்திலிருந்து
ஆங்கிலேயர்களை விரட்ட, ஹிட்லர் தேவையில்லை; சிவாஜியின் சரித்திரத்தைப் போதித்தாலே போதும்."
சிவாஜியின் அம்பர்கண்ட் யுத்தம் கின்னஸ் சாதனையில் இடம்பெற்றுள்ளது – 30,000 உஸ்பெக் வீரர்களை, 1,000 பேர் கொண்ட சிவாஜியின் படை நிர்மூலமாக்கியது. எதிரிப்படையில் ஒருவர்கூடத் திரும்பிப் போகவிடாமல் அழித்ததே உலகச் சாதனை. பாஸ்டன் பல்கலைக்கழகத்தில் "மேலாண்மைக்கு குரு சிவாஜி" என்ற பாடம் இன்றும் கற்பிக்கப்படுகிறது. ஆனால் இந்தியாவில், நாம் அடிமைப்பட்ட காலத்து மெக்காலே கல்வித்திட்டத்தால், சிவாஜி போன்ற மாவீரர்களைப் பற்றிப் போதுமான அளவு கற்றுக்கொடுப்பதில்லை.
நாம் நமது கல்வித்தரத்தை நாமே மாற்றியமைக்க வேண்டும். ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பே குருகுலங்களில் கற்றுத் தரப்பட்ட கல்வியே உலகின் சிறந்த கல்வியாக இருந்தது. ராஜராஜ சோழன், கரிகால சோழன் எந்தக் கல்லூரியில் கட்டிடக்கலை படித்தார்கள்?
கம்பர், திருவள்ளுவர், இளங்கோவடிகள் எங்கே இலக்கியம் பயின்றார்கள்? பதினெட்டுச் சித்தர்கள் சொல்லாத மருத்துவக் குறிப்பு இந்த உலகத்திலேயே இல்லை. தேசம், தியாகம், வீரம், விவேகம், அஞ்சாநெஞ்சம் – இவற்றை எதிர்கால சந்ததிகளுக்குக் கொண்டுசேர்க்க வேண்டுமானால், சிவாஜி போன்ற மாவீரர்களின் வரலாற்றைப் பிள்ளைகளுக்குச் சொல்லிக் கொடுப்பதை இன்றே தொடங்குவோம்.
15 hours ago | [YT] | 77
View 6 replies
lifedrops
ஏர் பிடித்தவன் vs பானை பிடித்தவள்:
ஒரு உண்மைக் கதை
தினசரி மாலையில் தன் நாய் மகாவுடன் வாக்கிங் போவது சகாவின் வழக்கம். அன்றும் இருவரும் பேசிக்கொண்டே ஒரு கிலோமீட்டர் தூரம் நடந்து கொண்டிருந்தார்கள்.
என்றைக்குமில்லாதபடி, தன் எஜமானியம்மாவைப் பற்றி மகாவிடம் மனம் விட்டுப் பேசினான் சகா. "எங்க எஜமானியம்மா போல யாரும் வரமாட்டாங்கம்மா. ரொம்ப நல்ல குணம்!" என்று பெருமையாகச் சொன்னான்.
"எல்லாம் வேலை வாங்குகிற டெக்னிக்!" என்று மகா ஒப்புக்கொள்ளாமல் சொன்னதும், சகாவுக்குக் கோபம் பொத்துக்கொண்டு வந்தது. "காலையில் எஜமானிக்குக் காப்பி போடும்போது, அதே பாலில், அதே டிகாஷனில் எனக்கும் போட்டுக் கொள்ளலாம், ஒன்றும் சொல்லமாட்டாங்க.
வாசல் கூட அவங்கதான் கூட்டிடுவாங்க! நான் வெறும் வாஷிங் மெஷினில் துணியைத் துவைத்து, காயப் போட்டு, மடித்துக் கொடுப்பதோடு சரி. அதுவே பீரோவில் அழகாக அடுக்கி வைத்துக்கொள்வாங்க!" என்று ஒரே மூச்சில் சொல்லி
முடித்தான்.
"கிச்சனிலிருந்து பெட்ரூம் வரை எங்கும் போக பர்மிஷன் உண்டு. மத்த முதலாளிகள் மாதிரி ஆச்சாரம், அனுஷ்டானம்னு சொல்லிக் கடுப்பேத்தமாட்டாங்க.
