A very sad and disturbing trend these days on social media, is young Indian mothers putting up posts like "I have a Masters degree but I am cleaning windows in my house, while my baby is sleeping"
How has motherhood become so devalued in our "sanskaari" society that women feel useless unless they are earning money? Motherhood supported by a financially stable partner, is life's biggest blessing.
An educated woman is the best person to nurture the future of the nation. And yet mothers are being made to feel that without paycheck you are nothing. Because today everyone's value is only as per their bank balance.
There are also many women out there who have to choose between child and survival, every day. Who have been abandoned or chosen to move out of terrible partnerships. Who are daily dealing with highly abusive environments, living only to protect their children. Majority pregnant women are now choosing to keep attending their stressful workplaces till delivery, then return within three months, because they feel guilty to take rest or are fearful of losing jobs.
Society will judge these women, but not lift a finger to support. And if support is given, then you will be reminded about it at every opportunity.
I remember my own 16-hour days outside home, bank account and mental health completely wiped out after a bad marriage, fearing every minute about a future for my son but not having any energy to even enjoy his smiles and chatter, after coming home at night.
It is sickening that as a society we have forgotten that family is created to nurture the future citizens of the country and that the mother is the centre of the family unit. A mother must be protected and supported at all costs. But irresponsible family structures, even more irresponsibly brought up men who don't know what having children or fatherhood means, regressive patriarchy which results in militant feminist ideology and relentless consumerism, has made everything about survival.
And then we wonder why there are so many issues in the world. Why so many people are struggling to deal with life. Why so many people need to be "fixed".
When the person who nurtures you in the womb and outside of it, lives in constant fear, frustration or suppression, what else can be expected?
To build a great nation, we must raise great citizens. To raise great citizens we must nurture them. To nurture them, we must first nurture the caregivers, show them how valuable their work is, how important and how indispensable.
Her neck hurts, her arm is numb, her body is sore from holding the same position for hours… But she won’t move. The baby finally settled, and that matters more than her comfort.
She listens closely to every tiny sound, every sigh, every flutter of breath. She’s on alert even with her eyes shut. That’s not rest. That’s watching over love.
This isn’t just tonight. This is every night.
She gives up sleep to make sure her child gets theirs. She ignores the pain, the exhaustion, the urge to cry...just to keep the peace in that small bundle in her arms.
This is motherhood. Unseen. Unheard. Uncelebrated.
But powerful. So incredibly powerful.
To every mother losing sleep, You’re not alone. You’re not invisible. You're doing the most sacred work of all.
“Waking Up Between 2–4 AM? It’s Not Insomnia — It’s a Message From Your Body!” 🌙 (And Ayurveda Decodes It Perfectly 👇)
You sleep early, thinking — “Finally, I’ll wake up fresh tomorrow.” But like clockwork, your eyes open between 2 to 4 AM. You scroll for a while, fall asleep again, and wake up feeling dull, heavy, and moody all day.
This is Vata Time — when your nervous system, hormones, and emotional residue become most active. If you wake during this window, your body isn’t broken — it’s communicating.
It might be saying: 💭 “I haven’t finished digesting — your dinner or your day.” 💨 “Too much movement, too little grounding.” 🔥 “My Agni (digestive fire) is flickering — not steady.” 💤 “I’m tired, but not settled.”
⚡ Why You’re Waking Up Even After Sleeping Early
1. Incomplete Digestion (Ajirna) If your dinner is heavy, late, or poorly digested, toxins (Ama) rise in the night — disturbing both gut and mind.
2. Unprocessed Emotions Worrying before bed, overthinking, or emotional overload keeps your Vata and Manas (mind) hyperactive.
3. Dryness & Lightness of Vata When Vata rises, the mind becomes light and easily disturbed — even a small sound or thought wakes you up.
4. Gadget Overuse Before Bed 📱 Blue light and overstimulation dry up Ojas (vital energy), mimicking caffeine for your nerves.
5. Weak Evening Routine (Ratri Charya) No grounding ritual before sleep = no signal to your brain that it’s time to rest.
6. Hormonal & Cortisol Imbalance 🧠 High stress hormones at night = alert mode even during rest hours.
🌙 How to Break the 2–4 AM Wake-Up Cycle
💧 Oil your feet and scalp before bed – Abhyanga with sesame oil calms Vata instantly. 🥣 Eat light, warm, early dinners (by 7:30 PM). Avoid curd, leftovers, and raw salads at night. 🔥 Sip warm cumin or ajwain water after dinner to support digestion. 🧘♀️ Journal or pray before bed — release mental residue. 📵 Switch off screens 60 minutes before sleep. 🕯️ Try “Nasya” (2 drops of warm ghee in each nostril) to soothe the nervous system. 🪶 Sleep by 10 PM — you’ll harness Kapha’s grounding energy for deep rest.
✨ Remember
Ayurveda doesn’t “knock you out” — it resets your rhythm. When digestion, emotions, and Vata are calm, sleep flows naturally — not forced.
మీకు 55 / 60 / 65 దాటాయా? పిల్లల పెళ్ళిళ్ళు అయిపోయాయా!! సరే, అసలు పాయింట్ "సర్దడం" లోకి వద్దాం.
*"ఎక్కడ మొదలుపెడదాం...ఊ ఊ కిచెన్? ఒక్కసారి చూడండి. ఎన్ని ఎక్స్ట్రా గిన్నెలు, డబ్బాలు, కంచాలు, క్యారేజులు, క్యాన్లు, ఇత్తడివి, రాగివి, కంచువి, దేముడి సామాన్లు, ప్లాస్టిక్, గాజు, టప్పర్వేర్, ఇంకో వేర్, ఆ వేర్, ఈ వేర్. పిల్లల పెళ్ళిళ్ళకీ, వ్రతాలు, నోములకీ, ఆఖరికి మనవల బాలసారె, అన్నప్రాసనలకి ఇరవై, ముఫైమందికి కూడా బ్రేక్ఫాస్ట్ నుంచి డిన్నర్ వరకూ క్యాటరింగ్.
మంచినీళ్ళు, నెయ్యి, తినే విస్తరి, తాగేందుకు గ్లాసులు అన్నీ ఆ ప్యాకేజ్ లోనే. మరి మనకి అన్ని కంచాలు ఎందుకుటా? మిగిలినవి ఫుడ్ తీసుకోవడానికి మన దగ్గర రెగ్యులర్ గా వాడే బొచ్చెలు బోలెడు. ఒకసారి నిచ్చెన వేసుకుని పైన ర్యాక్ లో ఉన్న సామాన్లు దింపండి. ఏం చేస్తారండీ ఆ ఇత్తడి సామాను? మనం పోతే, ఒక్కసారి ఊహించుకోండి. అవన్నీ ఓ కూలివాడికిచ్చి దింపించి, పట్టుకుపోండి ఎవరికి కావాల్సినవి వాళ్ళు అంటారు మన పిల్లలు. అంతేనా!! లేదంటే వాళ్ళింటికి తీసుకువెళతారంటారా? వాళ్ళిల్లు ఏమైనా ఖాళీ గా ఉంటుందంటారా?
వాళ్ళ విసుగు, చిరాకు చూపులు ఓ సారి ఊహించుకోండి. "ఇవన్నీ దాచుకుంది, వెళ్ళేటప్పుడు పట్టుకెళదామనుకుందేమో " అని ఒక ఇల్లాలు గొణుక్కుంటోందేమో కదా!! ఔనా?
అంతకన్నా, కాస్త ఫైనాన్షియల్ గా ఉన్నవాళ్ళు ఏదో ఒక అనాధ శరణాలయం కి గానీ, గుడికి కానీ ఇచ్చేయండి.
అక్కడ ఎవడు తినేస్తాడో, అసలు వాళ్ళకి అందుతుందో లేదో, ఇవన్నీ ఆలోచించకండి!! మీరు ఒక అనాధ శరణాలయానికి ఇచ్చేసారు. అక్కడితో మీ పనయిపోయింది. అంతే అనుకుని ప్రశాంతంగా ఉండండి. ఆ చెత్త ఆలోచించే బదులు 'నామజపం' చేసుకోండి.అంతే కానీ కాంప్లికేట్ చేసుకోకండి.
అలాగే ,మధ్య తరగతి వారయితే, అమ్మేయండి. ఆ డబ్బులు ఉంచుకోండి. "ఛారిటీ బిగెన్స్ ఎట్ హోమ్." మన బిల్డింగ్ లోకి వచ్చే పనిమనుషులకి, హౌస్ కీపింగ్, వాచ్మాన్, సెక్యూరిటీ ఇలా అందరికీ పంచేయండి. మినిమమ్ వస్తువులు ఉంచుకోండి.
దేముడి మందిరం తెగ నింపేయకండి. దేముళ్ళని కూడా తీసుకువెళ్ళకుండా ఆ కొడుకు అమ్మి పారేసాడు అన్న అపప్రధ మీ కొడుకుకి రానీయకండి. ఎందుకంటే ఆ కొడుకుకి మీరే ఆల్రెడీ దేముడిని ఇచ్చారు. ఇంకా "యాత్రలకి వెళ్ళినపుడు పాత్రలు తీసుకురావాలన్న" నానుడి మీకు నచ్చింది కాబట్టి, మీరు పట్టుకొచ్చిన పాత్రలతో చాలా మంది మందిరాలని నింపేసారన్నది కూడా ఓ సారి గుర్తు చేసుకోండి.
ఇక బీరువా, చీరలు, అసలు మీకు చీరలు ఎన్ని కావాలి? ఓ 30, పోనీ ఓ 50, అవి ఉంచుకోండి. పదేళ్ళ క్రితం కొన్న చీరలు తీసేయండి పట్టు తో సహా!! బీరువాలో ఉన్నా చీకిపోతాయి, పిగిలిపోతాయి.ఏం బాధ పడొద్దు త్వరలోనే మీ బీరువా నిండిపోతుంది. నాది ప్రామిస్. ఈ మధ్య చూసాను పెట్టీకోట్స్ ... తీసేయండమ్మా!! లోపలివే కదా అనీ మరీ అరిగించేయకండి.కొన్ని చీరలు లాంగ్ ఫ్రాక్స్ కుట్టించుకోవడానికి మీ చుట్టాలలో పిలకాయలకే ఇచ్చేయండి. రిచీ రిచ్ అని గోల పెట్టేవారికి కాదు. ఎవరికి ఇవ్వాలో మీకు తెలుసు.
