ਮਾਲਵਾ ਰੂਟਸ
♥️ ਪੰਜਾਬ ♥️
Hey guys what's up everyone, hope you all are doing great!
Welcome to my YouTube channel🤝
I want you guys to join this exciting journey by hitting the subscribe button and if you think my content deserves a share then don't hesitate, it's free.😎
ENJOY and THANK YOU ♥️
For any inquiry & copyright matter please contact me :-
EMAIL 📩 : singhparm871@Gmail.com
ਮਾਲਵਾ ਰੂਟਸ
ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਦਾਸੀਆਂ ਦੌਰਾਨ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਤਾਰਿਆ। ਕੌਡਾ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਇੱਕ ਸੀ। ਭਾਈ ਬਾਲੇ ਨੇ ਗੁਰੂ ਅੰਗਦ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ- ਗੁਰੂ ਜੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇ ਮਰਦਾਨਾ ਮਨ ਪਰਚਾਵੇ ਵਾਸਤੇ ਹਾਸ ਬਿਲਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕੁੱਝ ਕੋਹਾਂ ‘ਤੇ ਦੂਰ ਜਾ ਬੈਠੇ। ਇੱਥੇ ਬੈਠੇ ਬੈਠੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਮਰਦਾਨੇ ਦਾ ਮਨ ਭਰਮਾ ਦਿੱਤਾ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਗੁਰੂ ਜੀ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ ਮੈ ਘਰ ਚਲਿਆ ਜਾਵਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋਗਿਆ ਹੈ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਪਰ ਮਰਦਾਨਾ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨਿਆ ਤੇ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਬਾਲੇ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਉਜਾੜ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬੈਠੇ ਰਹੇ ਇੱਕ ਕਦਮ ਵੀ ਅਗੇ ਨਾ ਤੁਰੇ। ਮਰਦਾਨਾ ਜਦ ਤੁਰ ਕੇ ਥੋੜੀ ਦੂਰ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਖਸ਼ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਦੇ ਕਾਬੂ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਮਰਦਾਨਾ ਥਰ-ਥਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਦਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾਨਾ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਕਿ ਗੁਰੂ ਜੀ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਬਿਪਤਾ ਤੋਂ ਛੁਡਾਓ, ਮੁੜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਕਦੀ ਭੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ ਇਧਰ ਬਾਲੇ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਗੁਰੂ ਜੀ ਅੱਗੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚਲਦੇ ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਬੈਠ ਰਹੇ ਹੋ।
ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਬਾਲਾ ! ਅੱਗੇ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਲੀਏ ਮਰਦਾਨਾ ਤਾਂ ਇਕ ਰਾਖਸ਼ ਨੇ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਤੇਲ ਦੇ ਕੜਾਹੇ ਵਿੱਚ ਤਲ ਕੇ ਖਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਚੱਲ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਦੀ ਬੰਦਖਲਾਸੀ ਕਰਾਈਏ। ਬਾਲੇ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਜਿੱਥੇ ਰਾਖਸ਼ ਮਰਦਾਨੇ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਛਿਨ ਭਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਕੌਡੇ ਰਾਖਸ਼ ਦਾ ਘਰ ਬੜੇ ਸੰਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਬ੍ਰਿੱਛਾ ਦੀ ਆੜ ਵਿਚੋਂ ਮਰਦਾਨੇ ਨੂੰ ਵੇਖਕੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਹੱਸਕੇ ਆਖਿਆ – ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਬੈਠਾ ਹੈ ਘਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ? ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ ਮਰਦਾਨਾ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕਿਹਾ ਮਹਾਰਾਜ ! ਮੇਰੇ ਪਾਸੋਂ ਭੁੱਲ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਮੈਨੂੰ ਬਖਸ਼ੋ। ਜਦੋਂ ਤੇਲ ਦਾ ਕੜਾਹਾ ਅੱਗ ਵਾਂਗੂੰ ਤਪ ਗਿਆ ਤਾਂ ਰਾਖਸ਼ ਮਰਦਾਨੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਮਰਦਾਨੇ ਨੇ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਕੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਰੱਖ ਲਵੋ ਰੱਖ ਲਵੋ ਆਖਿਆ।
ਮਰਦਾਨੇ ਦੇ ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਜਦ ਰਾਖਸ਼ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤਪਦੇ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਮਰਦਾਨੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸਿਆਲੇ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗੂੰ ਤੇਲ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਕੌਤਕ ਵੇਖਕੇ ਕੌਡਾ ਬੜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜਦ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਹੈਰਾਨਗੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇੱਧਰ ਉੱਧਰ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਸਾਰ ਹੀ ਕੌਡੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈ ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਮੇਰਾ ਤੱਪਦਾ ਕੜਾਹਿਆ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ – ਕੌਡਾ! ਤੂੰ ਦੇਰੀ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਭੋਜਨ ਹੈ ਬਿਨ ਤਲੇ ਖਾ ਲੈ। ਕੌਡੇ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ! ਮੈ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੱਜ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕੌਡੇ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਸਦਕਾ ਪਹਿਲਾਂ ਗਿਆਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਕੁਟੀਆ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣਾ ਇਕ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਲੈ ਆਇਆ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਆਪ ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਆਪ ਜੀ ਦਾ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਅਕਸ ਵੇਖਕੇ ਤਤਛਿਨ ਹੀ ਆਪ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕੌਡਾ ਗੁਰੂ ਜੀ ਵਾਸਤੇ ਭੇਟਾ ਲਈ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਲੈ ਆਇਆ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੱਗੋਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕੁਝ ਫਲ ਕੌਡੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਖਾਣ ਨਾਲ ਉਹ ਤਤਛਿਨ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਉਸਤਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਬੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਉਸਤਤਿ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਹਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਾਇਆ — ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ ਤੁਸੀਂ ਅੰਤਰਜਾਮੀ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ ਮੈ ਆਪਣਾ ਹਾਲ ਦਸਦਾ ਹਾਂ। ਪਹਿਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਂ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬੜਾ ਅਭਿਮਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਸੁਭਾਵਕ ਹੀ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਗਏ ਮੈਂ ਅੱਗੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਅਵੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸਰਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੂੰ ਰਾਖਸ਼ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਖੋਟੇ ਕਰਮ ਕਰੇਂਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰਾਪ ਸੁਣਕੇ ਮੈ ਬੜਾ ਡਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਹੇ ਗੁਰੂ ਜੀ! ਮੇਰੇ ਅਪਰਾਧ ਮੈਨੂੰ ਡੰਨ ਰਾਕਸ਼ ਦੇਹੀ ਧਾਰਨ ਦਾ ਮਿਲਿਆ ਹੈ ਇਸ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਛੁਟਕਾਰਾ ਕਦੋਂ ਹੋਵੇਗਾ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਨਿਰੰਕਾਰ ਅਵਤਾਰ ਧਾਰਕੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਤੇਰਾ ਪਾਰ ਉਤਾਰਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਗੁਰੂ ਜੀ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਛਾਣਾਂਗਾ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝਾਓ। ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਇਸ ਵਿਚੋਂ ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਹੀ ਦਿਸੇ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਲਵੀਂ ਕਿ ਇਹ ਨਿਰੰਕਾਰ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਤੇਰਾ ਉਧਾਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਇਹ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਗੁਰੂ ਜੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਣ ਕੇ ਡੇਰਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਅਨੇਕਾਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਫੜ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਮੈਂ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿਚੋਂ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਹੀ ਇਸ ਵਿਚੋਂ ਦਿਸਦੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਇਕ ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਚਿਹਰਾ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਦਿਸਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਿਸਚਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਸਰਾਪ ਕਟਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਕੇ ਕੌਡੇ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦੇਵ ਸਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। 🙏🏻🙏🏻
6 days ago | [YT] | 72
View 0 replies
ਮਾਲਵਾ ਰੂਟਸ
ਸਾਖੀ - ਰਾਜਾ ਜਨਕ
ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਜੀ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਵਿੱਚ ਗੁਰਮੁਖਿ ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਨਾਲ ਨਿਵਾਜਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗੁਰਬਾਣੀ ਫੁਰਮਾਉਂਦੀ ਹੈ :---
"ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਨਕਿ ਹਰਿ ਨਾਮਿ ਲਿਵ ਲਾਈ ॥"
ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਬਹੁਤ ਕਮਾਈ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਦੁਨਿਆਵੀ ਪੱਖੋਂ ਵੀ ਇੱਕ ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਸਨ, ਦੂਸਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਟੀ ਸੀਤਾ ਜੀ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਦੀ ਧਰਮ ਪਤਨੀ ਸੀ। ਦੁਨਿਆਵੀ ਪੱਖੋਂ ਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਪੱਖੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੁਤਬਾ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਸੀ। ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਰਾਜ ਦਰਬਾਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮੇਲ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਜੁੜੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਰਸਤੇ ਪਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਬੁਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਮੁਨੀ ਪੁੱਜ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਜੀ ਅਪਨੇ ਆਸਣ ਤੇ ਬਿਰਾਜਮਾਨ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਅਸ਼ਟਵਕਰ ਜੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਵਲ਼ ਪੈਂਦੇ ਸੀ। ਇਸ ਕਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਵੀ ਬੜੀ ਬੇਢੰਗੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਮੁਨੀ ਹੱਸ ਪਏ। ਅਸ਼ਟਵਕਰ ਜੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਮੁਨੀਆਂ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਜੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ, ਰਾਜਨ! ਆਪ ਨੇ ਤਾਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਬੁਲਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਚਮਾਰਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਬੁਲਾਈ ਸੀ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਬੁਲਾਇਆ? ਇਹ ਸੁਣ ਕਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੁਨੀ ਅੱਗ ਬਬੂਲੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਕਹਿੰਦੇ, ਆਪ ਇਸ ਨੂੰ ਦੰਡਿਤ ਕਰੋ ਨਹੀਂ ਤੇ ਅਸੀਂ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਪ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗੇ। ਜਨਕ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਅਸ਼ਟਵਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁਛਿੱਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਜੇਹੇ ਅਪਸ਼ਬਦ ਕਿਉਂ ਕਹੇ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਕੋਈ ਵੀ ਅਪਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਕਹੇ। ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਵੇਲੇ ,ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸਹੀ ਕੀਤੀ ਜੋ ਵੀ ਪ੍ਰਾਣੀ ਜਿਸ ਕੰਮ ਵਿਚ ਮਾਹਿਰ ਹੋਵੇ ਉਸ ਦੀ ਟਿਪਣੀ ਅਪਨੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਸਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੋ ਟਿਪਣੀ ਮੇਰੇ ਚੰਮ ਬਾਰੇ ਕੀਤੀ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ । ਚੰਮ ਦੀ ਪਰਖ ਚਮਾਰ ਨੂੰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ । ਇਸੀ ਕਾਰਨ ਮੈ ਇਸ ਸਭਾ ਨੂੰ ਚਮਾਰਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਕਿਹਾ ਹੈ । ਰਾਜਨ ਨੇ ਸਭ ਵਲ ਵੇਖਿਆ, ਸਭਨਾਂ ਨੇ ਨੀਵੀਂ ਪਾ ਲਈ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਸੰਨਾਟਾ ਛਾ ਗਿਆ ।
ਜਨਕ ਜੀ ਬਾਰੇ ਇਕ ਹੋਰ ਸਾਖੀ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਗੁਰਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ । ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿ
" ਜੂਠਨ ਜੂਠਿ ਪਈ ਸਿਰ ਉਪਰ ਖਿਨੁ ਮਨੂਆ ਤਿਲੁ ਨ ਡੁਲਾਵੈਗੋ।।"
ਇਹ ਤੁਕ ਕਾਨੜਾ ਰਾਗ ਵਿਚ 1309 ਅੰਗ ਤੇ ਹੈ। ਸਾਖੀ ਕੁਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਜੀ ਪਾਸ ਗਿਆਨ ਲੈਣ ਲਈ ਆਏ, ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਦੇਖ, ਜਨਕ ਜੀ ਮੰਨ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਪਨੇ ਪਾਸ ਹੀ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਲੱਗ ਗਏ, ਇਸੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ । ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਮੇਲਾ ਲਗਾ ਤਾਂ ਜਨਕ ਜੀ ਨੇ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਤੇਲ ਦੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਕਟੋਰੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੋ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੇਲੇ ਦਾ ਚਕੱਰ ਲਗਾ ਕੇ ਆਵੋ, ਪਰ ਧਿਆਨ ਰਹੇ ਕਿ ਕਟੋਰੀ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਵੀ ਤੇਲ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਗਿਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ । ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਸਤਿ ਬਚਨ ਕਿਹਾ ਤੇ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕਰ ਮੇਲੇ ਵੱਲ ਨੂੰ ਤੁਰ ਗਏ।
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜਦ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਵਾਪਸ ਪਰਤੇ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਜੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਪੁਛਿੱਆ ਕਿ ਕਟੋਰੀ ਵਿਚੋਂ ਤੇਲ ਬਾਹਰ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਗਿਰਿਆ। ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਆਪ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਸਦਕਾ ਇਕ ਵੀ ਬੂੰਦ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਗਿਰੀ ਜੀ। ਰਾਜਨ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇ ਤੇ ਪੁਛਿੱਆ ਕਿ ਮੇਲੇ ਵਿਚ ਕੀ ਦੇਖਿਆ?
ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, ਮੇਲੇ ਬਾਰੇ ਦਾਸ ਨੂੰ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਮੇਰਾ ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਧਿਆਨ ਤੇਲ ਵਿਚ ਸੀ ਕਿ ਇਕ ਵੀ ਬੂੰਦ ਤੇਲ ਦੀ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਗਿਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਜੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇ ਤੇ ਕਿਹਾ ਤੁਸੀ ਮੇਲੇ ਵਿਚ ਹੁੰਦੇ ਹੋਇ ਵੀ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਦਿੱਤਾ। ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾ ਇਮਤਿਹਾਨ ਪਾਸ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਸੋ ਪਹਿਲੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਟਿਕਾਣਾ ਹੀ ਮੁੱਖ ਮਕਸਦ ਹੋਣਾ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ ।
ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਅਗਲੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਸਮਾਂ ਪੈਣ ਤੇ ਜਨਕ ਜੀ ਨੇ ਅਪਨੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਭੋਜ ਕੀਤਾ। ਭੋਜਨ ਮਹਿਲ ਦੀ ਛੱਤ ਤੇ ਕਰਾਇਆ ਜਾਣਾ ਸੀ ।
ਜਨਕ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ ਤੁਸੀਂ ਮਹਿਲ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਪਾਸੇ ਫਲਾਂ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਖੜੇ ਰਹਿਣਾ । ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੈਂ ਨ ਬੁਲਾਵਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਉਥੋਂ ਨਹੀਂ ਹਿਲਣਾ। ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਸਤਿ ਬਚਨ ਕਹਿ ਕੇ ਦੱਸੀ ਹੋਈ ਨੀਅਤ ਜੱਗ੍ਹਾ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ । ਛੱਤ ਤੇ ਭੋਜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ, ਖਾਣਾ ਖਾ ਕਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜੂਠੇ ਪੱਤਲ ਮਹਲ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟੀ ਗਏ। ਭੋਜ ਚਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਭੋਜਨ ਕਰ ਲੋਕ ਪੱਤਲ ਮਹਲ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟੀ ਗਏ। ਜਦ ਭੋਜ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ ਤਾਂ ਮਹਿਲ ਦੀ ਛੱਤ ਨੂੰ ਧੋਤਾ ਗਿਆ । ਫਿਰ ਮਹਲ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਪਾਸੇ ਜਿੱਥੇ ਪੱਤਲ ਸਿੱਟੇ ਸੀ ਉਹ ਸਫਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ । ਸਫਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪੱਤਲਾ ਨੀਚੇ ਦੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ। ਸਾਰੇ ਸਫਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਤੋਂ ਮਾਫੀਆਂ ਮੰਗਣ ਲਗੇ ਕਿ ਸਾਥੋਂ ਗਲਤੀ ਹੋ ਗਈ, ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਭ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰੀ ਜਾਣ ਤੇ ਕਹੀ ਜਾਣ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ। ਕਿਤਨੀ ਦੇਰ ਇਹੀ ਕੁੱਝ ਚਲਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਥੋਂ ਮਹਲ ਨੂੰ ਚੱਲੋ । ਪਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ । ਅੰਤ ਨੂੰ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਜਦ ਤਕ ਰਾਜਨ ਨਹੀਂ ਸੱਦਦੇ ਮੈ ਇਥੋਂ ਨਹੀਂ ਹਿਲ ਸਕਦਾ ।
ਸਫਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਜੀ ਪਾਸ ਗਏ ਤੇ ਮਾਫੀਆਂ ਮੰਗਦਿਆਂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਮਾਜਰਾ ਸੁਣਾਇਆ ਤੇ ਦਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਉਥੋਂ ਹਿੱਲਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹਨ । ਉਹ ਪਰਨਾਲੇ ਦੇ ਨੀਚੇ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਿੱਜ ਚੁਕੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਲੈ ਆਓ । ਬੜੇ ਹੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਜਨਕ ਜੀ ਪਾਸ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ । ਜਨਕ ਜੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ ਤੇ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਜਨਕ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਦੇਖ ਅਤਿਅੰਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ। ਜਨਕ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਅਤਿ ਗੰਦੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਛਾੱਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ ਤੇ ਗੁਰੂ ਚੇਲਾ ਇਕ ਮਿਕ ਹੋ ਗਏ। ਇਸੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਗੁਰਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਰਸਾਇਆ ਹੈ :--
"ਜਾਤ ਨਜਾਤਿ ਦੇਖਿ ਮਤ ਭਰਮਹੁ ਸੁਕ ਜਨਕ ਪਗੀਂ ਲਗਿ ਧਿਆਵੈਗੋ।।
ਜੂਠਨ ਜੂਠਿ ਪਈ ਸਿਰ ਉਪਰਿ ਖਿਨੁ ਮਨੂਆ ਤਿਲੁ ਨ ਡੁਲਵੈਗੋ।।7।।
ਜਨਕ ਜਨਕ ਬੈਠੇ ਸਿੰਘਾਸਨਿ ਨਉ ਮੁਨੀ ਧੂਰਿ ਲੈ ਲਵੈਗੋ ।।
ਨਾਨਕ ਕਿਰਪਾ ਕਿਰਪਾ ਕਰਿ ਠਾਕੁਰ ਮੈ ਦਾਸਨਿ ਦਾਸ ਕਰਾਵੈਗੋ।।8।। "
ਕਿਸੇ ਦੀ ਉਚੀ ਯਾ ਨੀਚੀ ਜਾਤੀ ਦੇਖ ਕਰ ਭਰਮ ਵਿਚ ਪੈਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਕਿ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਜਨਕ ਜੀ ਦੇ ਪੈਰੀਂ ਪੈ ਕੇ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਸੀ। ਜਦ ਬੇ ਗਿਣਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜੂਠਨ ਜੂਠ ਸਿਰ ਤੇ ਪਈ ਮਨ ਫਿਰ ਵੀ ਚਲਾਇਮਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਅਪਨੇ ਮੁਰਸ਼ਦ ਦੇ ਹੁਕਮ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਤਾਂ ਹੋਣੀ ਹੀ ਸੀ ।
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੈ :---
"ਹੁਕਮਿ ਮੰਨਿਐ ਹੋਵੈ ਪਰਵਾਣੁ ਤਾ ਖਸਮੈ ਕਾ ਮਹਲੁ ਪਾਇਸੀ ।।"
ਹੁਕਮ ਮੰਨਿਆਂ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਰਵਾਣ ਹੋ ਜਾਈਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਮਹਲ ਦੀ ਪਰਾਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਵੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਰਵਾਣ ਹੋ ਗਏ ।
ਧਰਮੀ ਇਨਸਾਨ ਕਿਤਨਾ ਦਇਆਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਜੀ ਦੀ ਇਸ ਅਗਲੀ ਸਾਖੀ ਤੋਂ ਸਮਝ ਆ ਜਾਏਗੀ । ਜਦ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਜੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕਰ ਦੇਵਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾ ਰਹੇ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਗਣ ਗੰਧਰਭ ਸਾਰੇ ਹੀ ਸੁਖੀ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਨਰਕ ਆਏ ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਹਾ ਹਾ ਕਲਾਪ ਮਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਪਨੇ ਕੀਤੇ ਗੁਨਾਹਾਂ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਭੁਗਤਾਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਦਇਆਵਾਨ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਤਕਲੀਫ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ, ਚਾਹੇ ਤਕਲੀਫ ਉਸ ਦੀ ਅਪਨੀ ਹੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ। ਜਨਕ ਜੀ ਨਰਕ ਵਿਚ ਗਏ, ਧਰਮਰਾਜ ਜੀ ਉਠ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਏ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਮੇਰੇ ਅਤਿ ਊਚੇ ਭਾਗ ਜੋ ਆਪ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਏ, ਮੇਰਾ ਤਾਂ ਪਾਪੀਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਵਾਹ ਹੈ । ਮੈ ਆਪ ਜੀ ਦੀ ਕੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਜੀ? ਜਨਕ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਚੀਖ ਚਿਹਾੜਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ । ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕਰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਮੈ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਕਿਤਾਬ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੀ। ਜਨਕ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਫਿਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿੰਦਾ ਛੱਡਦੇ ਹੋ? ਧਰਮਰਾਜ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਮਿਲ ਜਾਏ ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੰਦ ਖਲਾਸੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੀ। ਜਨਕ ਜੀ ਉਥੇ ਹੀ ਬੈਠ ਗਏ ਤੇ ਕੁੱਝ ਦੇਰ ਸ਼ਾਇਦ ਅਧੀ ਘੜੀ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਇਕ ਪਲੜੇ ਵਿਚ ਇਹ ਸਿਮਰਨ ਰੱਖੋ ਤੇ ਦੂਜੇ ਪਲੜੇ ਵਿਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਪਾਓ, ਤੇ ਹਿਸਾਬ ਕਰੋ। ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਇੱਦਾਂ ਹੀ ਕੀਤਾ । ਟੋਟਲ 18 ਨਰਕ ਹਨ। ਇਕ ਪਾਸੇ ਨਾਮ ਰੱਖ ਦਿਤਾ ਤੇ ਦੂਸਰੇ ਪਲੜੇ ਵਿਚ ਪਾਪ ਪਉਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। 18 ਦੇ 18 ਨਰਕ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ ਪਰ ਨਾਮ ਦਾ ਪਲੜਾ ਫਿਰ ਵੀ ਭਾਰੀ ਰਿਹਾ। ਸਾਰੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋ ਮੁਕਤ ਕਰਾ ਕੇ, ਬੰਦ ਖਲਾਸੀ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੀ । ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਲਿਖਦੇ ਹਨ ਕਿ :--
ਭਗਤੁ ਵਡਾ ਰਾਜਾ ਜਨਕੁ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਾਇਆ ਵਿਚਿ ਉਦਾਸੀ।
ਦੇਵ ਲੋਕ ਨੋ ਚਲਿਆ ਗਣ ਗੰਧਰਬ ਸਭਾ ਸੁਖਵਾਸੀ।
ਜਮਪੁਰਿ ਗਇਆ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣਿ ਵਿਲਲਾਵਨਿ ਜੀਅ ਨਰਕ ਨਿਵਾਸੀ।
ਧਰਮਰਾਇ ਨੋ ਆਖਿਓਨੁ ਸਭਨਾਂ ਦੀ ਕਰਿ ਬੰਦ ਖਲਾਸੀ।
ਕਰੇ ਬੇਨਤੀ ਧਰਮਰਾਇ ਹਉ ਸੇਵਕ ਠਾਕੁਰੁ ਅਬਿਨਾਸੀ।
ਗਹਿਣੇ ਧਰਿਅਨੁ ਏਕ ਨਾਉ ਪਾਪਾ ਨਾਲਿ ਕਰੈ ਨਿਰਜਾਸੀ।
ਪਾਸੰਗਿ ਪਾਪੁ ਨ ਪੁਜਨੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਉ ਅਤੁਲ ਨ ਤੁਲਾਸੀ।
ਨਰਕਹੁੰ ਛੁਟੇ ਜੀਅ ਜੰਤ ਕਟੀ ਗਲਹੁੰ ਸਿਲਕ ਜਮ ਫਾਸੀ।
ਮੁਕਤਿ ਜੁਗਤਿ ਨਾਵੈ ਦੀ ਦਾਸੀ ॥੫॥
ਵੈਸੇ ਤਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਖੇਲ ਬੜੇ ਅਜੀਬ ਹਨ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਮਰਿਆਦਾ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਜਨਕ ਜੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਤਾਂ ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਕਰਵਾ ਸਕਦੇ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਕਾ ਹੁਕਮ ਹੈ ਕਿ
"ਜੋ ਜੋ ਚਿਤਵੈ ਦਾਸ ਹਰਿ ਮਾਈ॥ ਸੋ ਸੋ ਕਰਤਾ ਆਪਿ ਕਰਾਈ॥੧॥
ਇਕ ਹੋਰ ਹੁਕਮ ਹੈ :---
"ਆਪੇ ਹੀ ਪ੍ਰਭੁ ਰਾਖਤਾ ਭਗਤਨ ਕੀ ਆਨਿ ॥
ਜੋ ਜੋ ਚਿਤਵਹਿ ਸਾਧ ਜਨ ਸੋ ਲੇਤਾ ਮਾਨ॥"
ਸਿਰਫ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਫੁਰਨਾ ਯਾ ਇਕ ਚਿਤਵਨੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਰਕ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਕਸ਼ਟ ਕੱਟੇ ਜਾਣੇ ਸੀ। ਪਰੰਤੂ ਧਰਮੀਂਆ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਫੁਰਨੇ ਯਾ ਚਿਤਵਨੀਆਂ ਕਰਨੀਆਂ ਮਨਾ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰ ਬਾਹਰ ਮੁਖੀ ਕੰਮਾਂ ਵਾਸਤੇ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ,
"ਮਿਠਾ ਬੋਲਣੁ ਨਿਵ ਚਲਣੁ ਹਥਹੁ ਦੇ ਕੈ ਭਲਾ ਮਨਾਏ।"
ਵਾਲਾ ਤਰੀਕਾ ਜਿਆਦਾ ਪੰਸਦ ਆਇਆ। ਤੇ ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕਰ ਕੱਟ ਦਿਤੇ ਜੀ। ਭਾਵ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਧਰਮੀ ਜੀਵ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਤਕਲੀਫ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੱਡਾ ਵੀ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ। ਦੁਖੀ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਵੇ ਧਰਮੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਲਈ ਦਇਆ ਜਰੂਰੀ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਨਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਉਸ ਦੇ ਕਿਸ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਕੇਵਲ ਉਥੇ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਆਸ਼ੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਪਾਸ ਭਾਈ ਘਨਈਆ ਜੀ ਦੀ ਸਾਖੀ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਪਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੀ ਕਸ਼ਟ ਨਿਵਾਰਨ ਕੀਤੇ। ਭਗਤ ਫਰੀਦ ਜੀ ਫੁਰਮਾਉਦੇੰ ਹਨ :---
"ਫਰੀਦਾ ਬੁਰੇ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਿ ਗੁਸਾ ਮਨਿ ਨ ਹਢਾਇ ।।
ਦੇਹੀ ਰੋਗ ਨ ਲਗਈ ਪਲੈ ਸਬੁ ਕਿਛੁ ਪਾਇ।।੭੮।। "
ਭਾਵ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਭਲੇ ਬੰਦੇ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਕੱਟਣ ਵੇਲੇ ਯਾ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਵੇਲੇ ਕੁੱਝ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਸੋਚਣਾ, ਕੇਵਲ ਤੇ ਕੇਵਲ ਗੁਰੂ ਆਸ਼ੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਹੀ ਕਰਨੀ ਹੈ । ਉਸ ਦੇ ਕੀਤੇ ਗੁਨਾਹਾਂ ਵਲ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ ।
ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜੀ ਕਾ ਖ਼ਾਲਸਾ
ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜੀ ਕੀ ਫ਼ਤਿਹ
1 week ago | [YT] | 37
View 1 reply
ਮਾਲਵਾ ਰੂਟਸ
ਭਗਤ ਸਧਨਾ ਜੀ
ਭਗਤ ਸਧਨਾ ਜਾਂ ਸਧਨਾ ਕਸਾਈ ਉੱਤਰੀ ਭਾਰਤ ਦਾ ਇੱਕ ਮੁਸਲਮਾਨ ਸੰਤ ਕਵੀ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਭਗਤ ਸਧਨਾ ਜੀ ਦਾ ਜਨਮ 1180 ਵਿੱਚ ਸੇਹਵਾਨ, ਸੂਬਾ ਸਿੰਧ (ਪਾਕਿਸਤਾਨ) ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਬਿਲਾਵਲ ਰਾਗ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਹੈ।
ਭਗਤ ਸਧਨਾ
ਭਗਤ ਸਧਨਾ ਮਸੀਤ ਸਰਹਿੰਦ
ਜਨਮ
1180
ਸਿੰਧ ਪ੍ਰਾਂਤ ਦੇ ਪਿੰਡ ਸੈਹਵਾਨ ਵਿੱਚ[1][2][3]
ਮੌਤ
ਸਰਹਿੰਦ, ਪੰਜਾਬ, ਭਾਰਤ
ਪੇਸ਼ਾ
ਕਸਾਈ
ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ
1 ਸ਼ਬਦ ਸ੍ਰੀ ਆਦਿ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿਚ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ .
ਮੁਸਲਿਮ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਗੁਰਮਤ ਵਿਚਾਰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਵਾਨਤਾ
ਤਵ ਗੁਨ ਕਹਾ ਜਗਤ ਗੁਰਾ ਜਉ ਕਰਮੁ ਨ ਨਾਸੈ॥
ਸਿੰਘ ਸਰਨ ਕਤ ਜਾਈਐ ਜਉ ਜੰਬੁਕੁ ਗ੍ਰਾਸੈ॥[4]
ਭਗਤ ਸਧਨਾ ਜੀ ਦੀ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਯਾਦਗਾਰ ਸਰਹਿੰਦ ਕੋਲ ਫ਼ਤਹਿਗੜ੍ਹ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਜਿਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ ਸੀ, ਇੱਕ ਮਸਜਿਦ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।[5] ਭਗਤ ਸਧਨਾ ਜੀ ਉੱਤਰੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਇੱਕ ਮੁਸਲਿਮ ਸੰਤ ਕਵੀ ਹੋਏ ਹਨ। ਆਪ ਜੀ ਉਹਨਾਂ ਪੰਦਰਾਂ ਭਗਤਾਂ ਤੇ ਸੂਫ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਭਗਤ ਸਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਸ਼੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿਚ ਦਰਜ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿਚ ਆਏ ਇੱਕੋ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਧਨਾ ਜੀ ਦੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਚਨਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਨੂੰ ਅਮਰ ਬਣਾਈ ਰਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਆਪ ਜੀ ਨੂੰ ਆਤਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚੋਂ ਕਰਤਾਰ (ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ) ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਆਪ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨੇਕੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਕਾਰਨ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਸੂਬਾ ਸਿੰਧ (ਪਾਕਿਸਤਾਨ) ਦੇ ਪਿੰਡ ਸੇਹਵਾਂ ਵਿਚ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਜ਼ਿਲਾ ਫਤਿਹਗੜ੍ਹ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਸਰਹਿੰਦ ਵਿਖੇ ਆਪ ਜੀ ਨੇ ਇਸ ਨਸ਼ਵਰ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਿਹਾ। ਭਾਈ ਕਾਹਨ ਸਿੰਘ ਨਾਭਾ ਲਿਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਉਸਾਰਿਆ ਇਕ ਦੇਹੁਰਾ ਅਜੇ ਵੀ ਇਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਮੈਕਾਲਿਫ਼ ਨੇ ਭਗਤ ਸਧਨਾ ਜੀ ਨੂੰ ਭਗਤ ਨਾਮਦੇਵ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਸਮਕਾਲੀ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਭਗਤ ਰਵਿਦਾਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਣੀ ਵਿਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਵਸਾਗਰ ਵਿਚੋਂ ਤਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਵਿਚ ਰਖਦਿਆਂ ਲਿਖਿਆ ਹੈ- ਨਾਮਦੇਵ ਕਬੀਰੁ ਤਿਲੋਚਨੁ ਸਧਨਾ ਸੈਨੁ ਤਰੈ।
ਜਨਮ
ਸੋਧੋ
ਭਗਤ ਸਧਨਾ ਜੀ ਦਾ ਜਨਮ 1180 ਵਿੱਚ ਸਿੰਧ ਪ੍ਰਾਂਤ ਦੇ ਸੇਹਵਾਂ, (ਪਾਕਿਸਤਾਨ) ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਭਗਤ ਸਧਨਾ ਜੀ ਦੇ ਮਾਪਿਆ ਬਾਰੇ ਕੁੱਝ ਵਧੇਰੇ ਅਤੇ ਤਸੱਲੀ ਬਖਸ਼ ਜਾਣਕਾਰੀਆਂ ਉਪਲਬਧ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਪ ਜੀ ਦਾ ਮੁੱਢਲਾ ਜੀਵਨ ਪਰਿਵਾਰਿਕ ਕਸਾਈ ਧੰਦੇ ਵਿਚ ਬੀਤਿਆ, ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਅਜਿਹਾ ਮਨ ਫਿਰਿਆ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਤਿਆਗ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤ ਬਣ ਗਏ। ਆਪ ਜੀ ਨੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਹੀ ਸੰਤਾਂ, ਫਕੀਰਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠਣ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਚਰਚਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਲਗਨ ਸੀ। ਮਹਾਂਪੁਰਖਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਆਪ ਜੀ ਨੂੰ ਈਸ਼ਵਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਦਰਗਾਹ ਵਿੱਚ ਕਬੂਲ ਹੋਏ।
ਸੱਚੇ ਪ੍ਰ੍ਭੂ ਭਗਤ ਸਧਨਾ ਜੀ
ਸੋਧੋ
ਇਤਿਹਾਸਿਕ ਹਵਾਲਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਭਗਤ ਸਧਨਾ ਜੀ "ਸਾਲਿਗ੍ਰਾਮ" ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਲਿਗ੍ਰਾਮ ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਪੱਥਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਹਿੰਦੂ ਤ੍ਰਿਮੂਰਤੀ ਵਿਚੋਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਕਈ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਆਪ ਜੀ ਨੂੰ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮੱਤ ਦਾ ਉਪਾਸ਼ਕ ਮੰਨ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਪਰੰਤੂ ਆਪ ਜੀ ਦੀ ਬਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਕਿਧਰੇ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਸੰਕੇਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ। ਆਤਮਿਕ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਸਧਨਾ ਜੀ ਨੇ ਘਰ ਬਾਰ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਆਪਣਾ ਪਿੰਡ ਸੇਹਵਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਸ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਘੁੰਮ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ-ਪਿਆਰ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਰਹੇ। ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਬਿਲਾਵਲ ਰਾਗ ਵਿਚ ਆਇਆ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਸ਼ਬਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ‘ਨਾਮ' ਪ੍ਰਤੀ ਸ਼ਰਧਾ ਭਗਤੀ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਧਨਾ ਜੀ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਮ ਦੇ ਭੇਖ ਨਾਲ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦੂਸਰਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁੱਧੂ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੇ ਭੇਖ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰਾਜ ਸੱਤਾ ਦਾ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਲਈ ਵੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਅੰਦਰਲੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਆਤਮਿਕ ਸੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਾਣਿਆਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਸਗੋਂ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਈਸ਼ਵਰ ਦੀ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵਿਕਾਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ‘ਚ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਬੈਠੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਭਗਤ ਸਧਨਾ ਜੀ ਦੀ ਬਾਣੀ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦਾਰਥ
ਸੋਧੋ
ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿਚ ਸਧਨਾ ਜੀ ਦਾ ਸ਼ਬਦ ਬਿਲਾਵਲ ਰਾਗ ਵਿਚ ਪੰਨਾ 858 ਉਤੇ ਦਰਜ ਹੈ , ਜਿਸ ਵਿਚ ਆਪ ਨੇ ਆਤਮ-ਸਮਰਪਣ , ਨਿਮਰਤਾ ਭਰੀ ਅਰਜ਼ੋਈ ਨੂੰ ਬੜੇ ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚਿਤਰਿਆ ਹੈ। ਸ਼ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਿਚ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਨਿਰਗੁਣ ਸਰੂਪ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਕਿ ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਜੋ ਪੂਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਸੰਚਾਲਿਤ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਦਾ ਗੁਰ ਹੈ।
ਨ੍ਰਿਪ ਕੰਨਿਆ ਕੇ ਕਾਰਨੈ ਇਕੁ ਭਇਆ ਭੇਖਧਾਰੀ ॥
ਕਾਮਾਰਥੀ ਸੁਆਰਥੀ ਵਾ ਕੀ ਪੈਜ ਸਵਾਰੀ ॥੧॥
ਤਵ ਗੁਨ ਕਹਾ ਜਗਤ ਗੁਰਾ ਜਉ ਕਰਮੁ ਨ ਨਾਸੈ ॥
ਸਿੰਘ ਸਰਨ ਕਤ ਜਾਈਐ ਜਉ ਜੰਬੁਕੁ ਗ੍ਰਾਸੈ ॥੧॥ਰਹਾਉ ॥
ਏਕ ਬੂੰਦ ਜਲ ਕਾਰਨੇ ਚਾਤ੍ਰਿਕੁ ਦੁਖੁ ਪਾਵੈ ॥
ਪ੍ਰਾਨ ਗਏ ਸਾਗਰੁ ਮਿਲੈ ਫੁਨਿ ਕਾਮਿ ਨ ਆਵੈ ॥੨॥
ਪ੍ਰਾਨ ਜੁ ਥਾਕੇ ਥਿਰੁ ਨਹੀ ਕੈਸੇ ਬਿਰਮਾਵਉ ॥
ਬੂਡਿ ਮੂਏ ਨਉਕਾ ਮਿਲੈ ਕਹੁ ਕਾਹਿ ਚਢਾਵਉ ॥੩॥
ਮੈ ਨਾਹੀ ਕਛੁ ਹਉ ਨਹੀ ਕਿਛੁ ਆਹਿ ਨ ਮੋਰਾ ॥
ਅਉਸਰ ਲਜਾ ਰਾਖਿ ਲੇਹੁ ਸਧਨਾ ਜਨੁ ਤੋਰਾ ॥੪॥੧॥
ਅਰਥਾਤ ਹੇ ਜਗਤ ਪਿਤਾ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ! ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁਣ ਵੀ ਬੁਰੇ ਕਰਮ ਕਰਾਂਗਾ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਦਾ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਗੁਣ ਜਾਂ ਮੁਨਾਫ਼ਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦਾ ਕੀ ਮੁਨਾਫ਼ਾ, ਜੇਕਰ ਫਿਰ ਵੀ ਗਿੱਦੜ ਖਾ ਜਾਣ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੂੰ ਉਸ ਕਾਮੀ ਅਤੇ ਖੁਦਗਰਜ ਬੰਦੇ ਦੀ ਵੀ ਲਾਜ ਰੱਖੀ। ਭਾਵ, ਤੂੰ ਉਹ ਨੂੰ ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਵਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਵਲੋਂ ਬਚਾਇਆ ਸੀ। ਜਿਨ੍ਹੇ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਦੀ ਕੁੜੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਧਰਮ ਦਾ ਭੇਸ਼ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਪਪੀਹਾ ਪਾਣੀ ਦੀ ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੂਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣ ਨਿਕਲ ਜਾਣ ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ। ਉਸੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਮ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਬੂੰਦ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਵਿਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਈ ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਮੇਰਾ ਕੀ ਸਵਾਂਰੇਗਾ? ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ-ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਥੱਕ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡੋਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਦੁਆਰਾ ਭਗਤ ਜੀ ਵਲੋਂ ਈਸ਼ਵਰ (ਵਾਹਿਗੁਰੂ) ਦੇ ਅੱਗੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਭਾਵ ਤਾਂ ਸਿੱਧਾ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਹੈ ਕਿ ਭਗਤ ਸਧਨਾ ਜੀ ਈਸ਼ਵਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਿਕਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅਨੇਕਾਂ ਲਹਿਰਾਂ ਉਠ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਵਲੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਕਮਜੋਰ ਜਿੰਦ ਦੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਕਿਸ਼ਤੀ ਨੂੰ ਡੁੱਬਣ ਵਲੋਂ ਬਚਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਮਨੁੱਖ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਕਾਰ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਕੇ ਹਮਲੇ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਲਦੀ ਵਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬਚਾ ਲਓ। ਕੁਝ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ , ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਵਿੱਚ ਭਗਤ ਜੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿਚ ਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਭਗਤ ਜੀ ਜਗਤ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਪ੍ਰਕਾਰ ਇਸ ਲਫਜ਼ ਦਾ ਮਤਲਬ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਜੇਕਰ ਮੰਨ ਲਈਏ ਕਿ ਆਪ ਆਪਣੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਦੌਰ ਵਿਚ ਮੂਰਤੀ ਪੂਜਕ ਰਹੇ ਵੀ ਹੋਣਗੇ। ਫੇਰ ਵੀ ਕੇਵਲ ਇੰਨੀ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਵਲੋਂ ਵੈਰਾਗ ਰੂਪ ਭਗਤ ਜੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਸੇਵਕ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਧਿਆਨ ਰਹੇ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਈਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਾਸ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜੀ ਕਾ ਖ਼ਾਲਸਾ
ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜੀ ਕੀ ਫ਼ਤਿਹ
🙏🏼🙏🏼🙏🏼🙏🏼🙏🏼🙏🏼
1 week ago | [YT] | 28
View 0 replies
ਮਾਲਵਾ ਰੂਟਸ
23rd January 2026 : VIAAH PURAB Sri Guru Gobind
Singh ji (Guru ka Lahore) (10 Magh 557)
Lakh Lakh Vadhai to the Sadh Sangat on the auspicious Viaah Purab!
A beautiful depiction
of the divine union between Dhan Sri Guru Gobind
Singh Ji and Mata Jito Ji. May this holy occasion bring
blessings to all.
2 weeks ago | [YT] | 200
View 2 replies
ਮਾਲਵਾ ਰੂਟਸ
ਸੰਤ ਕਬੀਰ ਇਕ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਸਾਂਝ ਢਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੀਵਾ ਬੁੱਝਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਕਬੀਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ,
“ਘਰੋਂ ਅੱਗ ਲਿਆਓ, ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਣਾ ਹੈ।”
ਚੇਲੇ ਨੇੜੇ-ਤੇੜੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ, ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕਿਸੇ ਪੜੋਸੀ ਦੇ ਘਰ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਆਖ਼ਰ ਇੱਕ ਚੇਲੇ ਨੇ ਕਿਹਾ,
“ਗੁਰੂ ਜੀ, ਨੇੜੇ ਇਕ ਬੈਸਿਆ ਦਾ ਘਰ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਅੱਗ ਮਿਲ ਜਾਏਗੀ।”
ਕਬੀਰ ਜੀ ਚੁੱਪ ਰਹੇ। ਚੇਲੇ ਅੱਗ ਲੈਣ ਚਲੇ ਗਏ।
ਬੈਸਿਆ ਦੇ ਘਰ ਅੱਗ ਤਾਂ ਮਿਲ ਗਈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਚੇਲੇ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉਤੇ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਭਾਵ ਸੀ—ਮਨ ਅਸ਼ਾਂਤ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਭਟਕਾਵਾ।
ਕਬੀਰ ਜੀ ਨੇ ਵੇਖਦੇ ਹੀ ਕਿਹਾ,
“ਅੱਗ ਤਾਂ ਮਿਲ ਗਈ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਰ ਮਨ ਮੈਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।”
ਚੇਲੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਕਿਹਾ,
“ਗੁਰੂ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਅੱਗ ਹੀ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਹਾਂ।”
ਕਬੀਰ ਜੀ ਮੁਸਕਰਾਏ ਤੇ ਬੋਲੇ,
“ਅੱਗ ਤਾਂ ਦੀਵੇ ਲਈ ਸੀ, ਪਰ ਮਨ ਕਿਉਂ ਭਟਕਿਆ?
ਜਿੱਥੇ ਸਰੀਰ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਮਨ ਕਿਉਂ ਰੁਕਿਆ?