என்னோட சுதந்திரத்தில் தலையிட மாட்டாங்க. சம்பளத்தைப் பேசினதைக் கொடுத்துடுவாங்க, லீவு எடுத்தாலும் பிடிக்கமாட்டாங்க. தங்கமான மனுஷி!" என்று சொல்லி முடித்த சகாவிடம், "சம்பளம்...?" என்று கேட்டான் மகா.
"அதெல்லாம் ஒண்ணும் பிரச்சினை இல்லை... ஆனா, ஒரே ஒரு விஷயம்..." என்று சகா நிறுத்த, பிடிகிடைத்த பெருமையில் "என்ன... என்ன..." என்று கேட்டான் மகா. "முப்பதாம் தேதி என்னோட ஏடிஎம் கார்டை மட்டும் அவங்ககிட்ட கொடுத்திடணும்!" என்றான் சகா. மகா அதிர்ச்சியில், "என்ன சொல்றே? உன் ஏடிஎம் கார்டை எதுக்குக் குடுக்கணும்?" என்று கேட்டான்.
"ரொம்ப தூரம் நடந்துட்டோம், திரும்பிடலாம்" என்று சொன்ன சகா, "நீ ஒரு பழமொழி கேள்விப்பட்டதில்லையோ? 'ஏர் பிடித்தவன் என்ன செய்வான்? பானை பிடித்தவள் பாக்கியசாலி!'" என்றான். மகாவுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. சகா தொடர்ந்தான்: "சம்பளம் வரும். கார்டை அவங்ககிட்டக் கொடுத்துடணும். ஏனென்றால், அவங்கதான் வீட்டின் அனைத்துக் கட்டுப்பாட்டையும் வைத்திருக்கிற பானை பிடித்தவள். நான் வெறும் ஏர் பிடித்தவன்."
இப்போதுதான் மகாவுக்கு உண்மை புரிந்தது. சகா தன் மனைவியைப் பற்றித்தான் "எஜமானியம்மா" என்று குறிப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவன் சொன்ன பெருமைகள் எல்லாம் – காப்பி, சுதந்திரம், லீவு, பரிமிசன், அடுக்கும் பீரோ – எல்லாமே அவன் மனைவி அவனுக்குத் தரும் அன்பும் மரியாதையும்தான்.
ஆனால் அந்தக் காதலுக்கு ஒரு நிபந்தனை: சம்பளத்தின் மீதான கட்டுப்பாடு. "நேரமாகிறது, போய்த் திபன் செய்யணும்" என்று சொல்லி, சகா மகாவிடம் விடைபெற்றான்.
இந்தச் சிறு கதை, ஒவ்வொரு வீட்டிலும் நடக்கும் மெளனமான புரிதலைச் சொல்லாமல் சொல்கிறது. பானை பிடித்தவளே பாக்கியசாலி என்றாலும், அந்தப் பாக்கியத்தைக் காப்பவன் ஏர் பிடித்தவன்தான்.
அவள் இல்லாமல் அவன் ஒரு முழுமையற்றவன்; அவன் இல்லாமல் அவள் வெறும் பானைதான். உண்மையான கூட்டு வாழ்க்கை என்பது பகிர்வுகளின் சமநிலை – அதில் சில சமயங்களில் ஏடிஎம் கார்டும் ஒரு பகிர்வாக மாறிவிடும். அதற்குப் பெயர்தான் நம்பிக்கை.
1 day ago | [YT] | 90
View 3 replies
lifedrops
கணவன் - டெய்லி இந்த இட்லி தோசைய தவற வேற எதும் உனக்கு சமைக்க தெரியாதா?
மனைவி ~யாருக்கு தெரியாது! நா நெனச்சா டெய்லி வித விதமா சமைப்பேன்
கணவன் - அப்பறம் என்ன சமைக்க வேண்டியதுதானே?
மனைவி ~நா தான் நெனைக்கலையே 😏😏
2 days ago | [YT] | 159
View 6 replies
lifedrops
பத்து ரூபாய் திரும்பிய பயணம்: ஒரு நேர்மைச் சங்கிலி
ஒரு கடைக்காரர் தன் கடையைத் திறந்தபோது,
ஒரு ஏழைப் பெண் வந்து "ஐயா, உங்கள் 10 ரூபாய்" என்று நீட்டினார். கடைக்காரர் திகைத்துப் போனார்.