ఇక లాకర్, చిన్నా చితకా వాడని వెండి సామానూ, కాయిన్స్ తీసేసి ఓ వెండి కంచం గా కానీ, పూజ ప్లేట్ గా కానీ మార్చేయండి. పంచుకోవడం ఈజీ. లేదంటే గంధం గిన్ని 10 తులాలంటే, కుంకుమ భరిణె 10తులాల 10 మిల్లీ గ్రాములుందని కూడా గొడవలొస్తాయి. ఇక ఓ 4 రకాల ముక్కు పుడకలు, ఓ పది రకాల చెవుల దిద్దులు , శ్రావణమాసం పిల్ల కాసులు వీటన్నిటినీ కూడా సర్దేయండి. 70 లు వచ్చాక ఒకే రకమైన చెవుల దిద్దులు , ముక్కుపుడకలు, మాటీలు, ఉంగరాలు అవీ మీకు నచ్చినట్లుగా చేయించుకుని పెట్టేసుకోండి. తీస్తూ ఉంటే ఎక్కడో శీల పడిపోయినా కూడా ఉండే సాధింపులు తగ్గుతాయి. ఇక, కప్ బోర్డ్స్... రిటర్న్ గిఫ్ట్ గా వచ్చిన రకరకాల సామాన్లు. ఉంచుకుని ఏం చేస్తారూ? అనాధాశ్రమాల్లో పెళ్ళిళ్ళు చేసుకునే ఆడపిల్లలకి సారె గా ఇవ్వండి.కొంతమందికి ఎవరేనా మనకిచ్చినది ,తిరిగి ఇంకొకరికి ఇవ్వకూడదన్న కాన్సెప్ట్ అవసరమా? ఆలోచించండి . షాల్స్, వాడని దుప్పట్లు ఒక పెద్ద బ్యాగ్ లో వేసుకుని కార్ లో పెట్టుకోండి. పేవ్మెంట్స్ మీద ఉన్నవారికి ఇచ్చేయండి. తీసుకుంటారా, వాడతారా, ఏం చేస్తారు? అమ్మేసుకుంటారేమో, మనం ఇస్తాం కానీ వాళ్ళకి విశ్వాసం లేదూ ఇలాంటివన్నీ ఆలోచించకండి. ఇచ్చిన పుణ్యం కూడా పోతుంది.
తిరిగి ఏమీ ఆశించకుండా చేసిన దానాలకే పుణ్యం వస్తుంది.ఆశించి చేసేవి ఏవీ ఫలితాన్ని ఇవ్వవు. గుర్తుపెట్టుకోండి. ఇల్లు, మనసు, బుర్రా కూడా ఎంత ఖాళీ చేసుకుంటే అంత మంచిది. ఒకసారి ఆ హాయి ని అనుభవించి చూడండి. ప్రాణం, మనసు, ఒళ్ళు ఫ్రీ అయిపోయిన భావన అనుభవించాలే కానీ, ఎవరో చెబితే మాత్రం తెలీదు. మీ పిల్లలకి కావాల్సిన వస్తువులే ఉంచండి. వారిని ఇబ్బంది పెట్టకండి. మన కోసం అప్పటికప్పుడు పరుగులు పెట్టుకుని వస్తారు. మనం ఇంకా ఉంటే , వాళ్ళ ఉద్యోగం, వేరే ఊర్లో ఉన్న భార్య/భర్త ఉద్యోగం, పిల్లలు, చదువులతో, మన ఆరోగ్యపరిస్థితి చూసి జాలి కన్నా బాధ్యత ఎక్కువ అనిపిస్తుంది. వాళ్ళ పరిస్థితి కూడా అటువంటిదే మరి. వాళ్ళనీ ఏమీ అనుకోవడానికి లేదు. బిజీ ఉరుకుల, పరుగుల జీవితాలు. మీ ఇన్స్యూరెన్స్ ఫైల్స్, హెల్త్ ఫైల్స్ అన్నీ జాగ్రత్త చేయండి. మందుల బాక్స్ ఎప్పటికప్పుడు క్లియర్ చేస్తూ సర్ది ఉంచుకోండి.
ఇక పోయాక ,పిల్లలు వస్తే కనుక అయోమయం ,అంధకారం లో ఉంటారు పిల్లలు. అందరూ సలహాలు ఇచ్చేవారే!! ఏం చేయాలో తోచక బిక్కు బిక్కు మంటారు అందుకే, మీరే చెప్పి ఉంచండి ఏం చేయాలో, ఎలా చేయాలో!!
ఆ పన్నెండు రోజులూ అయ్యాక, వాళ్ళకి ఉద్యోగ హడావుడిలే!! అందుకే మీ సామాను ఈజీగా క్లియరాఫ్ చేసుకునే వీలు కల్పించండి. పిల్లలకి విసుగు తెప్పించకండి. అక్కర్లేని సెంటిమెంట్లు పెట్టకండి. భాగస్వాముల్లో ఒకరు పోతే ఇంకొకరు ఎప్పుడూ లేని ఎమోషన్స్, సెంటిమెంట్స్ చూపి విసిగిస్తారు. మనిషే శాశ్వతం కాకపోయిన తర్వాత, ఇంక దేనికి విలువ ఇవ్వాలో మీరే విజ్ఞతతో నిర్ణయం చేయండి.
ఫొటోలు కూడా మీరు అలా వెళ్ళగానే, ఇలా డస్ట బిన్ లోకి వెళతాయి. వాళ్ళేం చేసుకుంటారు? ఇంటి ఓనర్స్ గడియారం, క్యేలెండర్ కోసం కూడా మేకు కొట్టవద్దనే రోజుల్లో ఉన్నాం అని గుర్తుపెట్టుకోండి. మీ అభిలాషలన్నీ మీ పిల్లల మీద రుద్దకండి. మరో ముఖ్యమైన మాట. మీరు ఆడపిల్లలకి ఇవ్వాలనుకున్నవి మీ చేతులమీదుగానే ఇచ్చేసుకోండి. లేదంటే మీరు పోయాక వాళ్ళు అన్నదమ్ములని అడిగి, వాళ్ళు ఇవ్వక, పిల్లలు బయటపడి, కొట్టుకుని, తిట్టుకునే వరకూ విషయం రచ్చకెక్కించకండి. మీ సంపాదన మీ ఇష్టం. అది స్పష్టంగా కోడళ్ళకి/ అల్లుళ్ళకీ తెలియచెప్పండి. అఖర్లేని మొహమాటాలు పెట్టుకోకండి. సర్దడం మొదలుపెట్టండి ఈ రోజునుండే !! చాలా టైముంది అని మాత్రం అనుకోకండి. ఉందా? హాయిగా ఫ్రీ బర్డ్ లా ఉండండి. జీవితాన్ని మీకు నచ్చినట్లు ఎంజాయ్ చేయండి.ఇప్పటివరకూ పట్టుక్కూర్చున్న బాధ్యతలను వదిలేయండి. కాస్త కఠినంగానే ఉండండి. ఏం ఫర్వాలేదు. రోజు రోజూ , పూట పూటా ఎంజాయ్ చేయండి.
హ్యాపీగా ప్రయాణానికి సిద్ధం కండి. మంచి మంచి అఫర్మేషన్స్ ఇచ్చుకోండి. మనసా వాచా హృదయం లోంచి ఒక మంచి మాట మాట్లాడండి. కోపాలు, తాపాలు పూర్తిగా మర్చిపోండి. అది వాళ్ళ సంస్కారం అనుకోండి. చిన్నవాళ్ళని పైకి రావాలని మనసారా దీవించండి తప్పితే దెప్పకండి. మీరు వెళ్ళిపోయాక కూడా , మిమ్మల్ని కనీసం ఒకరో, ఇద్దరో ఆదర్శంగా తీసుకోవాలని, మీ మరణానంతరం ఇల్లు గొడవలతో, చికాకులతో కాకుండా ప్రశాంతంగా ఉండేలా చేసే బాధ్యత కూడా మీదే సుమీ !!
ఇది ఒక భార్య తన భర్త అకాల మరణం తరువాత రాసిన భావోద్వేగభరితమైన, భావప్రధమైన మరియు జీవితాన్ని నేర్పే ఉత్తరం. దయచేసి దీన్ని పూర్తిగా చదవండి మరియు అవసరమైన వారికి షేర్ చేయండి. ---
ఒక భార్య రాసిన ఉత్తరం – భర్త యాక్సిడెంట్లో చనిపోయిన తర్వాత
(నిజమైన సంఘటన ఆధారంగా)
"నా భర్త మరణించిన తర్వాత నేర్చుకున్న పాఠాలు"
మనం ఎప్పుడూ అనుకుంటుంటాం – మేము ఎప్పటికీ బతుకుతాము. చెడు సంఘటనలు ఎప్పుడూ ఇతరులకే జరుగుతాయి అనుకుంటాం. కాని అదే విషాదం మన మీదకు వచ్చినప్పుడు, జీవితం ఎంత అస్థిరంగా ఉందో అప్పుడు మాత్రమే తెలుస్తుంది.
నా భర్త ఒక ఐటీ ప్రొఫెషనల్ – టెక్నికల్ పనుల్లో చాలా శ్రద్ధ. నేను ఒక చార్టర్డ్ అకౌంటెంట్. మీరు ఊహించవచ్చు – పర్ఫెక్ట్ కపుల్ అనిపించేవాళ్లం.
నా భర్త టెక్నికల్ కావడంతో తన జీవితం అంతా ల్యాప్టాప్లోనే ఉండేది – తన “to-do list”, ఇ-బిల్లులు, బ్యాంక్ స్టేట్మెంట్లు, ఇమ్పార్టెంట్ పాస్వర్డ్స్ కోసం "IMPWDS" అనే ఫోల్డర్ కూడా ఉండేది. ల్యాప్టాప్కే పాస్వర్డ్ ఉండేది. అన్నీ ఆల్ఫాన్యూమరిక్ మరియు స్పెషల్ క్యారెక్టర్స్ తో ఉండే పాస్వర్డ్లు – కనుక గెస్ చేయడం అసాధ్యం. ఆఫీస్ పాలసీ ప్రకారం ప్రతి 30 రోజులకు పాస్వర్డ్ మార్చాలి.
ప్రతి సారి నేనడిగేవాడిని – "ఈ సారి పాస్వర్డ్ ఏమిటి?" – కానీ గుర్తుపెట్టుకునే ప్రయత్నం చేసేదాన్ని కాదు.
మీకు అనిపించవచ్చు – నేను చార్టర్డ్ అకౌంటెంట్ కాబట్టి అన్ని విషయాలు సక్రమంగా డాక్యుమెంటెడ్గా ఉంటాయని. కానీ నమ్మండి – ఆఫీస్ పేపర్లలో ఎంత క్రమంగా ఉన్నా, హౌస్హోల్డ్ విషయాల్లో అంతే నిర్లక్ష్యం చేస్తాము. ఇంటి పనులు ఎప్పుడూ రేపటికి వాయిదా వేస్తూ ఉంటాము.
ఒక రోజు నా భర్త ఆఫీసు నుంచి తిరిగి వస్తూ రోడ్ యాక్సిడెంట్లో చనిపోయాడు. అతని వయస్సు కేవలం 33 ఏళ్ళు. ల్యాప్టాప్ క్రాష్ అయిపోయింది – అందులోని సమాచారం అంతా పోయింది. ఫోన్ పూర్తిగా ధ్వంసమైంది. కాని ఇది కేవలం ఆరంభం మాత్రమే…
9 ఏళ్ల పెళ్లి జీవితం – పిల్లలు లేరు – మేమిద్దరం మాత్రమే. ఇప్పుడు నేను ఒంటరిగా ఉన్నాను. నా ప్రొఫెషనల్ నాలెడ్జ్ కొంతవరకు ఉపయోగపడింది – కాని పూర్తిగా కాదు.
ఆయన బ్యాంక్ అకౌంట్స్లో నామినేషన్ లేదు. ఇన్సూరెన్స్లో నామినీ ఆయన తల్లి – ఆమె రెండు సంవత్సరాల క్రితమే మరణించారు. ఇమెయిల్ పాస్వర్డ్ నాకు తెలియదు. ఏ బిల్లులు స్టాండింగ్ ఇన్స్ట్రక్షన్తో పేమెంట్ అవుతున్నాయో కూడా తెలియదు.