ਜੇ ਮਨ ਸੰਯਮਿਤ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਥਾਂ ਕੋਈ ਮਾਇਨੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ।”
ਫਿਰ ਕਬੀਰ ਜੀ ਨੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ—
“ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਥਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅੱਖਾਂ ਨੇ ਜੋ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਮਨ ਵਿਚ ਵਸ ਗਿਆ।
ਅਸਲੀ ਸਾਧਨਾ ਬਾਹਰਲੇ ਰਾਹ ਬੰਦ ਕਰਨ ਦੀ ਨਹੀਂ,
ਅੰਦਰਲੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਰੱਖਣ ਦੀ ਹੈ।”
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਕਬੀਰ ਜੀ ਨੇ ਸਾਖੀ ਉਚਾਰੀ—
“ਜਦੋਂ ਇਕ ਬੈਸਿਆ ਦੇ ਘਰ ਅੱਗ ਲੈਣ ਗਏ,
ਅੱਗ ਤਾਂ ਮਿਲ ਗਈ, ਪਰ ਮਨ ਮੈਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।”
🌱 ਸਾਰ
ਕੰਮ ਸਹੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਨੀਅਤ ਗਲਤ—ਤਾਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਾਨੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਸਲ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਮਨ ਦੀ ਹੈ, ਥਾਂ ਦੀ ਨਹੀਂ।
ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਸਾਧਕ ਹੈ।🙏🏻🙏🏻
4 weeks ago | [YT] | 88
View 1 reply
ਮਾਲਵਾ ਰੂਟਸ
ਸੰਖ ਵਜਾਉਣ ਦੀ ਕਥਾ
ਜ਼ੁਲਮੀ ਰਾਜ ਦੀ ਜੜ ਉਖਾੜੇ ਜਾਣ ਵੇਲੇ ਮਲੇਰਕੋਟਲੇ ਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ਿਆ ਗਿਆ—ਇਹ ਗੱਲ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ। ਪਰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਰਹੰਦ ਦਾ ਵੀ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਹਿੱਸਾ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਕਿਵੇਂ—ਇਹ ਇੱਕ ਅਲੌਕਿਕ ਕਥਾ ਹੈ।
ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦਸ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸ਼ਾਖਾ “ਪੁਰੀ” ਕਹਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪੁਰੀ ਸ਼ਾਖਾ ਦੇ ਮਹੰਤ ਬਾਬਾ ਸੀਤਲ ਜੀ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਚੇਲਾ ਸੀ—ਬਾਬਾ ਦਇਆਲ। ਪੁਰੀ ਸ਼ਾਖਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਦਇਆਲ-ਪੁਰੀ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਬਾਬਾ ਦਇਆਲ-ਪੁਰੀ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਜ਼ਮਤ ਵਾਲਾ ਸਾਧੂ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਛੋਟੇ ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਹੀਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਇਆਲ-ਪੁਰੀ ਸਰਹੰਦ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਹਿਰਦਾ ਦਰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰੱਥ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਨੂਰੇ ਮਾਹੀ ਤੋਂ ਚੋਜੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ ਗਏ—
“ਜ਼ੁਲਮੀ ਰਾਜ ਦੀ ਜੜ ਉਖਾੜੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਸਰਹੰਦ ਦੀ ਇੱਟ-ਇੱਟ ਖਲਾਰੇਗੀ”—
ਇਹ ਗੱਲ ਦਇਆਲ-ਪੁਰੀ ਤੱਕ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨ ਬ੍ਰਹਮ ਅਸਤ੍ਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਡਰ ਅਤੇ ਆਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਬਾਬਾ ਦਇਆਲ-ਪੁਰੀ ਤੁਰੰਤ ਸਾਧੂ ਵੇਸ ਵਿੱਚ ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੋਇਆ ਦੀਨੇ ਜਾ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਆਪਣਾ ਪਰਚਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ—
“ਪਾਤਸ਼ਾਹ! ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਰਹੰਦ ਬਾਰੇ ਬਚਨ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਪਰ ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਚੇਲੇ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।”
ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਤੇ ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ਦਇਆ ਦੇ ਸਾਗਰ ਬਣੇ।
“ਸਵਾਮੀ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਕੋਠੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸੰਖ ਵਜਾਓ। ਜਿਥੋਂ ਤੱਕ ਸੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਹੁੰਚੇਗੀ, ਉਹ ਇਲਾਕਾ ਖ਼ਾਲਸੇ ਦੇ ਕਹਿਰ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਰਹੇਗਾ।”
ਬਾਬਾ ਦਇਆਲ-ਪੁਰੀ ਨੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਸਰਹੰਦ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਗੁਰੂ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਖ ਵਜਾਇਆ।
ਜਦੋਂ ਸਰਹੰਦ ਉੱਤੇ ਕਹਿਰ ਵਰਤਿਆ, ਉਸ ਸੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲਾ ਇਲਾਕਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਿਹਾ।
1 month ago | [YT] | 136
View 3 replies
ਮਾਲਵਾ ਰੂਟਸ
ਅੱਜ ਪਹਿਲੀ ਅਵੱਸਥਾ ਦੱਸਦਾ || ਏ ਜਪੁਜੀ ਸਾਹਿਬ ਦੀ 34ਵੀ ਪਉੜੀ ||ਧਰਮੁ ਖੰਡ ਕਾ ਏਹੋ ਧਰਮੁ|| ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦਾ ਵਰਨਣ ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਕਰਦੈ ਹਨ || ਜਦੋ ਇਨਸਾਨ ਆਪਣੈ ਕਰਮਾ ਤੈ ਨਿਗਾ ਰੱਖਦਾ ਆਪਣੈ ਗਿਆਨ ਇੰਦਰੈ | ਪੰਚ ਪਰਵਾਨ ਪੰਚ ਪਰਧਾਨ ਪੰਚੈ ਪਾਵੈ ਦਰਗਹਿ ਮਾਨੁ||ਅੱਖਾ ਕੰਨ ਨੱਕ ਜੀਭ||ਮੂਹ|| ਚਮੜੀ ਇਨਾ ਨੂੰ ਸਹੀ ਤਰੀਕੈ ਨਾਲ ਵਰਤਦਾ ਏ ਗਿਆਨ ਇੰਦਰੈ ਆਪ ਅੰਦਰ ਬੈਠੈ ਪ੍ਭੂ ਨੂੰ ਆਪ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੈ ਹਨ ੱ ਦਰਗਹਿ ਆਪ ਦੀ ਦੈਹੀ ਅੰਦਰ ਹੀ ਹੈ ਕੀ ਏਹ ਇਨਸਾਨ ਏਸ ਲਾਈਕ ਹੈ ਕੀ ਇਸ ਦਾ ਦਸਮ ਦੁਆਰ ਖੋਲ ਦਿਤਾ ਜਾਵੈ ਤਾ ਪ੍ਭੂ ਪਿਆਰੀਉ ਉਸ ਵਕਤ ਆਪ ਦਾ ਦਸਮ ਦੁਆਰ ਖੋਲ ਦਿਤਾ ਜਾਦਾ ਆਪ ਦੀ ਦੈਹੀ ਦੈ 9 ਦਰਵਾਜੈ ਪਹਿਲਾ ਹੀ ਖੂਲੈ ਹੋਏ ਹਨ ਦੈ ਅਖਾ ਦੋ ਕੰਨ ਦੋ ਨੱਕ ਤੈ ਇੱਕ ਮੂਹ ਦਾ ਦੂਆਰ ਦੋ ਮਲ ਮੂਤਰ ਦੈ ਦੂਆਰ ਸੰਗਤੋ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕੀ ਉਹ ਕਮਰੈ ਚ ਇਕੱਲਾ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀ ਦੈਖਦਾ ਹੈ ਪਰ ਏ ਇਨਸਾਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋ ਵੱਡਾ ਭੂਲੈਖਾ ਹੈ ||ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਨਾਹੀ ਕੋ ਥਾਉ||ਮਤਲਬ ਆਪ ਆਪਣੈ ਆਪ ਨੂੰ ਖੁਦ ਦੈਖ ਰਹੈ ਹੂੰਦੈ ਹੋ ਤੁਸੀ ਦੁਨੀਆ ਤੋ ਮੁਨਕਰ ਹੋ ਸਕਦੈ ਹੋ ਪਰ ਆਪਣੈ ਆਪ ਤੋ ਨਹੀ ਏਸ ਗੁੜ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸਮਜਣਾ ਤੈ ਏਸ ਤੈ ਅਮਲ ਕਰਨਾ ਏ ਰੁਹਾਨੀਅਤ ਦੀ ਸੁਰੂਆਤ ਹੈ ਏ ਗਿਆਨ ਮਾੜੈ ਕਰਮ ਤੋ ਬਚਾਉਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਇਨਸਾਨ ਨੈ ਖੁਦ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਿਤੀ ਹੋਵੈ ਉਹ ਹੀ ਸਹੀ ਸਹੀ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਵਿਰਤਾਤ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ ਨਾ ਕੀ ਉਹ ਜਿਸ ਨੈ ਕਿਤਾਬਾ ਪੜ ਕੈ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਵਰਨਣ ਕਿਤਾ ਹੰਵੈ ਏ ਨਿਰੰਕਾਰ ਦੈ ਦੈਸ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਵੀ ਏਸੈ ਤਰਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੈ ਏ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੈ ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦਾ ਨਜਾਰਾ ਹੀ ਅਲੱਗ ਹੈ ||50 ਸਾਲ ਖੂਹ ਵੱਗੀ ਜਾਵੈ ਮੋਟਰ ਚੱਲੀ ਜਾਵੈ ਪਰ ਅੱਧੀ ਘੜੀ ਮੀਹ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਏਸੈ ਤਰਾ ਨਿਰੰਕਾਰ ਦੈ ਦੈਸ ਦੈ ਵਾਸੀ ਦੀ ਅੱਧੀ ਘੜੀ ਦੀ ਸੰਗਤ ਆਪ ਦੈ 50 ਸਾਲ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਦੈ ਬਰਾਬਰ ਹੈ ||ਇੰਦਰ ਕੀ ਆਧੀ ਘੜੀ ਕੂਆ ਬਰਸੁ ਪਚਾਸ|||| ਸੰਗਤ ਕੀ ਆਾਧੀ ਘੜੀ ਸਿਮਰਨੁ ਬਰਸੁ ਪਚਾਸੁ|| ਭਗਤ ਜੀ ਕਬੀਰ ਸਾਬ|| ਏ ਇਨਸਾਨ ਦੈ ਖੁਦ ਦੈ ਬੱਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀ ਹੈ ਏ ਦਸਮੁ ਦੁਆਰ ਖੋਲਦਾ ਵੀ ਆਪ ਪ੍ਭੂ ਹੀ ਹੈ ਕਈਆ ਸਥਾਨਾ ਤੈ ਬ੍ਰਹੰਮਗਿਆਨੀ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕਰਦੈ ਹਨ ਜਾ ਸੱਚਖੰਡ ਦੀ ਟਿਕਟ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕਰਦੈ ਹਨ ਉਹ ਨਿਰਾ ਝੂਠ ਫਰੈਬ ਹੈ ਆਪ ਦਾ ਸਮਾ ਤੈ ਪੈਸੈ ਦੀ ਬਰਬਾਦੀ ਹੈ ਏਹੋ ਜਹੈ ਅਸਥਾਨ ਤੋ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਚਲੈ ਜਾਉ|| ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਗਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਤੋ ਬਿਨਾ ਆਕਾਲ ਪੁਰਖ ਤੋ ਬਿਨਾ ਆਪ ਨੂੰ ਕੋਈ ਆਵਸਥਾ ਨਹੀ ਦੈ ਸਕਦਾ ਏ ਗੱਲ ਆਪਣੈ ਧੁਰ ਅੰਦਰ ਬੈਠਾ ਲਵੋ || ਸੰਸਾਰ ਚ ਧਰਮ ਦੈ ਨਾਮ ਤੈ ਠੱੱਗੀ ਹੂੰਦੀ ਧੋਖਾ ਹੂੰਦਾ ਉਸ ਦੀ ਵਜਾ ਆਪਦੀ ਆਗਿਆਨਤਾ ਹੈ ਪ੍ਭੂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦਾ ਰਾਸਤਾ ਬਾਹਰ ਨਹੀ ਆਪ ਦੀ ਦੈਹੀ ਹੀ ਹੈ ਏ ਨਾ ਸਮਜੋ ਕੀ ਏ ਫੈਸ ਬੁਕ ਤੈ ਦੱਸੀਆ ਹੈ ਏ ਘੱਟ ਸਹੀ ਹੈ|| ਨਹੀ || ਆਪ ਦਾ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਪਿਛਲਾ ਕਰਮ ਅੱਗੈ ਆਇਆ ਹੈ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰੈ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਸੰਗਤ ਪਰਾਪਤ ਹੋਈ ਆਪਣੈ ਆਪ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੋਇਆ ਹੈ ਏ ਸੱਤ ਆਵੱਸਥਾ ਪੜੋ ਆਪ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੂਝ ਪਤਾ ਚੱਲੈਗਾ ਨਾ ਆਪ ਨੈ ਪਹਿਲਾ ਸੁਣੀਆ ਹੋਵੈਗਾ ਨਾ ਪੜੀਆ ਹੋਵੈਗਾ || ਜਪੁਜੀ ਸਾਹਿਬ ਤੋ ਉਪਰ ਸੰਸਾਰ ਚ ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਨਹੀ || ਅਸੀ ਆਪ ਨੂੰ ਕੋਈ ਕਥਾ ਕਹਾਣੀਆ ਸੁਣਾ ਆਪ ਦਾ ਕੀਮਤੀ ਵਕਤ ਨਹੀ ਵਰਤ ਰਹੈ ਅਸੀ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪ ਬਾਰੈ ਹੀ ਦੱਸ ਰਹੈ ਹਾ ਸੰਸਾਰ ਚ ਆਪ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣਦੈ ਹੋ ਪਰ ਆਪਣੈ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀ ਜਦੋ ਤੁਸੀ ਆਪਣੈ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਗਏ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਤੀ ਤੈ ਸਕੂਨ ਆਪਣੈ ਆਪ ਆ ਜਾਵੈਗਾ ਜੋ ਆਪ ਬਾਹਰ ਲੱਭਦੈ ਹੋ ਗੁਰਬਾਣੀ ਏ ਹੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ||| ਘਰਿ ਬੈਠੈ ਗੁਰੂ ਧਿਆਵਹੋ|| ਇਸ ਆਵਸਥਾ ਮਿਲਣ ਸਾਰ ਹੀ ਇਨਸਾਨ ਜਿਉਦੈ ਜੀ ਦੈਵਤੀਆ ਦੀ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਦਾ ਹੈ ||ਧੰਨ ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਗਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ
1 month ago | [YT] | 44
View 0 replies
ਮਾਲਵਾ ਰੂਟਸ
ਮਾਲੇਰਕੋਟਲਾ ਦਾ ਹਾਕਮ ਸ਼ੇਰ ਮੁਹੰਮਦ ਖਾਨ ਸਰਹਿੰਦ ਦੇ ਨਵਾਬ ਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਸੀ । ਭਾਵੇਂ ਇਸ ਨੇ ਛੋਟੇ ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਸਮੇਂ ਵਜ਼ੀਰ ਖਾਨ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਟੋਕਿਆ ਸੀ ਕਿ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਉਸ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਨਹੀਂ ਕੱਢਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸਗੋਂ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜ ਕੇ ਬਦਲਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ । ਇਸ ਹਾਅ ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਲੋੜ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅਹਿਮੀਅਤ ਦਿੱਤੀ ਸੀ । ਪਰ ਸ਼ੇਰ ਮੁਹੰਮਦ ਖਾਂ ਨੇ ਕੋਈ ਵੀ ਐਸਾ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਖੁੰਝਾਇਆ ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੁਲਮ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ । ਇਕ ਸਿੱਖ ਬੀਬੀ ਅਨੂਪ ਕੌਰ ਇਸਦੇ ਜ਼ੁਲਮਾਂ ਤੋਂ ਤੰਗ ਆ ਕੇ ਆਤਮ-ਹੱਤਿਆ ਕਰ ਗਈ ਸੀ । ਕਤਲ ਨੂੰ ਛੁਪਾਉਣ ਲਈ ਸ਼ੇਰ ਮੁਹੰਮਦ ਖਾਂ ਨੇ ਬੀਬੀ ਅਨੂਪ ਕੌਰ ਨੂੰ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਹੀ ਕਬਰ ਵਿਚ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ । ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ । ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬੀਬੀ ਅਨੂਪ ਕੌਰ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਲੈਣ ਲਈ ਮਾਲੇਰਕੋਟਲੇ ਆਇਆ । ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਦਾ ਮਾਲੇਰਕੋਟਲੇ ਆਉਣਾ ਹੀ ਇਕ ਹਊਆ ਸੀ। ਸਭ ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਵਿਤੋਂ ਵੱਧ ਪੈਸੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲੋਂ ਹੀ ਇਕ ਸਹਿਜਧਾਰੀ ਸਿੱਖ ਭਾਈ ਕਿਸ਼ਨ ਦਾਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਆ ਮਿਲੇ। ਇਸ ਨਜ਼ਰਾਨੇ ਬਦਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਲੁੱਟਣ ਤੇ ਮੁਆਫ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ । ਵੈਸੇ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਸ਼ਹਿਰ ਲੁੱਟਣ ਤਾਂ ਆਇਆ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਉਸ ਨੇ ਨਜ਼ਰਾਨੇ ਵਿਚੋਂ ਕੁੱਝ ਹਿੱਸਾ ਪੈਸੇ ਸਹਿਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੈਸਿਆਂ ਨਾਲ ਬੀਬੀ ਅਨੂਪ ਕੌਰ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਤਾਕੀਦ ਕੀਤੀ । ਬੀਬੀ ਅਨੂਪ ਕੌਰ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਕਬਰ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢੀ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਖਾਲਸਾ ਮਰਯਾਦਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਹ-ਸਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਕਈ ਇਸਲਾਮ ਪੱਖੀ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਬੁਝ ਕੇ ਗਲਤ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਨੇ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਬਰਾਂ ਪੁੱਟੀਆਂ ਸਨ। ਪਰ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤਾ।