தான் அவருக்கு எப்போதும் 10 ரூபாய் கொடுத்ததில்லையே என்று அவர் கேள்விக் குறியுடன் பார்க்க, அந்தப் பெண் விளக்கினார்: "நேற்று நான் ₹100 கொடுத்தேன், ₹70க்குச் சாமான் வாங்கினேன். நீங்கள் ₹30க்குப் பதில் ₹40 திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டீர்கள்." கடைக்காரர் அந்த 10 ரூபாயை நெற்றியில் ஒற்றிக்கொண்டு, கல்லாவில் வைத்தார்.
"ஒரு விஷயம் சொல், சகோதரி.
பொருட்கள் வாங்கும்போது ₹5க்குக்கூட அவ்வளவு பேரம் பேசினாய். இப்போது ₹10ஐத் திருப்பிக் கொடுக்க இவ்வளவு தூரம் வந்திருக்கிறாயே?" என்று கேட்டார் கடைக்காரர். அதற்கு அந்தப் பெண், "பேரம் பேசுவது என் உரிமை. ஆனால் விலை தீர்மானிக்கப்பட்ட பிறகு குறைவாகக் கொடுப்பது பாவம். உங்கள் தவறால் வந்த இந்த ₹10, நான் வைத்துக்கொண்டால் என் மனசாட்சியில் உறுத்தும்" என்றார். அவர் 7 கிலோமீட்டர் தூரத்திலிருந்து இரண்டாவது முறையாக அந்த 10 ரூபாயைத் திருப்பித் தர வந்திருந்தார்.
கடைக்காரர் வியப்படைந்து, "நீ எங்கே வசிக்கிறாய்?" என்று கேட்க, "செக்டார் 8" என்றார் அந்தப் பெண். கடைக்காரருக்கு வாயடைத்துப் போனது. "₹10க்காக 7 கிலோமீட்டர் தூரம் வந்திருக்கிறாயா?" என்று கேட்க, அந்தப் பெண் சொன்னார்: "என் கணவர் இப்போது இந்த உலகில் இல்லை, ஆனால் அவர் கற்றுக்கொடுத்தார் – பிறருக்குச் சொந்தமான ஒரு பைசாவைக்கூட ஒருபோதும் எடுத்துக்கொள்ளாதே. மேலே உள்ளவர் எப்போது
வேண்டுமானாலும் கணக்குக் கேட்கலாம்.
அந்தக் கணக்கின் தண்டனை என் குழந்தைகளைப் பாதிக்கும்."
அவர் சென்றதும், கடைக்காரர் கல்லாவிலிருந்து ₹300 எடுத்துக்கொண்டு, உதவியாளரிடம் கடையைப் பார்த்துக்கொள்ளச் சொல்லிவிட்டு, சந்தையில் உள்ள இன்னொரு கடைக்குப் போனார். "பிரகாஷ், இந்தாருங்க உங்கள் ₹300.
நேற்று நீங்கள் சாமான் வாங்க வந்தபோது நான் அதிகப் பணம் வசூலித்துவிட்டேன்" என்றார். பிரகாஷ் சிரித்துக்கொண்டே, "நீங்க அதிகமா வசூலிச்சா, நான் திரும்ப வரும்போது கொடுத்திருக்கலாமே" என்றார். அதற்குக் கடைக்காரர், "நீங்கள் திரும்பி வருவதற்குள் நான் இறந்துவிட்டால் என்ன செய்வது? மேலே உள்ளவர் எப்போது கணக்குக் கேட்பார் என்று யாருக்குத் தெரியும்?"
இந்த வார்த்தைகள் பிரகாஷை உலுக்கின. பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு, அவர் ஒரு நண்பரிடம் ₹3 லட்சம் கடன் வாங்கியிருந்தார். அடுத்த நாளே அந்த நண்பர் இறந்துவிட, அந்தப் பணத்தைப் பற்றி நண்பரின் குடும்பத்துக்குத் தெரியாது. பிரகாஷ் பேராசையால் அதைத் திருப்பிக் கொடுக்கவே இல்லை.