ఆఫీస్ సంబంధిత పనులు మరింత క్లిష్టంగా మారాయి — ఇటీవలే ఆయన విభాగం మారింది, ఎవరికి రిపోర్ట్ చేస్తున్నారో కూడా నాకు తెలియదు. ఫోన్ అలవెన్స్ క్లెయిమ్ చివరిసారి ఎప్పుడు చేసారో కూడా తెలుసుకోవడమే ఓ టాస్క్ అయింది.
ఇఎంఐ మీద కొనుకున్న ఇల్లు ఇప్పుడు భారంగా మారింది. ఇన్సూరెన్స్ తీసుకోకుండా, అదే డబ్బుతో ప్రీపేమెంట్ చేద్దాం అనుకున్నాం — ఒకరు సంపాదన ఆపితే ఏమవుతుందో అప్పుడే తెలిసింది!
ఇప్పుడు ప్రతిదీ ఓ ప్రశ్న — డెత్ సర్టిఫికెట్, ఎఫ్ఐఆర్, పోస్ట్మార్టం రిపోర్ట్ — ప్రతి ప్రభుత్వ కార్యాలయంలో ఫారాలు, ఇండెమ్నిటీ బాండ్, నోటరీ, సాక్షులు, ఒప్పంద పత్రాలు…
బైక్, కారు, భూమి, ఇల్లు — ఇవన్నీ వేర్వేరు ఆస్తులు అని అప్పుడు తెలిసింది. బైక్ ట్రాన్స్ఫర్ చేయాలంటే లీగల్ ప్రాసెస్ పూర్తి చేయాలి. సక్సెషన్ సర్టిఫికెట్ పొందడం వేరే సమస్య.
తర్వాత మొదలైంది పేరు మార్పు ప్రక్రియ — గ్యాస్ కనెక్షన్, కరెంట్ మీటర్, ఇల్లు, వాహనం, ఇన్వెస్ట్మెంట్లు, నామినేషన్… నేను పూర్తిగా చిదురుముడిగా అయ్యాను.
విలాపించేందుకు కూడా సమయం లేకపోయింది — పత్రాల కోసం జరుగుతున్న పోరాటమే జీవితాన్ని మింగేసింది.
జీవితం అంటే ఎంత తేలికగా తీసుకున్నానో అప్పుడు అర్థమైంది. “నేను ఒక CA అయినా ఇన్ని కష్టాలు పడుతున్నానంటే, ఓ సాధారణ గృహిణి పరిస్థితి ఏమవుతుందో!” అనిపించింది.
అప్పుడు ఒక ఫ్రెండ్ చెప్పారు – “ఇప్పుడు నువ్వు ఒంటరిగా ఉన్నావు. నీ పేర మీద విల్ లేకపోతే, ఇతర బంధువులకూ ఆస్తులపై హక్కు ఉంటుంది...” అప్పుడు తెలిసింది – విల్ (ఇచ్చాపత్రిక) ఎంత ముఖ్యమో!
కొన్ని నెలల క్రితం ఎవరో ఇలా చెప్పేవాళ్లు అంటే నవ్వేదాన్ని. కాని ఇప్పుడు జీవితం పూర్తిగా మలుపు తిరిగింది. ---
జీవితం నన్ను నేర్పిన పాఠాలు మీతో పంచుకుంటున్నాను
ఎందుకంటే మన తర్వాత మన కుటుంబానికి తలనొప్పులు కాకుండా చేయడం మన బాధ్యత.
పాత నామినేషన్లను మార్చడం మర్చిపోతాం — తల్లిదండ్రుల పేర్లు ఉంటాయి, వారు అప్పటికే చనిపోయినపుడు కూడా.
---
2. పాస్వర్డ్లు
ప్రతి విషయానికీ పాస్వర్డ్ అవసరం – ఇమెయిల్, బ్యాంకింగ్, ల్యాప్టాప్... మీరు లేరు అంటే, మీ సిస్టమ్ యాక్సెస్ చేయడం ఎవరి వల్ల అవుతుంది? పాస్వర్డ్లు ఎక్కడైనా సురక్షితంగా రాసి ఉంచండి. ---
3. ఇన్వెస్ట్మెంట్లు
ప్రతి సంవత్సరం ట్యాక్స్ సేవింగ్ కోసం ఇన్వెస్ట్ చేస్తాం — మీ వద్ద వాటి లిస్ట్ ఉందా? అది కూడా ఎవరూ యాక్సెస్ చేయలేని ల్యాప్టాప్లోనే ఉందా? ---
4. విల్
ఒక సాదా విల్ కూడా కుటుంబానికి పెద్ద సాయంగా ఉంటుంది. ఇండెమ్నిటీ బాండ్, నోటరీ, ఎన్ఓసీ, సాక్షులు — ఇవన్నీ నుంచి విముక్తి. ---
5. లోన్లు మరియు బాధ్యతలు
కారు లేదా ఇల్లు కొనే సమయంలో ఇలా ఆలోచించండి – “నేను లేకపోతే, నా కుటుంబం ఈ లోన్ని భరిస్తుందా?” కావడం కుదరకపోతే, లోన్ ఇన్సూరెన్స్ తప్పకుండా తీసుకోండి. ---
6. డిజిటల్ ప్లాట్ఫామ్లను వినియోగించండి
బ్యాంకింగ్, ఇన్సూరెన్స్, మ్యూచువల్ ఫండ్లు మొదలైన అన్నింటికీ ఆన్లైన్ సదుపాయాలు అందుబాటులో ఉన్నాయి. వాటిని వినియోగించి సమయం మరియు శక్తిని ఆదా చేయండి. ---
నా పోరాటం ఇప్పుడే మొదలైంది. కాని మనమందరం ఈ చిన్న విషయాలను నేర్చుకుంటే, మన ప్రేమించినవారు మనం లేని తర్వాత తక్కువ బాధపడతారు.
భవిష్యత్తులో ఏం జరుగుతుందో ఎవరికీ తెలియదు — కాని స్కౌట్స్ మోటో చెబుతుంది: "ఎప్పుడూ సిద్ధంగా ఉండండి!" ---
దయచేసి ఈ లేఖను 3 సార్లు చదవండి. ఎంతోమందికి పంపండి.
సినిమాలు, టీవీలు చూస్తూ గంటలుగా గడుపుతాం — కాని మన కుటుంబ భద్రత కోసం 15 నిమిషాలు కేటాయించలేమా? --- *ఇల్లు నడపడం అనేది కేవలం వంట చేయడం, శుభ్రపరిచే పని మాత్రమే కాదు*— *ఆర్థిక విషయాలు, నిర్ణయాలను అర్థం చేసుకోవడం కూడా అంతే ముఖ్యమైన పని.*
This simple story might just change the way you see your life.
A Story about Inner Light
One day, the Sun and a Cave had a conversation.
The Cave, having lived in darkness forever, didn’t understand what “light” meant.
The Sun, having never experienced darkness, couldn’t understand what the Cave was talking about. So, they decided to switch places.
The Cave went up and stood in the Sun’s world. It was stunned.
“Now I get it,” it said. “This is so warm, bright and full of life!”
Then the Sun entered the Cave.
After a moment, the Sun said, “I don’t see any difference.”
Why?
Because when the Sun entered, it brought its light with it. Even the deepest parts of the Cave lit up. There was no darkness left to see.
Where there is light, darkness simply cannot exist.
There’s a beautiful saying: “The enlightened can never be thrown into darkness. They carry their heaven within them.”
When we are full of doubt, fear or negativity, we become like the Cave, hollow inside, no matter what’s around us.
But when we are filled with light, there is hope, kindness, joy and we become like the Sun. Even in the worst situations, we still find something good. We become a light for others too!
Let’s choose to be like the Sun. Carry your light within.
Be the one who uplifts, inspires and changes the atmosphere just by showing up.
Let’s be that light. Let’s make a difference.
Let’s Pause and Reflect:
Am I walking into situations as a source of light or waiting for someone else to bring it?
When faced with negativity or challenges, do I absorb the darkness or transform the space with my energy?
What are the thoughts, habits, or emotions keeping me stuck in the ‘cave’ mindset?
రైల్వే స్టేషన్ లో వెయింగ్ మిషన్ ఎక్కడానికి 10 పైసల బిళ్ల కోసం మారాం చేసిన జెనరేషన్ మనది . ఇంటి ముందు కొచ్చే పాల ఐసు 10 పైసలూ, ఫ్రూట్ ఐసు 5 పైసలూ నూ.
SSC పాసవగానే టైప్ ఇన్ స్టిట్యూట్ కి పేపర్లు గుండ్రంగా చుట్టుకుని వెళ్లిన తరం మనది . అద్దెకి బుక్స్ (నవలలు ) తెచ్చుకుని చదువుకున్న తరం మనది. సినిమా హాలు క్యూలో పాటల పుస్తకాలు కొనుక్కుని బట్టీలు పట్టిన కాలం మనది.
గెజిటెడ్ ఆఫీసర్లు అయినా, కాలేజీ లెక్చరర్స్ అయినా సైకిళ్లు తొక్కుకుని ఆఫీస్ లకు వెళ్లిన రోజులవి. అందుకే డ్రాయింగ్ రూమ్ జిమ్ములలో సైకిల్ తొక్కే అవసరం పడేది కాదు.
చేబదుళ్లకి కాదేదీ అనర్హం. పిన్నిగారింట్లోంచి గ్లాస్ తో చెక్కర అయినా, స్పున్ తో కాఫీ పొడైనా, బాబాయ్ గారి రేలీ సైకిల్ అయినా, పక్కింటి అన్నయ్య జామెంట్రీ బాక్సూ , స్కూల్లో డ్రామాకి ఎదురింటి అక్కయ్య జడగంటలూ అయినా.
అప్పు పుట్టని పచారీ షాపులూ బట్టల కొట్టులూ వుండేవే కావు. రేషన్ షాపుల్లో పంచదార కోసం, కిరసనాయిల్ కోసం క్యూ లో నిలబడి డ్యూయెట్లూ, పాలసీసా కోసం బూతుల దగ్గర నిలబడినప్పుడు లవ్ లెటర్స్ ఎక్స్చేంజ్ లు జరిగేవి.
ఇంటి ముందుకు
కోతులాడించేవాడు, పాములాడించేవాడు, గంగిరెద్దులాడించేవాడు,ఎలుగు బంటిని తెచ్చేవాడు, చిలక జోస్యం చెప్పేవాడు, వానల్లు పడాలి వాన దేవుడా అని కప్పలకి పెళ్లిళ్లు చేసే వాళ్లు కాలాన్ని బట్టి వచ్చి వినోదం అందించే వాళ్లు. మేకప్పులు అంటే తెలీని రోజుల్లో మొహాలకి గులాబీ రంగులేసుకునొచ్చి, ఇళ్ల ముందు సినిమా పాటలకి డాన్స్ లాడే వారు. గారడీల వాళ్లు బాలన్సింగ్ ఎలాగో పైన తాడు మీద చిన్న పిల్లలని నడిపిస్తూ చూపించే వాళ్లు. మూలికలూ, పసర్లూ అమ్మేవాళ్లు తాము నయం చెయ్యలేని రోగం లేదనే వాళ్లు. బస్టాండ్ లో చెవి గులిమిలు తీస్తామనే పెట్టెలతో తిరిగే వాళ్లూ. ఇళ్లముందు కొచ్చి సవరాలు కడతాం అనే వాళ్లూ.
