.ഓരോ പുലരിയിലും കണ്ടുമുട്ടിയ പുതിയ സഹജീവികൾ... സഹോദരീ സഹോദരന്മാർ.... ദരിദ്രർ..... നിരാലംബർ.. നിത്യരോഗികൾ... അങ്ങിനെ... അങ്ങിനെ... ഓരോരുത്തരും വിചിത്രവും അവിശ്വസനീയവുമായ കഥാപാത്രങ്ങളായി എന്റെ മനസിൽ നിറഞ്ഞാടി. ഓരോ മുഖങ്ങളും പുതിയ പുതിയ അനുഭവങ്ങളുടെ നിറച്ചാർത്തുകളായി...! കൂട്ടി വായിക്കാൻ കഴിയാത്ത അക്ഷരക്കൂട്ടങ്ങൾ പോലെ അവർ എന്റെ മനസ്സിൽ വേർപെട്ട് കിടന്നു..! അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ വിടരുന്ന സ്നേഹവായ്പും ചുണ്ടുകളിൽ ഊറുന്ന പുഞ്ചിരിയും എന്റെ മനസിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ , സാന്ത്വനത്തിന്റെ കുളിർ മഴ പെയ്യിച്ചു. പരിമിതികളും പരാധീനതകളും മറന്ന് അവർ എത്ര വിനയത്തോടെയാണ് നമ്മോട് പെരുമാറുന്നത്..! എന്തേ നമ്മളിൽ പലർക്കും അങ്ങിനെ ആവാൻ കഴിയാത്തത്..? ഒരു കാര്യം ഉറപ്പാണ് ; നിങ്ങൾക്ക് യഥാർത്ഥ സന്തോഷവും സമാധാനവും കൈവരണമെന്ന് ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ ഒരു തവണയെങ്കിലും ഒരു യാത്ര പോകൂ.. സഹജീവികളായ മനുഷ്യരോട് സംവദിക്കൂ... അവരോട് ചിരിക്കൂ.. കുശലങ്ങൾ പറയൂ.... കഴിയുമെങ്കിൽ അവരെ സഹായിക്കൂ.. മറിച്ചൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ... ആ നിമിഷങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ധന്യ മുഹൂർത്തങ്ങളായി മാറുമെന്ന് എനിക്കുറപ്പുണ്ട് ...