இன்று அந்த நண்பரின் விதவை வேலைக்காரியாகக் குழந்தைகளை வளர்த்துக்கொண்டிருந்தாள். கடைக்காரரின் வார்த்தைகள் பிரகாஷின் மனசாட்சியைக் கூர்ப்படையத் தொடங்கின. இரண்டு மூன்று நாட்களின் கடும் மன உளைச்சலுக்குப் பிறகு, அவர் விழித்துக்கொண்டார்.
பிரகாஷ் வங்கியிலிருந்து ₹13 லட்சத்தை எடுத்துக்கொண்டு, தன் இறந்த நண்பரின் வீட்டுக்குச் சென்றார். விதவை தன் குழந்தைகளுடன் உட்கார்ந்திருந்தாள். பிரகாஷ் அவள் காலில் விழுந்தார். ஒவ்வொரு ரூபாய்க்காகவும் போராடும் அந்தப் பெண்ணுக்கு, ₹13 லட்சம் என்பது வாழ்வே மாறும் தொகை.
அவள் கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது. ஆனால் மிகப்பெரிய அதிர்ச்சி இதுதான்: அந்தப் பெண்தான், கடைக்காரரிடம் ₹10 திருப்பித் தர இருமுறை 7 கிலோமீட்டர் தூரம் வந்த அதே நேர்மையான ஆத்மா. அவர்தான் பிரகாஷின் நண்பரின் மனைவி.
கடின உழைப்பாலும் நேர்மையாலும் வாழ்பவர்கள் கடவுளால் சோதிக்கப்படலாம், ஆனால் அவர் அவர்களை ஒருபோதும் கைவிடுவதில்லை.
ஒரு சிறிய 10 ரூபாய் நேர்மை, எப்படி ஒரு மனிதனின் பத்து வருடக் குற்ற உணர்வை வெளிக்கொணர்ந்து, ஓர் ஏழைக் குடும்பத்தின் வாழ்க்கையையே மாற்றியது என்பதை இந்தக் கதை நமக்குச் சொல்லும். மேலே உள்ளவர் மீது நம்பிக்கை வையுங்கள்.
அவர் ஒரு நாள் செவிசாய்ப்பார். நேர்மைக்கு எப்போதும் ஒரு வெகுமதி காத்திருக்கிறது – சில சமயங்களில் அது ₹10 ஆகவும், சில சமயங்களில் அது ₹13 லட்சமாகவும், பெரும்பாலான சமயங்களில் அது மன அமைதியாகவும் வெளிப்படும். 🙏
2 days ago | [YT] | 196
View 6 replies
lifedrops
கண்கள் கதைக்கும் வேதனை: ஒரு கரைச்சல் எச்சரிக்கை
சில சமயங்களில் சில ஆண்களின் கண்களை
உற்று நோக்காதீர்கள்.
ஏனெனில் அவை பேசாத வார்த்தைகள், காணப்படாத கண்ணீர், மற்றும் ஒப்புக்கொள்ளப்படாத தோல்விகளின் களஞ்சியமாக இருக்கின்றன. புதுத்துணி கேட்கும் பையனின் ஏக்கத்திற்கு பதிலளிக்க முடியாமல், தலைகுனியும் அப்பாக்களின் கண்கள் அந்தப் பட்டியலில் முதலில் நிற்கின்றன.
தன் அம்மாவைத் தரக்குறைவாகப் பேசும் மனைவியைத் தடுத்து நிறுத்த முடியாமல், தன் இயலாமையில் வெட்கி நிற்கும் கணவனின் கண்களும், துரோகத்தைத் தாங்கமுடியாமல் "நான் என்ன செய்தேன்?" என்று அழும் காதலனின் கண்களும், ஒவ்வொரு இரவிலும் யாரோ ஒருவரின் தலையணையை நனைக்கின்றன.
"கடன்காரர்கள் வெளியே நிற்கிறார்கள்" என்ற மகனின் தாழ்ந்த குரலுக்கு முன் கூனிக் குறுகும் குடும்பத் தலைவனின் கண்கள், தன்னைவிட சிறியவனின் திருமணத்தில் "உனக்கு அடுத்தது எப்போ?" என்ற கேள்வியை எதிர்கொள்ளும் முதிர்கண்ணனின் (அல்லது முதிர்கன்னியின்) கண்கள் – இவை எல்லாமே மனசாட்சியின் முன் பதில் சொல்ல முடியாத கணங்கள்.