వాళ్ల కోసం టిన్నుల్లో జుట్టు వూడితే దాచుకున్న వాళ్లూ వుండేవారు. "దువ్వెన్నలు, బొట్లు, కాటుక పెట్లు, ఇయర్ పిన్లు, రబ్బర్ గాజులు, రిబ్బన్లహో". అంటూ పెట్టె నెత్తిన పెట్టుకొచ్చే వాళ్ల దగ్గర దొరకని ఫ్యాన్సీ వస్తువుండేది కాదు. "పాత బట్టలకి స్టీల్ సామాన్లిస్తాం". అన్న వాళ్లు వచ్చి ఎన్నేసినా, ముందు చూపించినా గంగాళం కాకుండా, ఆఖర్న చూపించిన గిన్నె ఇచ్చి పోయేవాళ్లు. గోతాముడు పాత బట్టలొదిలిపోయేవి. కత్తికి సాన పెడ్తాం, నవార్లు నేస్తాం. పరుపులేకుతాం. గిన్నెలకి సొట్టలు తీస్తాం. బంగారు వెండి వస్తువులకి పాలిష్ పెడతాం. అరువు మీద చీరలిస్తాం అంటూ ఇంటి ఇల్లాళ్లని ఊపిరి తీసుకోనిచ్చే వాళ్లు కారు. ఇంక ముగ్గు అమ్మే వాళ్లూ, ఉప్పు అమ్మేవాళ్లూ, కూరలూ పండ్లూ అమ్మే వాళ్లూ సరేసరి.
మాదా కబళం వాళ్లు "అన్నం వుంటే పెట్టమ్మా నీ కొడుకులు, బిడ్డలు, మనవలు సల్లంగుండ" అంటూ టైముల వారీగా వచ్చే వాళ్లు... సాయంత్రం 8 గంటల బిచ్చగాడొచ్చి వెళితే మా నానమ్మ మాత్రలేసుకునేది..
రేడియోలో బినాకా గీత్ మాలా ఊహల రెక్కలు విప్పేది. భూలే భిస్రే గీత్ అమర లోకాల్లో విహరింప చేసేది. రహస్య ప్రేమలు, అచ్చట్లు, ముచ్చట్లు... "ఏమిటో" అనుకోవడాలు ప్రొద్దుట సంస్కృత వార్తలు 'ఇతి బలదేవానంద సాగరహా 'తో ప్రారంభం అయితే ఈ మాసం పాటలూ కార్మికుల కార్యక్రమాలూ సంక్షిప్త శబ్ద చిత్ర ప్రసారాలూ..వివిధ భారతి మీరుకోరిన పాటలూ..పండితులచే నిర్మించబడ్డ నాటకాలూ..వావ్ రేడియో స్వర్ణ యుగం అది!
అప్పట్లో పేపరు చదువుతూ కాఫీ తాగని మనుషులు అరుదు..ఇంగ్లీష్ పేపర్ చదువుతే లాంగ్వేజ్ ఇంప్రూవ్ అయినట్లే, దూర్దర్శన్ లో ఇంగ్లీష్ వార్తల వల్ల ప్రొనౌన్సియేషన్ నేర్చుకున్నాం.. తాతయ్యలకీ దూరపు చుట్టాలకీ ఉత్తరాలు రాస్తూ లెటర్ రైటింగులు నేర్చుకున్నాం.... ఉభయకుశలోపరి ఎక్కడ పెట్టాలో, గంగాభాగీరధీ సమానురాలైన ఎప్పుడు వాడాలో తెలుసు కున్నాం!
ఎన్నని చెప్పగలం ఆ పాత మధురమైన జ్ఞాపకాలు.... ఇప్పటికి ఎప్పటికి మా గుండెల్లో నిలిచిపోయి మా గుండెలు అగిపోయేవరకు మాతో వెన్నుండి మమ్మల్ని నడిపిస్తున్న గుర్తులు.
ఇప్పటి కాలం పిల్లలకు
అమ్మ చేతి మురుకులు లేవు
అలసట లేని పరుగులు లేవు
ఎత్తరుగులు మొత్తం పోయే
రచ్చబండలూ మచ్చుకు లేవు
వీధిలో పిల్లల అల్లరి లేదు
తాతలు ఇచ్చే చిల్లర లేదు
ఏడు పెంకులు ఏమైపోయే
ఎద్దు రంకెలు యాడకి పోయె
ఎక్కడా వెదురు తడికెలు లేవు
ఏ తడికకీ భోగి పిడకలు లేవు
కూరలమ్మే సంతలు లేవు
పెరుగులమ్మే ముంతలు లేవు
బువ్వా లాటల విందే లేదు
గవ్వలాటలు ముందే లేదు
కుప్పిగంతులు లేనే లేవు
కళ్ళ గంతలు కానే రావు
డ్రింకు మూతల గోలే లేదు
బచ్చాలాడే ఇచ్చా లేదు
కోతి కొమ్మచ్చి ఏమైపోయే
అవ్వా అప్పచ్చి ముందే పాయె
గూటీ బిళ్ళా గూటికి పోయే
తొక్కుడు బిళ్ళకు రెక్కలు వచ్చె
గచ్చకాయలు మచ్చుకు లేవు
చింత పిక్కలు లెక్కకూ లేవు
ధారగా కారే ముక్కులు లేవు
జోరుగా జారే లాగులు లేవు
కొబ్బరి పుచ్చు కొరుకుడు లేదు
కొండముచ్చుని కెలుకుడు లేదు
బట్టన మురికి అంటక పోయె
మనసుకి మురికి జంటగ చేరె
కాకి ఎంగిలి కరువై పోయే
భుజాన చేతులు బరువై పోయె
అన్ని రంగులూ ఏడకో పోయె
ఉన్న రంగులూ మాసికలాయె
దానికితోడు కరోనా వచ్చె
బళ్ళూ, గుళ్ళూ మూసుక పోయె
బడిగంటల ఊసే లేదు
బడికి పోయే ధ్యాసే లేదు
మూతులన్నీ మాస్కుల పాలు
చేతులన్నీ సబ్బుల పాలు
ఆన్ లైన్ లో పాఠాలాయె
అర్థం కాని చదువులాయె
ప్రశ్నలకు జవాబులుండవు
కొన్నాళ్ళకు ప్రశ్నలే ఉండవు
ప్రస్తుత బాల్యం వెలవెల పోయె
దానికి మూల్యం ప్రస్తుత మాయే
రేపటి సంగతి దేవుడి కెరుక
నేటి బాలలకు తప్పని చురక
బాలానందం లేని నేటి జీవితం
మానవాళికే మాయని మరక.
అందుకే మన తరం అదృష్టవంతులమ్*!
1950 -70 లో పుట్టిన మనం ఒక ప్రత్యేక తరానికి చెందిన వాళ్ళం. చాలా సాధారణ స్థాయి బళ్ళో చదువుకున్నా, దాదాపు మన తరం వాళ్ళు అన్ని విషయాలలో నిష్ణాతులుగా కనిపిస్తారు.
ఆంగ్ల మాధ్యమంలో చదువుకోకున్నా, మాకు ఆ భాష మీద ఉండే పట్టు అమోఘం. ఒక్క ఆంగ్లమే కాదు మేము చదువుకొన్న ప్రతి విషయంలో ఎంతో ప్రతిభ చూపించేవాళ్ళము. లెక్కలు, సామాన్య శాస్త్రం, సాంఘిక శాస్త్రం ఇంకా అనేక విషయాలు ఎంతో శ్రద్ధతో నేర్చుకునేవాళ్ళము. పోటీ చాలా ఎక్కువ ఉన్న ఈ రోజుల్లో అదేమంత గొప్ప విషయంగా కనపడకపోవచ్చు, కానీ ఆనాడు ఉన్న *సామాజిక -ఆర్థిక* పరిస్థితులకు మేము సాధించింది చాలా ఎక్కువ అనే చెప్పుకోవాలి. దాదాపు ప్రతీ కుటుంబంలో కనీసం నల్గురు నుండి ఆరుగురు పిల్లలు ఉండేవాళ్ళు. *ఇంత పెద్ద కుటుంబం కేవలం తండ్రి సంపాదన పైనే ఆధార పడేది...* అంటే అందరికీ కడుపునిండా తిండి దొరకటమే కష్టం అయ్యేది. *పొద్దున్నే చద్దన్నం, మధ్యాహ్నం మామూలు భోజనం ఉండేది. రాత్రికి కూడా అంతే.* పండగ రోజుల్లో మాత్రం కాస్త ప్రత్యేకంగా ఉండేది. బొగ్గుల కుంపటిలోనో, కట్టెల పొయ్యిలోనో వంటలు చేసి, ఇంత మంది పిల్లలను పెంచిన *ఆ నాటి తల్లుల ఋణం ఎంత ఇచ్చినా తీర్చుకోలేము.*
దాదాపు అందరం భట్టిపంతుల బడిలోనో ప్రభుత్వ ఉచిత పాఠశాలలోనో చదువుకొన్న వాళ్ళమే. మన లో చాలా మంది డిగ్రీ చదువులకు వెళ్లేవరకూ చెప్పులు కూడా లేకుండా నడిచిన వాళ్ళమే!
ఆ రోజుల్లో చాలా సాధారణంగా ఉండేది. బడి చదువులు అయిన వెంటనే తల్లి-దండ్రులు తమ బిడ్డలకు ఏదో ఒక ప్రభుత్వ ఉద్యోగం వస్తే చాలు అనుకునేవాళ్ళు. ఆ రోజులల్లో ప్రభుత్వ డిగ్రీ చేసి PG చేసిన వాళ్ళు తక్కువే.
మా తరం వాళ్లకి సినిమా, రేడియో తప్ప వేరే వినోదం ఉండేది కాదు. *పావలా/అర్ద రూపాయి ఇచ్చి నేల, బెంచి టిక్కెట్ కొనుక్కుని తెరకు దగ్గరగా కూర్చొని చూసిన సినిమాలు ఎన్నో.* అదీ కాకుండా, రేడియోలో పాత కొత్త పాటలు వినటం ఎంతో ఇష్టంగా ఉండేది. ఘంటసాల వెంకటేశ్వరరావు, పిఠాపురం నాగేశ్వరరావు , మాధవపెద్ది సత్యం, సుశీల, లీల, జిక్కీ గార్లు పాడిన తెలుగు పాటలు అంటే పడి చచ్చేవాళ్ళం ఇక హిందీ పాటల విషయానికొస్తే, పాటల ట్యూన్ ని బట్టి సంగీత దర్శకులెవరో చెప్పే వాళ్ళం. SD బర్మన్, నౌషాద్, మదన్ మోహన్, శంకర్ జైకిషన్, లక్ష్మీ కాంత్ ప్యారేలాల్,కళ్యాణ్ జీ ఆనంద్ జీ ... ఒకరేమిటి, ఎన్ని పేర్లు చెప్పుకోవాలో తెలియదు. ఈ సంగీత సామ్రాట్టులు అందించిన పాటలు ఈనాటికీ శ్రోతల హృదయాలలో చిరస్థాయిగా నిలిచి ఉన్నాయి.