ਬੀਬੀ ਅਨੂਪ ਕੌਰ ਦੇ ਜੀਵਨ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਖ਼ਾਲਸਾ ਸਮਾਚਾਰ ਵਿਚ ਛਪੇ ਇਕ ਲੇਖ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ 1690 ਵਿਚ ਪਿੰਡ ਜੌਲਪੁਰ (ਨਜ਼ਦੀਕ ਬਾਬਾ ਬਕਾਲੇ) ਵਿਖੇ ਲਛਮਣ ਦਾਸ ਦੇ ਗ੍ਰਹਿ ਵਿਖੇ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਪ੍ਰਵਾਰ ਗੁਰੂ ਘਰ ਦਾ ਬੜਾ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਅਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਵਿਚ ਸਿੱਖ ਪ੍ਰਵਾਰਾਂ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਵਧਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਅਨੂਪ ਕੌਰ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਰ ਵੀ ਅਪਣਾ ਪਿੰਡ ਛੱਡ ਕੇ ਅਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਆ ਕੇ ਵੱਸ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਮਲੇਰਕੋਟਲੇ ਦੇ ਨਵਾਬ ਦੇ ਹੱਥ ਲੱਗ ਗਈ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਪੱਤ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦਿਆਂ ਇਸਨੇ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਸਤਗੁਰ ਨੰਗਲਾ 🙏
1 month ago | [YT] | 160
View 3 replies
ਮਾਲਵਾ ਰੂਟਸ
ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਪੱਕਾ ਸਰਧਾਲੂ ਮੋਤੀ ਰਾਮ ਮਹਿਰਾ ਵਜੀਰ ਖਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਚ ਰਸੋਈਆ ਸੀ । ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਅਨੁਸਾਰ ਮੋਤੀ ਤੇ ਗੰਗੂ ਬ੍ਰਹਾਮਣ ਦਾ ਭਰਾ ਪੰਮਾਂ । ਦੋਨੋ ਵਜੀਦੇ ਦੀ ਰਸੋਈ ਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਕੈਦੀਆਂ ਨੂ ਭੋਜਣ ਸਕਾਉਣ ਦੀ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਸੀ । ਮਾਂ ਗੁਜਰੀ ਤੇ ਛੋਟੇ ਸਾਹਿਬਜਾਦੇ ਜਦੋ ਠੰਡੇ ਬੁਰਜ ਚ ਕੈਦ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਾਹੀ ਫੁਰਮਾਨ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਠੰਡੇ ਬੁਰਜ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਦਾ ਤੁਪਕਾ ਤੱਕ ਨਹੀ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਾ ਪਰਸਾਦੇ ਤਾ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ ਤਾਂ ਮੋਤੀ ਦਾ ਦਿਲ ਪਿਘਲ ਗਿਆ । ਕਿੳਕਿ ਗੁਰੂ ਘਰ ਦਾ ਉਪਾਸਕ ਸੀ । ਵਜੀਰ ਖਾਂ ਨੂ ਪਤਾ ਨਹੀ ਸੀ ਵੀ ਮੋਤੀ ਰਾਮ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਦਾ ਸਰਧਾਲੂ ਹੈ । ਮੋਤੀ ਰਾਮ ਸਾਮ ਨੂ ਘਰੇ ਗਿਆ ਤੇ ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ । ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਟੱਬਰ ਦਾ ਮਨ ਪਸੀਜ ਗਿਆ ਤੇ ਨਿਰਣਾ ਕੀਤਾ ਕੇ ਆਪਾਂ ਕਿਵੇ ਨਾ ਕਿਵੇ ਮਾ ਗੁਜਰੀ ਤੇ ਬੱਚਿਆ ਤੱਕ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਜਰੂਰ ਪਹੁਚਦਾ ਕਰਨਾ । ਮੋਤੀ ਰਾਮ ਦੀ ਘਰਵਾਲੀ ਨੇ ਦੁੱਧ ਦਾ ਗੜਬਾ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੋਹਰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ । ਜੋ ਵੀ ਸੈਨਿਕ ਰੋਕੇ ਤਾ ਉਸਨੂ ਇਹ ਮੋਹਰ ਦੇ ਕੇ ਲੰਘ ਜਾਵੀ । ਐਵੇ ਹੀ ਹੋਇਆ। ਰਾਤ ਨੂ ਵਜੀਰ ਖਾ ਦੇ ਸੈਨਕਾ ਦਾ ਪਹਿਰਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਠੰਡੇ ਬੁਰਜ ਤੇ । ਮੋਤੀ ਨੇ ਮੋਹਰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉਪਰ ਠੰਡੇ ਬੁਰਜ ਤੇ ਚੜ ਮਾ ਗੁਜਰੀ ਤੇ ਬੱਚਿਆ ਕੋਲ ਪਹੁਚ ਗਿਆ । ਮਾਂ ਬੜੀ ਖੁਸ ਤੇ ਮੋਤੀ ਵੀ ਖੁਸ । ਮਾਂ ਪੁਛਦੀ ਪੁਤ ਮੋਤੀਆਂ ਐਨਾ ਰਿਸਕ ਕਿਵੇ ਲਿਆ । ਮੋਤੀ ਰਾਮ ਕਹਿੰਦਾ ਮਾਂ ਰਿਸਕ ਕਾਹਦਾ । ਜਦੋ ਇਹ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਬੱਚੇ ਐਨੀ ਵੱਡੀ ਦਲੇਰੀ ਨਾਲ ਵਜੀਰ ਖਾਂ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਲੈ ਰਹੇ ਨੇ ਮੈ ਤਾ ਫੇਰ ਜਵਾਨ ਹਾਂ । ਤੁਸੀ ਦੁਧ ਛਕੋ । ਮੈ ਤਾ ਕਰਮਾ ਵਾਲਾ ਜਿਸਨੂ ਨੂ ਮਾਲਿਕ ਨੇ ਸੇਵਾ ਬਖਸੀ ।ਮੋਤੀ ਤਿੰਨੇ ਦਿਨ ਦੁਧ ਲੈ ਕੇ ਆਉਦਾ ਰਿਹਾ । ਇੱਕ ਵਾਰ ਮਾਂ ਗੁਜਰੀ ਨੇ ਪੁਛਿਆ ਵੇ ਪੁਤ ਮੋਤੀਆ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਦਾ ਨਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕੁਸ ਕਿੱਥੇ ਨੇ ਤੇ ਕਿਸ ਹਾਲ ਚ ਨੇ । ਮੋਤੀ ਰਾਮ ਕਹਿੰਦਾ ਮਾਂ ਚਮਕੌਰ ਚ ਜੰਗ ਹੋਈ ਸੀ ਭਿਆਨਕ ਪਰ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਾਹਿਬਜਾਦੇ ਹੁਣ ਕਿਸ ਹਾਲਾਤ ਚ ਨੇ …. ਗੰਗੂ ਦਾ ਭਰਾ ਪੰਮਾ ਉਹ ਵੀ ਰਸੋਈ ਚ ਨਾਲ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ । ਉਸ ਨੇ ਵਜੀਦ ਖਾ ਕੋਲ ਚੁਗਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਕੇ ਮੋਤੀ ਰਾਮ ਦੁਧ ਪਿਆਉਦਾ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਦੀ ਮਾ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆ ਨੂ । ਵਜੀਰ ਖਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਥੱਲੋ ਜਮੀਨ ਨਿਕਲ ਗਈ ਤੇ ਲੋਹਾ ਲਾਖਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋ ਕੇ ਸਾਡੇ ਦਰਬਾਰ ਚ ਗੁਰੂ ਦਾ ਸਰਧਾਲੂ ਕਿਵੇ ?? ਮੋਤੀ ਨੂ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਵਜੀਰ ਖਾ ਨੇ ਪੁਛਿਆ ਮੋਤੀ ਤੂ ਗੁਰੂ ਘਰ ਦਾ ਸਰਧਾਲੂ ਹੈ ? ਮੋਤੀ ਰਾਮ ਕਹਿੰਦਾ ਜੀ ਹਜੂਰ । ਤੂ ਦੁਧ ਪਿਆਇਆ ਕਾਫਰਾਂ ਨੂ ? ਵਜੀਰ ਖਾ ਦਾ ਅਗਲਾ ਸਵਾਲ। ਮੋਤੀ ਰਾਮ ਕਹਿੰਦਾ ਜੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਦਾ ਮੁਢਲਾ ਫਰਜ ਹੈ ਤੇ ਮੈ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ । ਤੂ ਇਸਲਾਮ ਕਬੂਲ ਕਰ ਨਹੀ ਮਰਨ ਵਾਸਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ । ਮੋਤੀ ਕਹਿੰਦਾ ਤੇਰੇ ਤੋ 8 ਤੇ 9 ਸਾਲ ਦੇ ਬੱਚੇ ਤਾ ਮੁਸਲਿਮ ਹੋਏ ਨੀ । ਮੈਨੂ ਕਿਵੇ ਕਰੋਗੇ । ਮੈ ਤਾ ਜਵਾਨ ਹਾਂ । ਵਜੀਰ ਖਾ ਦੀ ਪੇਸ ਨਾ ਚੱਲੇ ਤੇ ਗੁਸੇ ਚ ਆਏ ਨੇ ਮੋਤੀ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਕੋਹਲੂ ਚ ਪੀੜਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਤੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮੋਤੀ ਰਾਮ ਦਾ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦਾ ਬੇਟਾ ਨਰਾਇਣੇ ਨੂ ਕੋਹਲੂ ਚ ਪੀੜਿਆ ਪਰ ਮੋਤੀ ਡੋਲਿਆ ਨੀ। ਫੇਰ 70 ਸਾਲ ਦੀ ਬੁੱਢੀ ਮਾਂ ਨੂ , ਫੇਰ ਮੋਤੀ ਰਾਮ ਦੀ ਘਰਵਾਲੀ ਨੂ । ਬਾਅਦ ਚ ਮੋਤੀ ਰਾਮ ਨੂ । ਇਸ ਤਰਾਂ ਇਸ ਸਰਧਾਲੂ ਨੇ ਬੜੀ ਦਰਿੜਤਾ ਤੁ ਸੰਜੀਦਗੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਇਆ। ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋ ਮਹਿੰਗਾ ਦੁਧ ਜਿਸਦੇ ਬਦਲੇ ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਕੋਹਲੂ ਚ ਪੀੜਿਆ ਗਿਆ ….. ਕੁਰਬਾਨੀ ਨੂ ਕੋਟਿ ਕੋਟਿ ਸਜਦਾ🙏🏻🙏🏻
1 month ago | [YT] | 219
View 5 replies
ਮਾਲਵਾ ਰੂਟਸ
1 month ago | [YT] | 181
View 8 replies
Load more