வரிசையில் நிற்கும்போது தன்னை முந்திச் செல்வோனிடம் எதிர்த்துப் பேசத் திராணியின்றி விட்டுக்கொடுக்கும் அப்பாவியின் கண்கள், பன்னிரண்டு மணி நேர வேலைக்குப் பின் வியர்வையும் சட்டையுமாக டிராஃபிக் சிக்னலில் காத்திருக்கும் மாதச் சம்பளக்காரனின் கண்கள் – ஒவ்வொன்றும் ஒரு கண்ணீர்க் கதை.
"இன்னும் எத்தனை நாள் வேலையில்லாமல் தெண்டசோறு தின்னுவ?" என்ற தந்தையின் நக்கலுக்காகப் பாதியில் எழுந்து செல்லும் வேலையில்லாப் பட்டதாரியின் கண்களும், உச்சி வெயிலில் ஒய்வெடுக்க உட்கார்ந்தால் மேலாளரின் அதட்டலுக்கு எழுந்தோடும் சாலை வேலையாளின் கண்களும், இருபதாம் தேதியே சம்பளம் தீர்ந்துபோக, இன்னும் பத்து நாட்களை எப்படிக் கடப்பது என்று தூங்காமல் தவிக்கும் சராசரி மனிதனின் கண்களும் – இவை அனைத்தும் ஒரே வலியின் வெவ்வேறு வடிவங்கள்.
ஆம், சில சமயங்களில் சில ஆண்களின் கண்களை உற்று நோக்காதீர்கள். ஏனென்றால், நீங்கள் உற்றுப் பார்ப்பதற்கு முன்பே, அவை ஏற்கனவே உலகின் அநீதிகளை உள்ளே விழுங்கி முடித்திருக்கும்.
அவற்றை நேருக்கு நேர் சந்தித்தால், உங்கள் இதயம் கல்லாக இருந்தாலும் கரைந்து போகும். ஆண்கள் அழுவதில்லை என்று சொல்வார்கள் – ஆனால் உண்மையில், அவர்கள் கண்கள்தான் அவர்களுக்காக இரவில் தனிமையில் பொங்கும் கடல்கள்.
3 days ago | [YT] | 222
View 6 replies
lifedrops
"மணி! நம்ம வீட்டுல குடியிருக்கிறவங்க அடுத்தவாரம்
வீட்டைக் காலி பண்ணிடுவாங்க.
வேற ஆள் யாராவது இருந்தா கூட்டிட்டு வாப்பா!" என்று பழனியப்பன், வீட்டுப் புரோக்கர் மணியின் கடைக்குள் அவசரமாக ஏறிவந்து சொன்னார். கடந்த பத்து வருடங்களுக்கும் மேலாகத் தன் வீட்டு மாடிப்போர்ஷனுக்கு வாடகைக்கு ஆள் கூட்டி வருபவர் மணிதான். பழனியப்பனின் எதிர்பார்ப்புக்கு ஏற்ப, இதுவரை ஐந்துக்கும் மேற்பட்ட குடும்பங்கள் வந்து போயிருந்தன.
அதற்குள் மணி, "அதுக்கென்னங்கய்யா… பார்த்துட்டாப் போச்சு. இந்தப் பத்து வருஷத்துல எத்தனை பேரைக் கூட்டிட்டு வந்திருக்கேன்? யாராவது எந்தப் பிரச்சனையாவது பண்ணினாங்களா? சரிங்க ஐயா… வாடகை ஏதாச்சும் ஏத்தியிருக்கீங்களா…
இல்ல அதே எட்டாயிரம்தானா?" என்று தன் வழக்கமான வேகத்தில் கேட்டான்.
"வாடகை என்ன வாடகை? அது பார்த்துக்கலாம்… ஆனா ஒரு கண்டிஷன்..." என்று பழனியப்பன் சொல்லி முடிப்பதற்குள், மணி புரிந்துகொண்டவனாகச் சொன்னான்: "அதான் தெரியுமேய்யா. வாடகைக்கு வர்றவர் சின்ன வயசா இருக்கணும். பேங்க் அல்லது கவர்மென்ட் வேலையா இருக்கணும்.