మాకు ఉన్న మరో వినోదం పగలు గూటిబైళ్ల గోళీలాట ఏడుపెంకులాట బుచ్చలాట, రాత్రికి హరికథలు బుర్ర కథలు నాటకాలు చూడటం ఇదే వినోద కాలక్షేపం.
ఈ నాటికీ దాదాపు మనం అందరం
✌🏻55- 70 సంవత్సరాలు పూర్తి చేసుకున్నవాళ్ళమే. జీవితంలో ఉన్నత ఉద్యోగాలు, వ్యాపారాలు చేసుకున్నవాళ్ళమే. పిల్లలను పై చదువులు చదివించి ప్రయోజకుల్ని చేసినవాళ్ళమే! అయినా ఉత్సాహం ఏమాత్రం తగ్గక ఇంకా యువకుల్లా కనిపిస్తున్నవాళ్ళమే. ఈ వయసులో కూడా మన చిన్నప్పటి స్నేహితులను పేరు పేరునా గుర్తుంచుకున్న వాళ్ళమే.
*ఆహా! జ్ఞాపకాల దొంతర అంటే ఇదీ!! అచ్చంగా మన బాల్యాన్ని మనమే చూసుకున్నట్టు ఉంది కదా.!*
The little boy came from school on Saturday and told his father, my teacher has given us home-work to Hug 10 people and tell them - "Be patient, trust life and I Love you".
The Dad said - "Ok, we will go to the Mall tomorrow morning and do it".
The child woke up all spirited up in the morning, got ready. Went to his Dad and said - "lets go!!"
The father said - "there is Heavy rainfall, I fear nobody might be there".
The Child still insisted. So the Father drove in the horrible rainy weather to the Mall.
They stood in the mall for 1 hour, and the little boy hugged 9 people. His father then said - "now lets go, its raining heavily and we shouldn't get stuck!"
Sad the son went along with his father's orders. As they where driving past, the child pointed at a random house. Said - "please dad, just 1 person is remaining, I will go to that house and complete my homework"!
The father smiled and pulled the car over.
The child went to the door and began to ring the bell and pound the door strongly with his knuckles. He kept waiting. Finally the door was opened gently.
A lady came out with a very sad look and gently asked:
"What can I do for you, son?
With radiant eyes and a bright smile the child said: "Ma'am my teacher has told to Hug 10 people and tell them - "Be patient, trust life and I Love you". I have hugged 9. May I hug you and pass the message to you.
The Lady embraced him, and started crying profusely.
On seeing that the Boy's father came out of the car. He went to the lady and asked - "Any problem madam?"
She composed herself, took them inside, gave them a cup of tea and then told his father - "My husband died a while ago leaving me totally alone in this world. Today morning the loneliness took over me. Since morning I have been thinking that this is the end of the road for me.
Then I took a chair and a rope to my bedroom and decided to end my life. As I was seeing the world for one last time, I begged for forgiveness to my Lord Krishn and then heard this knock. I thought to leave it. But then nobody comes to visit me. When I opened the door, I couldn't believe what my eyes saw this little child. And when he said , "Be patient, trust life and I Love you". I knew it was a message from God. Suddenly I realised I don't want to die anymore, and have decided to make something productive of my life.
REMEMBER - Give positive thoughts to people. Tell them you stand by them. And even if nothing, just listen to them.
Kirthi Cravings
A very sad and disturbing trend these days on social media, is young Indian mothers putting up posts like "I have a Masters degree but I am cleaning windows in my house, while my baby is sleeping"
How has motherhood become so devalued in our "sanskaari" society that women feel useless unless they are earning money? Motherhood supported by a financially stable partner, is life's biggest blessing.
An educated woman is the best person to nurture the future of the nation. And yet mothers are being made to feel that without paycheck you are nothing. Because today everyone's value is only as per their bank balance.
There are also many women out there who have to choose between child and survival, every day. Who have been abandoned or chosen to move out of terrible partnerships. Who are daily dealing with highly abusive environments, living only to protect their children. Majority pregnant women are now choosing to keep attending their stressful workplaces till delivery, then return within three months, because they feel guilty to take rest or are fearful of losing jobs.
Society will judge these women, but not lift a finger to support. And if support is given, then you will be reminded about it at every opportunity.
I remember my own 16-hour days outside home, bank account and mental health completely wiped out after a bad marriage, fearing every minute about a future for my son but not having any energy to even enjoy his smiles and chatter, after coming home at night.
It is sickening that as a society we have forgotten that family is created to nurture the future citizens of the country and that the mother is the centre of the family unit. A mother must be protected and supported at all costs. But irresponsible family structures, even more irresponsibly brought up men who don't know what having children or fatherhood means, regressive patriarchy which results in militant feminist ideology and relentless consumerism, has made everything about survival.
And then we wonder why there are so many issues in the world. Why so many people are struggling to deal with life. Why so many people need to be "fixed".
When the person who nurtures you in the womb and outside of it, lives in constant fear, frustration or suppression, what else can be expected?
To build a great nation, we must raise great citizens. To raise great citizens we must nurture them. To nurture them, we must first nurture the caregivers, show them how valuable their work is, how important and how indispensable.
#Undervalued #motherhood #decline #society
1 month ago | [YT] | 0
View 0 replies
Kirthi Cravings
"She Looks Like She’s Resting, But She’s Not."
She’s lying there still, eyes closed, breath steady..but sleep hasn’t come.
Her neck hurts, her arm is numb, her body is sore from holding the same position for hours…
But she won’t move. The baby finally settled, and that matters more than her comfort.
She listens closely to every tiny sound, every sigh, every flutter of breath.
She’s on alert even with her eyes shut. That’s not rest. That’s watching over love.
This isn’t just tonight.
This is every night.
She gives up sleep to make sure her child gets theirs.
She ignores the pain, the exhaustion, the urge to cry...just to keep the peace in that small bundle in her arms.
This is motherhood.
Unseen. Unheard. Uncelebrated.
But powerful.
So incredibly powerful.
To every mother losing sleep,
You’re not alone. You’re not invisible.
You're doing the most sacred work of all.
#ForTheMoms
1 month ago | [YT] | 0
View 0 replies
Kirthi Cravings
“Waking Up Between 2–4 AM? It’s Not Insomnia — It’s a Message From Your Body!” 🌙
(And Ayurveda Decodes It Perfectly 👇)
You sleep early, thinking — “Finally, I’ll wake up fresh tomorrow.”
But like clockwork, your eyes open between 2 to 4 AM.
You scroll for a while, fall asleep again, and wake up feeling dull, heavy, and moody all day.
Sounds familiar? 😴
Let’s understand what’s really happening.
🌿 Ayurveda Says:
This is Vata Time — when your nervous system, hormones, and emotional residue become most active.
If you wake during this window, your body isn’t broken — it’s communicating.
It might be saying:
💭 “I haven’t finished digesting — your dinner or your day.”
💨 “Too much movement, too little grounding.”
🔥 “My Agni (digestive fire) is flickering — not steady.”
💤 “I’m tired, but not settled.”
⚡ Why You’re Waking Up Even After Sleeping Early
1. Incomplete Digestion (Ajirna)
If your dinner is heavy, late, or poorly digested, toxins (Ama) rise in the night — disturbing both gut and mind.
2. Unprocessed Emotions
Worrying before bed, overthinking, or emotional overload keeps your Vata and Manas (mind) hyperactive.
3. Dryness & Lightness of Vata
When Vata rises, the mind becomes light and easily disturbed — even a small sound or thought wakes you up.
4. Gadget Overuse Before Bed 📱
Blue light and overstimulation dry up Ojas (vital energy), mimicking caffeine for your nerves.
5. Weak Evening Routine (Ratri Charya)
No grounding ritual before sleep = no signal to your brain that it’s time to rest.
6. Hormonal & Cortisol Imbalance 🧠
High stress hormones at night = alert mode even during rest hours.
🌙 How to Break the 2–4 AM Wake-Up Cycle
💧 Oil your feet and scalp before bed – Abhyanga with sesame oil calms Vata instantly.
🥣 Eat light, warm, early dinners (by 7:30 PM). Avoid curd, leftovers, and raw salads at night.
🔥 Sip warm cumin or ajwain water after dinner to support digestion.
🧘♀️ Journal or pray before bed — release mental residue.
📵 Switch off screens 60 minutes before sleep.
🕯️ Try “Nasya” (2 drops of warm ghee in each nostril) to soothe the nervous system.
🪶 Sleep by 10 PM — you’ll harness Kapha’s grounding energy for deep rest.
✨ Remember
Ayurveda doesn’t “knock you out” — it resets your rhythm.
When digestion, emotions, and Vata are calm, sleep flows naturally — not forced.
4 months ago | [YT] | 0
View 0 replies
Kirthi Cravings
"She Ate ‘Clean’ for 7 Years… Yet Her Gut Was Destroyed.
The Real Reason?
She Lost a Ritual Her Grandmother Never Missed !!!
When Meera, a 32-year-old software engineer, booked an online consultation with me, she looked defeated.
“Doctor… I eat healthy. I do everything Instagram tells me. Then why do I feel so sick?”
Her list of complaints was long:
- Bloating after every meal
- Brain fog so bad she couldn’t focus
- Constant inflammation in joints
- Fatigue that felt like dragging a stone inside her chest
She showed me her food diary—clean, high-protein, macro-tracked meals.
Nothing “wrong.”
And yet everything was wrong.
**THE REAL PROBLEM WASN’T WHAT SHE ATE.
It was how she ate.**
As she spoke, I noticed something.
Her meals looked perfect on the app…
but there was zero ritual, zero pause, zero connection with her food.
She ate while:
- replying to emails
- scrolling Instagram
- attending Zoom meetings
- fighting deadlines
Her nervous system was always in fight-or-flight mode 😮💨
I gently asked her,
“Do you say a small prayer or pause before your meals? Anything at all?”
She laughed.
“Doctor, who has time for all that? My grandmother used to do it. I thought it was superstition.”
That one sentence told me everything.
What Her Grandmother Did Daily… Neuroscience Now Calls ‘Vagal Activation’.
Those rituals Meera dismissed as “old-fashioned”…
were actually biological hacks her body was starving for.
Her grandmother:
- Lit a lamp before meals
- Touched the food with gratitude
- Took a moment of silence
- Never ate in a rush
- Chewed the food thoroughly
Meera had deleted all those practices…
and replaced them with:
- Hurry
- Stress
- Screens
- Anxiety
Her gut didn’t need probiotics.
It needed PAUSE.
THE AYURVEDIC PLAN WE STARTED
Her online consultation treatment was simple but profound:
1. 30-second pause before meals
Let the brain catch up to the stomach.
2. Light a candle before eating
Signal safety → activate parasympathetic system.
3. Eat without screens
No emails. No reels.
4. Warm, easy-digest meals based on her agni
Simple ghee, cumin, ginger, and warm water routine.
5. Gratitude ritual
A small “thank you” to her food.
Not religious—physiological.
6. Ayurvedic medicines
To repair her inflamed gut lining and calm vata.
Within 12 days, Meera sent me a message:
> “Doctor… The bloating is 80% gone.
My mind feels clear.
I feel calm for the first time in years.
I didn’t change my diet.
I changed HOW I eat.”
THE TRUTH THAT SHOCKED HER
Her grandmother wasn’t being orthodox or superstitious.
She was doing:
- Vagal regulation
- Cortisol reduction
- Enzyme activation
- Inflammation control
Long before science had words for it.
🌿THE REAL TAKEAWAY
Meera didn’t heal because she ate “clean.”
She healed because she brought sacredness back into her meals.
And maybe… so should we?
#guthealth
4 months ago | [YT] | 0
View 0 replies
Kirthi Cravings
మీకు 55 / 60 / 65 దాటాయా? పిల్లల పెళ్ళిళ్ళు అయిపోయాయా!!
సరే, అసలు పాయింట్ "సర్దడం" లోకి వద్దాం.
*"ఎక్కడ మొదలుపెడదాం...ఊ ఊ
కిచెన్? ఒక్కసారి చూడండి. ఎన్ని ఎక్స్ట్రా గిన్నెలు, డబ్బాలు, కంచాలు, క్యారేజులు, క్యాన్లు, ఇత్తడివి, రాగివి, కంచువి, దేముడి సామాన్లు, ప్లాస్టిక్, గాజు, టప్పర్వేర్, ఇంకో వేర్, ఆ వేర్, ఈ వేర్.
పిల్లల పెళ్ళిళ్ళకీ, వ్రతాలు, నోములకీ, ఆఖరికి మనవల బాలసారె, అన్నప్రాసనలకి ఇరవై, ముఫైమందికి కూడా బ్రేక్ఫాస్ట్ నుంచి డిన్నర్ వరకూ క్యాటరింగ్.
మంచినీళ్ళు, నెయ్యి, తినే విస్తరి, తాగేందుకు గ్లాసులు అన్నీ ఆ ప్యాకేజ్ లోనే. మరి మనకి అన్ని కంచాలు ఎందుకుటా? మిగిలినవి ఫుడ్ తీసుకోవడానికి మన దగ్గర రెగ్యులర్ గా వాడే బొచ్చెలు బోలెడు.
ఒకసారి నిచ్చెన వేసుకుని పైన ర్యాక్ లో ఉన్న సామాన్లు దింపండి. ఏం చేస్తారండీ ఆ ఇత్తడి సామాను? మనం పోతే, ఒక్కసారి ఊహించుకోండి. అవన్నీ ఓ కూలివాడికిచ్చి దింపించి, పట్టుకుపోండి ఎవరికి కావాల్సినవి వాళ్ళు అంటారు మన పిల్లలు. అంతేనా!! లేదంటే వాళ్ళింటికి తీసుకువెళతారంటారా? వాళ్ళిల్లు ఏమైనా ఖాళీ గా ఉంటుందంటారా?
వాళ్ళ విసుగు, చిరాకు చూపులు ఓ సారి ఊహించుకోండి. "ఇవన్నీ దాచుకుంది, వెళ్ళేటప్పుడు పట్టుకెళదామనుకుందేమో " అని ఒక ఇల్లాలు గొణుక్కుంటోందేమో కదా!! ఔనా?
అంతకన్నా, కాస్త ఫైనాన్షియల్ గా ఉన్నవాళ్ళు ఏదో ఒక అనాధ శరణాలయం కి గానీ, గుడికి కానీ ఇచ్చేయండి.
అక్కడ ఎవడు తినేస్తాడో, అసలు వాళ్ళకి అందుతుందో లేదో, ఇవన్నీ ఆలోచించకండి!! మీరు ఒక అనాధ శరణాలయానికి ఇచ్చేసారు. అక్కడితో మీ పనయిపోయింది. అంతే అనుకుని ప్రశాంతంగా ఉండండి. ఆ చెత్త ఆలోచించే బదులు 'నామజపం' చేసుకోండి.అంతే కానీ కాంప్లికేట్ చేసుకోకండి.
అలాగే ,మధ్య తరగతి వారయితే, అమ్మేయండి. ఆ డబ్బులు ఉంచుకోండి. "ఛారిటీ బిగెన్స్ ఎట్ హోమ్." మన బిల్డింగ్ లోకి వచ్చే పనిమనుషులకి, హౌస్ కీపింగ్, వాచ్మాన్, సెక్యూరిటీ ఇలా అందరికీ పంచేయండి. మినిమమ్ వస్తువులు ఉంచుకోండి.
దేముడి మందిరం తెగ నింపేయకండి. దేముళ్ళని కూడా తీసుకువెళ్ళకుండా ఆ కొడుకు అమ్మి పారేసాడు అన్న అపప్రధ మీ కొడుకుకి రానీయకండి. ఎందుకంటే ఆ కొడుకుకి మీరే ఆల్రెడీ దేముడిని ఇచ్చారు. ఇంకా "యాత్రలకి వెళ్ళినపుడు పాత్రలు తీసుకురావాలన్న" నానుడి మీకు నచ్చింది కాబట్టి, మీరు పట్టుకొచ్చిన పాత్రలతో చాలా మంది మందిరాలని నింపేసారన్నది కూడా ఓ సారి గుర్తు చేసుకోండి.
ఇక బీరువా, చీరలు,
అసలు మీకు చీరలు ఎన్ని కావాలి? ఓ 30, పోనీ ఓ 50, అవి ఉంచుకోండి. పదేళ్ళ క్రితం కొన్న చీరలు తీసేయండి పట్టు తో సహా!! బీరువాలో ఉన్నా చీకిపోతాయి, పిగిలిపోతాయి.ఏం బాధ పడొద్దు త్వరలోనే మీ బీరువా నిండిపోతుంది. నాది ప్రామిస్. ఈ మధ్య చూసాను పెట్టీకోట్స్ ... తీసేయండమ్మా!! లోపలివే కదా అనీ మరీ అరిగించేయకండి.కొన్ని చీరలు లాంగ్ ఫ్రాక్స్ కుట్టించుకోవడానికి మీ చుట్టాలలో పిలకాయలకే ఇచ్చేయండి. రిచీ రిచ్ అని గోల పెట్టేవారికి కాదు. ఎవరికి ఇవ్వాలో మీకు తెలుసు.
ఇక లాకర్, చిన్నా చితకా వాడని వెండి సామానూ, కాయిన్స్ తీసేసి ఓ వెండి కంచం గా కానీ, పూజ ప్లేట్ గా కానీ మార్చేయండి. పంచుకోవడం ఈజీ. లేదంటే గంధం గిన్ని 10 తులాలంటే, కుంకుమ భరిణె 10తులాల 10 మిల్లీ గ్రాములుందని కూడా గొడవలొస్తాయి. ఇక ఓ 4 రకాల ముక్కు పుడకలు, ఓ పది రకాల చెవుల దిద్దులు , శ్రావణమాసం పిల్ల కాసులు వీటన్నిటినీ కూడా సర్దేయండి. 70 లు వచ్చాక ఒకే రకమైన చెవుల దిద్దులు , ముక్కుపుడకలు, మాటీలు, ఉంగరాలు అవీ మీకు నచ్చినట్లుగా చేయించుకుని పెట్టేసుకోండి. తీస్తూ ఉంటే ఎక్కడో శీల పడిపోయినా కూడా ఉండే సాధింపులు తగ్గుతాయి.
ఇక, కప్ బోర్డ్స్... రిటర్న్ గిఫ్ట్ గా వచ్చిన రకరకాల సామాన్లు. ఉంచుకుని ఏం చేస్తారూ? అనాధాశ్రమాల్లో పెళ్ళిళ్ళు చేసుకునే ఆడపిల్లలకి సారె గా ఇవ్వండి.కొంతమందికి ఎవరేనా మనకిచ్చినది ,తిరిగి ఇంకొకరికి ఇవ్వకూడదన్న కాన్సెప్ట్ అవసరమా? ఆలోచించండి .
షాల్స్, వాడని దుప్పట్లు ఒక పెద్ద బ్యాగ్ లో వేసుకుని కార్ లో పెట్టుకోండి. పేవ్మెంట్స్ మీద ఉన్నవారికి ఇచ్చేయండి.
తీసుకుంటారా, వాడతారా, ఏం చేస్తారు? అమ్మేసుకుంటారేమో, మనం ఇస్తాం కానీ వాళ్ళకి విశ్వాసం లేదూ ఇలాంటివన్నీ ఆలోచించకండి. ఇచ్చిన పుణ్యం కూడా పోతుంది.
తిరిగి ఏమీ ఆశించకుండా చేసిన దానాలకే పుణ్యం వస్తుంది.ఆశించి చేసేవి ఏవీ ఫలితాన్ని ఇవ్వవు. గుర్తుపెట్టుకోండి.
ఇల్లు, మనసు, బుర్రా కూడా ఎంత ఖాళీ చేసుకుంటే అంత మంచిది. ఒకసారి ఆ హాయి ని అనుభవించి చూడండి. ప్రాణం, మనసు, ఒళ్ళు ఫ్రీ అయిపోయిన భావన అనుభవించాలే కానీ, ఎవరో చెబితే మాత్రం తెలీదు.
మీ పిల్లలకి కావాల్సిన వస్తువులే ఉంచండి. వారిని ఇబ్బంది పెట్టకండి. మన కోసం అప్పటికప్పుడు పరుగులు పెట్టుకుని వస్తారు. మనం ఇంకా ఉంటే , వాళ్ళ ఉద్యోగం, వేరే ఊర్లో ఉన్న భార్య/భర్త ఉద్యోగం, పిల్లలు, చదువులతో, మన ఆరోగ్యపరిస్థితి చూసి జాలి కన్నా బాధ్యత ఎక్కువ అనిపిస్తుంది. వాళ్ళ పరిస్థితి కూడా అటువంటిదే మరి. వాళ్ళనీ ఏమీ అనుకోవడానికి లేదు.
బిజీ ఉరుకుల, పరుగుల జీవితాలు. మీ ఇన్స్యూరెన్స్ ఫైల్స్, హెల్త్ ఫైల్స్ అన్నీ జాగ్రత్త చేయండి. మందుల బాక్స్ ఎప్పటికప్పుడు క్లియర్ చేస్తూ సర్ది ఉంచుకోండి.
ఇక పోయాక ,పిల్లలు వస్తే కనుక అయోమయం ,అంధకారం లో ఉంటారు పిల్లలు. అందరూ సలహాలు ఇచ్చేవారే!! ఏం చేయాలో తోచక బిక్కు బిక్కు మంటారు అందుకే, మీరే చెప్పి ఉంచండి ఏం చేయాలో, ఎలా చేయాలో!!
ఆ పన్నెండు రోజులూ అయ్యాక, వాళ్ళకి ఉద్యోగ హడావుడిలే!! అందుకే మీ సామాను ఈజీగా క్లియరాఫ్ చేసుకునే వీలు కల్పించండి. పిల్లలకి విసుగు తెప్పించకండి. అక్కర్లేని సెంటిమెంట్లు పెట్టకండి.
భాగస్వాముల్లో ఒకరు పోతే ఇంకొకరు ఎప్పుడూ లేని ఎమోషన్స్, సెంటిమెంట్స్ చూపి విసిగిస్తారు. మనిషే శాశ్వతం కాకపోయిన తర్వాత, ఇంక దేనికి విలువ ఇవ్వాలో మీరే విజ్ఞతతో నిర్ణయం చేయండి.
ఫొటోలు కూడా మీరు అలా వెళ్ళగానే, ఇలా డస్ట బిన్ లోకి వెళతాయి. వాళ్ళేం చేసుకుంటారు? ఇంటి ఓనర్స్ గడియారం, క్యేలెండర్ కోసం కూడా మేకు కొట్టవద్దనే రోజుల్లో ఉన్నాం అని గుర్తుపెట్టుకోండి.