அப்பதான் ரெண்டு வருஷத்துல டிரான்ஸ்பராகி வீட்டைக் காலி பண்ணுவாங்க. குடும்பத்துல நாலு பேருக்கு மேல இருக்கக் கூடாது. முக்கியமா வயசானவங்க யாரும்
இருக்கக் கூடாது, அதானே?"
ஆனால் பழனியப்பன் மெதுவாகத் தலையசைத்தார். "இல்லே மணி! நான் இத்தனை வருஷமா அப்படித்தான் கண்டிஷன் போட்டு, எத்தனையோ வயசானவங்களை அவங்க பிள்ளைகள்கிட்டேயிருந்து பிரிச்சுட்டேன்.
வீடு காலியாகணும்னு நெனச்சு, வயசானவங்க வேணாம்னு சொன்னேன். ஆனா இப்போ..." அவரது குரல் தழுதழுத்தது. "அந்தப் பாவமோ என்னவோ, என் ரெண்டு பிள்ளைகளும் எங்களைத் தனியா விட்டுட்டு வெளிநாட்டுல செட்டிலாகிட்டாங்க."
மணி சற்று அதிர்ச்சியுடன் பழனியப்பனைப் பார்த்தான். பத்து வருடங்களாகத் தான் கடைப்பிடித்து வந்த அதே வாடகை நிபந்தனைகளை இன்று அந்த மனிதரே உடைத்துப் போடத் தயாராக இருந்தார். பழனியப்பன் தொடர்ந்தார்: "இப்போ வாடகைக்கு வரப்போற குடும்பத்துல பெரியவங்க இருந்தா, எனக்கும் என் மனைவிக்கும் சகலத்துலயும் துணையா இருப்பாங்கன்னு நினைக்கிறேன்.
வயசான பூர்வீகம் இருக்கிற இடத்துல, தனிமைதான் பெரிய பகை. அதனால்தான்..." அவர் இடைமறித்தார்.
"அதனால வாடகைக்கு வர்ற குடும்பத்துல வயசானவங்க இருக்கணும். அதான் புது கண்டிஷன்!
வாடகையைக் கூட குறைச்சுக்கலாம்!" பழனியப்பனின் வார்த்தைகள் மணியின் உள்ளத்தைத் தொட்டன. வாடகை என்பது சுவர்களுக்கான கட்டணம் மட்டுமல்ல, அது தனிமையைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் வாய்ப்பிற்கான விலையும்கூட என்பதை அந்த வார்த்தைகள் உணர்த்தின.
சற்று நேரம் அமைதியாக இருந்துவிட்டு, "சரிங்க ஐயா... இந்த முறை வயசானவங்க இருக்கிற குடும்பத்தையே தேடறேன்" என்றான் மணி. பழனியப்பன் ஒரு சிறு புன்னகையுடன், "நன்றி மணி" என்று சொல்லிவிட்டு இறங்கிச் சென்றார்.
வாழ்க்கையின் ஒரு கட்டத்தில், வாடகை வீட்டிற்கான நிபந்தனைகள் கூட, மனித உறவுகளின் முன் தனது சட்டென மாறிவிடும் என்பதற்கு அந்த நடைதான் சாட்சியாக இருந்தது.
4 days ago | [YT] | 123
View 2 replies
lifedrops
couples must need to know this ..!
5 days ago | [YT] | 98
View 1 reply
lifedrops
😐 "என் கணவர் அவரது அம்மாவின் பேச்சை கேட்டு என்னை ஒதுக்கி வைக்கிறார். நான் அவரை மாற்றுவது எப்படி?" 😔
😅 அட என்னங்க இது ? சின்ன விஷயம் . இதற்கு ஏன் இப்படி வருத்தம் ? 🤷♀️
🍇 கருப்பு திராட்சை பழங்கள் சாப்பிட வையுங்கள். அதிலும் சீட்லெஸ் என்றால் வெகு சிறப்பு . ✅
வெகு சுலபமான வழி . அப்புறம் பாருங்கள்... உங்கள் கால்களையே சுற்றி சுற்றி வருவார் ! 😂🔄
5 days ago | [YT] | 3
View 2 replies
lifedrops
நாலு கட்டுக் கீரையும், ஆறு
இட்லியும்: வாழ்க்கை பாடம்
வீதியொன்றில் கூடையில் கீரை விற்றுக்கொண்டு சென்றாள் ஒரு பெண். வீட்டு வாசலில் தன் மகனுடன் அமர்ந்திருந்த ஒரு தாய், அவளைக் கூப்பிட்டு ஒரு கட்டுக் கீரையின் விலை கேட்டார். "ஐந்து ரூபாய்" என்றாள் கீரைக்காரி.
உடனே அந்தத் தாய், "மூன்று ரூபாய்தான் தருவேன், மூன்று ரூபாய் என்று சொல்லி நாலு கட்டு கொடுத்திட்டுப் போ" என்று கடுமையாகப் பேரம் பேசத் தொடங்கினார்.
கீரைக்காரி மறுத்துவிட்டாள். "இல்லம்மா, வராது" என்று சொல்லி நகர்ந்தாள். சிறிது தூரம் சென்றதும் மீண்டும் திரும்பி, "மேல ஒரு ரூபாய் போட்டுக் கொடுங்கம்மா" என்று கெஞ்சினாள். ஆனால் அந்தத் தாய், "முடியாது, கட்டுக்கு மூன்று ரூபாய்தான்" என்று பிடிவாதமாக இருந்தார். கீரைக்காரி சிறிது நேரம் யோசித்துவிட்டு, "சரிம்மா, உன் விருப்பம்" என்று நாலு கட்டுக் கீரையையும் கொடுத்து, பன்னிரண்டு ரூபாயை வாங்கிக்கொண்டாள்.
பணத்தை வாங்கிக்கொண்டு கூடையைத் தூக்கித் தலையில் வைக்கப்போன வேளையில், திடீரென்று கீழே சரிந்து விழுந்தாள் கீரைக்காரி. பதறிப்போன அந்தத் தாய், "என்னடியம்மா, காலையில் ஒன்றும் சாப்பிடலையா?" என்று அன்புடன் விசாரித்தார். கீரைக்காரி மெல்லிய குரலில், "இல்லம்மா, போய்த்தான் கஞ்சி காய்ச்சணும்" என்றாள். அந்த வார்த்தைகள் அந்தத் தாயின் இதயத்தைத் தொட்டன.
"சரி, இரு இதோ வர்றேன்" என்று கூறிவிட்டு வீட்டுக்குள் சென்ற அந்தத் தாய், சிறிது நேரத்தில் ஒரு தட்டில் ஆறு இட்லிகளையும் சட்னியையும் எடுத்துக்கொண்டு திரும்பி வந்தார்.
"இந்தா, சாப்பிட்டுப் போ" என்று கீரைக்காரியின் கையில் தட்டைக் கொடுத்தார். கீரைக்காரி கண்கள் கலங்க, அந்த இட்லிகளை வாங்கிச் சாப்பிடத் தொடங்கினாள்.
இதையெல்லாம் உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த அந்தத் தாயின் மகன், குழப்பத்துடன் கேட்டான்: "ஏம்மா, நீங்க ஐந்து ரூபாய்க்குக் கீரையைப் பேரம் பேசினீங்க.
ஒரு இட்லி ஐந்து ரூபாய் என்று வைத்துக்கொண்டாலே, ஆறு இட்லிக்கு முப்பது ரூபாய் ஆகுமே? பேரம் பேசி உழைப்பாளியின் பணத்தை மிச்சப்படுத்தினீங்க, இப்போ ஏன் இவ்வளவு தாராளமாக இட்லிகளைக் கொடுக்கிறீர்கள்?" கேள்வி நியாயமாகவும் இருந்தது.
அதற்கு அந்தத் தாய் புன்னகையுடன் சொன்ன பதில்தான் இந்தக் கதையின் மையம்: "வியாபாரத்தில் தர்மம் பார்க்கக் கூடாது, தர்மத்தில் வியாபாரம் பார்க்கக் கூடாதுப்பா." வாங்கும்போது வியாபாரம்தான். கொடுக்கும்போது அது தர்மம். பேரத்தில் கடுமையாக இருந்த அதே கைகள்தான், பசியின் முன் அன்பாகவும் மாறும் என்பதை அந்தத் தாய் தன் செயலால் உணர்த்தினார். இதுவே உண்மையான மனிதநேயம் – அங்கு கணக்குகளும் விலைகளும் பொருந்தாது, இதயம் மட்டுமே பேசும்.
5 days ago | [YT] | 283
View 4 replies
Load more