మీ అభిలాషలన్నీ మీ పిల్లల మీద రుద్దకండి.
మరో ముఖ్యమైన మాట. మీరు ఆడపిల్లలకి ఇవ్వాలనుకున్నవి మీ చేతులమీదుగానే ఇచ్చేసుకోండి. లేదంటే మీరు పోయాక వాళ్ళు అన్నదమ్ములని అడిగి, వాళ్ళు ఇవ్వక, పిల్లలు బయటపడి, కొట్టుకుని, తిట్టుకునే వరకూ విషయం రచ్చకెక్కించకండి. మీ సంపాదన మీ ఇష్టం. అది స్పష్టంగా కోడళ్ళకి/ అల్లుళ్ళకీ తెలియచెప్పండి. అఖర్లేని మొహమాటాలు పెట్టుకోకండి.
సర్దడం మొదలుపెట్టండి ఈ రోజునుండే !! చాలా టైముంది అని మాత్రం అనుకోకండి. ఉందా? హాయిగా ఫ్రీ బర్డ్ లా ఉండండి. జీవితాన్ని మీకు నచ్చినట్లు ఎంజాయ్ చేయండి.ఇప్పటివరకూ పట్టుక్కూర్చున్న బాధ్యతలను వదిలేయండి. కాస్త కఠినంగానే ఉండండి. ఏం ఫర్వాలేదు. రోజు రోజూ , పూట పూటా ఎంజాయ్ చేయండి.
హ్యాపీగా ప్రయాణానికి సిద్ధం కండి. మంచి మంచి అఫర్మేషన్స్ ఇచ్చుకోండి. మనసా వాచా హృదయం లోంచి ఒక మంచి మాట మాట్లాడండి. కోపాలు, తాపాలు పూర్తిగా మర్చిపోండి. అది వాళ్ళ సంస్కారం అనుకోండి. చిన్నవాళ్ళని పైకి రావాలని మనసారా దీవించండి తప్పితే దెప్పకండి.
మీరు వెళ్ళిపోయాక కూడా , మిమ్మల్ని కనీసం ఒకరో, ఇద్దరో ఆదర్శంగా తీసుకోవాలని, మీ మరణానంతరం ఇల్లు గొడవలతో, చికాకులతో కాకుండా ప్రశాంతంగా ఉండేలా చేసే బాధ్యత కూడా మీదే సుమీ !!
6 months ago | [YT] | 0
View 0 replies
Kirthi Cravings
ఇది ఒక భార్య తన భర్త అకాల మరణం తరువాత రాసిన భావోద్వేగభరితమైన, భావప్రధమైన మరియు జీవితాన్ని నేర్పే ఉత్తరం. దయచేసి దీన్ని పూర్తిగా చదవండి మరియు అవసరమైన వారికి షేర్ చేయండి.
---
ఒక భార్య రాసిన ఉత్తరం – భర్త యాక్సిడెంట్లో చనిపోయిన తర్వాత
(నిజమైన సంఘటన ఆధారంగా)
"నా భర్త మరణించిన తర్వాత నేర్చుకున్న పాఠాలు"
మనం ఎప్పుడూ అనుకుంటుంటాం – మేము ఎప్పటికీ బతుకుతాము.
చెడు సంఘటనలు ఎప్పుడూ ఇతరులకే జరుగుతాయి అనుకుంటాం.
కాని అదే విషాదం మన మీదకు వచ్చినప్పుడు, జీవితం ఎంత అస్థిరంగా ఉందో అప్పుడు మాత్రమే తెలుస్తుంది.
నా భర్త ఒక ఐటీ ప్రొఫెషనల్ – టెక్నికల్ పనుల్లో చాలా శ్రద్ధ.
నేను ఒక చార్టర్డ్ అకౌంటెంట్.
మీరు ఊహించవచ్చు – పర్ఫెక్ట్ కపుల్ అనిపించేవాళ్లం.
నా భర్త టెక్నికల్ కావడంతో తన జీవితం అంతా ల్యాప్టాప్లోనే ఉండేది –
తన “to-do list”, ఇ-బిల్లులు, బ్యాంక్ స్టేట్మెంట్లు, ఇమ్పార్టెంట్ పాస్వర్డ్స్ కోసం "IMPWDS" అనే ఫోల్డర్ కూడా ఉండేది.
ల్యాప్టాప్కే పాస్వర్డ్ ఉండేది.
అన్నీ ఆల్ఫాన్యూమరిక్ మరియు స్పెషల్ క్యారెక్టర్స్ తో ఉండే పాస్వర్డ్లు – కనుక గెస్ చేయడం అసాధ్యం.
ఆఫీస్ పాలసీ ప్రకారం ప్రతి 30 రోజులకు పాస్వర్డ్ మార్చాలి.
ప్రతి సారి నేనడిగేవాడిని – "ఈ సారి పాస్వర్డ్ ఏమిటి?" – కానీ గుర్తుపెట్టుకునే ప్రయత్నం చేసేదాన్ని కాదు.
మీకు అనిపించవచ్చు – నేను చార్టర్డ్ అకౌంటెంట్ కాబట్టి అన్ని విషయాలు సక్రమంగా డాక్యుమెంటెడ్గా ఉంటాయని.
కానీ నమ్మండి – ఆఫీస్ పేపర్లలో ఎంత క్రమంగా ఉన్నా, హౌస్హోల్డ్ విషయాల్లో అంతే నిర్లక్ష్యం చేస్తాము.
ఇంటి పనులు ఎప్పుడూ రేపటికి వాయిదా వేస్తూ ఉంటాము.
ఒక రోజు నా భర్త ఆఫీసు నుంచి తిరిగి వస్తూ రోడ్ యాక్సిడెంట్లో చనిపోయాడు. అతని వయస్సు కేవలం 33 ఏళ్ళు.
ల్యాప్టాప్ క్రాష్ అయిపోయింది – అందులోని సమాచారం అంతా పోయింది.
ఫోన్ పూర్తిగా ధ్వంసమైంది.
కాని ఇది కేవలం ఆరంభం మాత్రమే…
9 ఏళ్ల పెళ్లి జీవితం – పిల్లలు లేరు – మేమిద్దరం మాత్రమే. ఇప్పుడు నేను ఒంటరిగా ఉన్నాను.
నా ప్రొఫెషనల్ నాలెడ్జ్ కొంతవరకు ఉపయోగపడింది – కాని పూర్తిగా కాదు.
ఆయన బ్యాంక్ అకౌంట్స్లో నామినేషన్ లేదు.
ఇన్సూరెన్స్లో నామినీ ఆయన తల్లి – ఆమె రెండు సంవత్సరాల క్రితమే మరణించారు.
ఇమెయిల్ పాస్వర్డ్ నాకు తెలియదు.
ఏ బిల్లులు స్టాండింగ్ ఇన్స్ట్రక్షన్తో పేమెంట్ అవుతున్నాయో కూడా తెలియదు.
ఆఫీస్ సంబంధిత పనులు మరింత క్లిష్టంగా మారాయి —
ఇటీవలే ఆయన విభాగం మారింది, ఎవరికి రిపోర్ట్ చేస్తున్నారో కూడా నాకు తెలియదు.
ఫోన్ అలవెన్స్ క్లెయిమ్ చివరిసారి ఎప్పుడు చేసారో కూడా తెలుసుకోవడమే ఓ టాస్క్ అయింది.
ఇఎంఐ మీద కొనుకున్న ఇల్లు ఇప్పుడు భారంగా మారింది.
ఇన్సూరెన్స్ తీసుకోకుండా, అదే డబ్బుతో ప్రీపేమెంట్ చేద్దాం అనుకున్నాం —
ఒకరు సంపాదన ఆపితే ఏమవుతుందో అప్పుడే తెలిసింది!
ఇప్పుడు ప్రతిదీ ఓ ప్రశ్న —
డెత్ సర్టిఫికెట్, ఎఫ్ఐఆర్, పోస్ట్మార్టం రిపోర్ట్ —
ప్రతి ప్రభుత్వ కార్యాలయంలో ఫారాలు, ఇండెమ్నిటీ బాండ్, నోటరీ, సాక్షులు, ఒప్పంద పత్రాలు…
బైక్, కారు, భూమి, ఇల్లు — ఇవన్నీ వేర్వేరు ఆస్తులు అని అప్పుడు తెలిసింది.
బైక్ ట్రాన్స్ఫర్ చేయాలంటే లీగల్ ప్రాసెస్ పూర్తి చేయాలి.
సక్సెషన్ సర్టిఫికెట్ పొందడం వేరే సమస్య.
తర్వాత మొదలైంది పేరు మార్పు ప్రక్రియ — గ్యాస్ కనెక్షన్, కరెంట్ మీటర్, ఇల్లు, వాహనం, ఇన్వెస్ట్మెంట్లు, నామినేషన్…
నేను పూర్తిగా చిదురుముడిగా అయ్యాను.
విలాపించేందుకు కూడా సమయం లేకపోయింది —
పత్రాల కోసం జరుగుతున్న పోరాటమే జీవితాన్ని మింగేసింది.
జీవితం అంటే ఎంత తేలికగా తీసుకున్నానో అప్పుడు అర్థమైంది.
“నేను ఒక CA అయినా ఇన్ని కష్టాలు పడుతున్నానంటే, ఓ సాధారణ గృహిణి పరిస్థితి ఏమవుతుందో!” అనిపించింది.
అప్పుడు ఒక ఫ్రెండ్ చెప్పారు –
“ఇప్పుడు నువ్వు ఒంటరిగా ఉన్నావు. నీ పేర మీద విల్ లేకపోతే, ఇతర బంధువులకూ ఆస్తులపై హక్కు ఉంటుంది...”
అప్పుడు తెలిసింది – విల్ (ఇచ్చాపత్రిక) ఎంత ముఖ్యమో!
కొన్ని నెలల క్రితం ఎవరో ఇలా చెప్పేవాళ్లు అంటే నవ్వేదాన్ని.
కాని ఇప్పుడు జీవితం పూర్తిగా మలుపు తిరిగింది.
---
జీవితం నన్ను నేర్పిన పాఠాలు మీతో పంచుకుంటున్నాను
ఎందుకంటే మన తర్వాత మన కుటుంబానికి తలనొప్పులు కాకుండా చేయడం మన బాధ్యత.
---
1. నామినేషన్లు చెక్ చేయండి
• బ్యాంక్ ఖాతాలు
• ఫిక్స్డ్ డిపాజిట్లు, ఎన్ఎస్సీలు
• లాకర్లు
• డీమాట్ అకౌంట్లు
• లైఫ్/వాహన/ఆస్తి ఇన్సూరెన్స్
• ఇన్వెస్ట్మెంట్లు
• పీఎఫ్ మరియు పెన్షన్ ఫారాలు
పాత నామినేషన్లను మార్చడం మర్చిపోతాం — తల్లిదండ్రుల పేర్లు ఉంటాయి, వారు అప్పటికే చనిపోయినపుడు కూడా.
---
2. పాస్వర్డ్లు
ప్రతి విషయానికీ పాస్వర్డ్ అవసరం –
ఇమెయిల్, బ్యాంకింగ్, ల్యాప్టాప్...
మీరు లేరు అంటే, మీ సిస్టమ్ యాక్సెస్ చేయడం ఎవరి వల్ల అవుతుంది?
పాస్వర్డ్లు ఎక్కడైనా సురక్షితంగా రాసి ఉంచండి.
---
3. ఇన్వెస్ట్మెంట్లు
ప్రతి సంవత్సరం ట్యాక్స్ సేవింగ్ కోసం ఇన్వెస్ట్ చేస్తాం —
మీ వద్ద వాటి లిస్ట్ ఉందా?
అది కూడా ఎవరూ యాక్సెస్ చేయలేని ల్యాప్టాప్లోనే ఉందా?
---
4. విల్
ఒక సాదా విల్ కూడా కుటుంబానికి పెద్ద సాయంగా ఉంటుంది.
ఇండెమ్నిటీ బాండ్, నోటరీ, ఎన్ఓసీ, సాక్షులు — ఇవన్నీ నుంచి విముక్తి.
---
5. లోన్లు మరియు బాధ్యతలు
కారు లేదా ఇల్లు కొనే సమయంలో ఇలా ఆలోచించండి –
“నేను లేకపోతే, నా కుటుంబం ఈ లోన్ని భరిస్తుందా?”
కావడం కుదరకపోతే, లోన్ ఇన్సూరెన్స్ తప్పకుండా తీసుకోండి.
---
6. డిజిటల్ ప్లాట్ఫామ్లను వినియోగించండి
బ్యాంకింగ్, ఇన్సూరెన్స్, మ్యూచువల్ ఫండ్లు మొదలైన అన్నింటికీ ఆన్లైన్ సదుపాయాలు అందుబాటులో ఉన్నాయి.
వాటిని వినియోగించి సమయం మరియు శక్తిని ఆదా చేయండి.
---
నా పోరాటం ఇప్పుడే మొదలైంది.
కాని మనమందరం ఈ చిన్న విషయాలను నేర్చుకుంటే, మన ప్రేమించినవారు మనం లేని తర్వాత తక్కువ బాధపడతారు.
భవిష్యత్తులో ఏం జరుగుతుందో ఎవరికీ తెలియదు —
కాని స్కౌట్స్ మోటో చెబుతుంది:
"ఎప్పుడూ సిద్ధంగా ఉండండి!"
---
దయచేసి ఈ లేఖను 3 సార్లు చదవండి.
ఎంతోమందికి పంపండి.
సినిమాలు, టీవీలు చూస్తూ గంటలుగా గడుపుతాం —
కాని మన కుటుంబ భద్రత కోసం 15 నిమిషాలు కేటాయించలేమా?
---
*ఇల్లు నడపడం అనేది కేవలం వంట చేయడం, శుభ్రపరిచే పని మాత్రమే కాదు*—
*ఆర్థిక విషయాలు, నిర్ణయాలను అర్థం చేసుకోవడం కూడా అంతే ముఖ్యమైన పని.*
6 months ago | [YT] | 0
View 0 replies
Kirthi Cravings
What Happens When the Sun Walks Into a Cave?
This simple story might just change the way you see your life.
A Story about Inner Light
One day, the Sun and a Cave had a conversation.
The Cave, having lived in darkness forever, didn’t understand what “light” meant.
The Sun, having never experienced darkness, couldn’t understand what the Cave was talking about. So, they decided to switch places.
The Cave went up and stood in the Sun’s world. It was stunned.
“Now I get it,” it said. “This is so warm, bright and full of life!”
Then the Sun entered the Cave.
After a moment, the Sun said, “I don’t see any difference.”
Why?
Because when the Sun entered, it brought its light with it. Even the deepest parts of the Cave lit up. There was no darkness left to see.
Where there is light, darkness simply cannot exist.
There’s a beautiful saying: “The enlightened can never be thrown into darkness. They carry their heaven within them.”
When we are full of doubt, fear or negativity, we become like the Cave, hollow inside, no matter what’s around us.
But when we are filled with light, there is hope, kindness, joy and we become like the Sun. Even in the worst situations, we still find something good. We become a light for others too!
Let’s choose to be like the Sun. Carry your light within.
Be the one who uplifts, inspires and changes the atmosphere just by showing up.
Let’s be that light. Let’s make a difference.
Let’s Pause and Reflect:
Am I walking into situations as a source of light or waiting for someone else to bring it?
When faced with negativity or challenges, do I absorb the darkness or transform the space with my energy?
What are the thoughts, habits, or emotions keeping me stuck in the ‘cave’ mindset?
Good Morning 🌄
8 months ago | [YT] | 0
View 0 replies
Kirthi Cravings
9 months ago | [YT] | 0
View 0 replies
Kirthi Cravings
రైల్వే స్టేషన్ లో వెయింగ్ మిషన్ ఎక్కడానికి 10 పైసల బిళ్ల కోసం మారాం చేసిన జెనరేషన్ మనది . ఇంటి ముందు కొచ్చే పాల ఐసు 10 పైసలూ, ఫ్రూట్ ఐసు 5 పైసలూ నూ.
SSC పాసవగానే టైప్ ఇన్ స్టిట్యూట్ కి పేపర్లు గుండ్రంగా చుట్టుకుని వెళ్లిన తరం మనది . అద్దెకి బుక్స్ (నవలలు ) తెచ్చుకుని చదువుకున్న తరం మనది. సినిమా హాలు క్యూలో పాటల పుస్తకాలు కొనుక్కుని బట్టీలు పట్టిన కాలం మనది.
గెజిటెడ్ ఆఫీసర్లు అయినా, కాలేజీ లెక్చరర్స్ అయినా సైకిళ్లు తొక్కుకుని ఆఫీస్ లకు వెళ్లిన రోజులవి. అందుకే డ్రాయింగ్ రూమ్ జిమ్ములలో సైకిల్ తొక్కే అవసరం పడేది కాదు.
చేబదుళ్లకి కాదేదీ అనర్హం. పిన్నిగారింట్లోంచి గ్లాస్ తో చెక్కర అయినా, స్పున్ తో కాఫీ పొడైనా, బాబాయ్ గారి రేలీ సైకిల్ అయినా, పక్కింటి అన్నయ్య జామెంట్రీ బాక్సూ , స్కూల్లో డ్రామాకి ఎదురింటి అక్కయ్య జడగంటలూ అయినా.
అప్పు పుట్టని పచారీ షాపులూ బట్టల కొట్టులూ వుండేవే కావు. రేషన్ షాపుల్లో పంచదార కోసం, కిరసనాయిల్ కోసం క్యూ లో నిలబడి డ్యూయెట్లూ, పాలసీసా కోసం బూతుల దగ్గర నిలబడినప్పుడు లవ్ లెటర్స్ ఎక్స్చేంజ్ లు జరిగేవి.
ఇంటి ముందుకు
కోతులాడించేవాడు, పాములాడించేవాడు, గంగిరెద్దులాడించేవాడు,ఎలుగు బంటిని తెచ్చేవాడు, చిలక జోస్యం చెప్పేవాడు, వానల్లు పడాలి వాన దేవుడా అని కప్పలకి పెళ్లిళ్లు చేసే వాళ్లు కాలాన్ని బట్టి వచ్చి వినోదం అందించే వాళ్లు. మేకప్పులు అంటే తెలీని రోజుల్లో మొహాలకి గులాబీ రంగులేసుకునొచ్చి, ఇళ్ల ముందు సినిమా పాటలకి డాన్స్ లాడే వారు. గారడీల వాళ్లు బాలన్సింగ్ ఎలాగో పైన తాడు మీద చిన్న పిల్లలని నడిపిస్తూ చూపించే వాళ్లు. మూలికలూ, పసర్లూ అమ్మేవాళ్లు తాము నయం చెయ్యలేని రోగం లేదనే వాళ్లు. బస్టాండ్ లో చెవి గులిమిలు తీస్తామనే పెట్టెలతో తిరిగే వాళ్లూ. ఇళ్లముందు కొచ్చి సవరాలు కడతాం అనే వాళ్లూ.
వాళ్ల కోసం టిన్నుల్లో జుట్టు వూడితే దాచుకున్న వాళ్లూ వుండేవారు. "దువ్వెన్నలు, బొట్లు, కాటుక పెట్లు, ఇయర్ పిన్లు, రబ్బర్ గాజులు, రిబ్బన్లహో". అంటూ పెట్టె నెత్తిన పెట్టుకొచ్చే వాళ్ల దగ్గర దొరకని ఫ్యాన్సీ వస్తువుండేది కాదు. "పాత బట్టలకి స్టీల్ సామాన్లిస్తాం". అన్న వాళ్లు వచ్చి ఎన్నేసినా, ముందు చూపించినా గంగాళం కాకుండా, ఆఖర్న చూపించిన గిన్నె ఇచ్చి పోయేవాళ్లు. గోతాముడు పాత బట్టలొదిలిపోయేవి. కత్తికి సాన పెడ్తాం, నవార్లు నేస్తాం. పరుపులేకుతాం. గిన్నెలకి సొట్టలు తీస్తాం. బంగారు వెండి వస్తువులకి పాలిష్ పెడతాం. అరువు మీద చీరలిస్తాం అంటూ ఇంటి ఇల్లాళ్లని ఊపిరి తీసుకోనిచ్చే వాళ్లు కారు. ఇంక ముగ్గు అమ్మే వాళ్లూ, ఉప్పు అమ్మేవాళ్లూ, కూరలూ పండ్లూ అమ్మే వాళ్లూ సరేసరి.
మాదా కబళం వాళ్లు "అన్నం వుంటే పెట్టమ్మా నీ కొడుకులు, బిడ్డలు, మనవలు సల్లంగుండ" అంటూ టైముల వారీగా వచ్చే వాళ్లు... సాయంత్రం 8 గంటల బిచ్చగాడొచ్చి వెళితే మా నానమ్మ మాత్రలేసుకునేది..
రేడియోలో బినాకా గీత్ మాలా ఊహల రెక్కలు విప్పేది. భూలే భిస్రే గీత్ అమర లోకాల్లో విహరింప చేసేది. రహస్య ప్రేమలు, అచ్చట్లు, ముచ్చట్లు... "ఏమిటో" అనుకోవడాలు ప్రొద్దుట సంస్కృత వార్తలు 'ఇతి బలదేవానంద సాగరహా 'తో ప్రారంభం అయితే ఈ మాసం పాటలూ కార్మికుల కార్యక్రమాలూ సంక్షిప్త శబ్ద చిత్ర ప్రసారాలూ..వివిధ భారతి మీరుకోరిన పాటలూ..పండితులచే నిర్మించబడ్డ నాటకాలూ..వావ్ రేడియో స్వర్ణ యుగం అది!
అప్పట్లో పేపరు చదువుతూ కాఫీ తాగని మనుషులు అరుదు..ఇంగ్లీష్ పేపర్ చదువుతే లాంగ్వేజ్ ఇంప్రూవ్ అయినట్లే, దూర్దర్శన్ లో ఇంగ్లీష్ వార్తల వల్ల ప్రొనౌన్సియేషన్ నేర్చుకున్నాం.. తాతయ్యలకీ దూరపు చుట్టాలకీ ఉత్తరాలు రాస్తూ లెటర్ రైటింగులు నేర్చుకున్నాం.... ఉభయకుశలోపరి ఎక్కడ పెట్టాలో, గంగాభాగీరధీ సమానురాలైన ఎప్పుడు వాడాలో తెలుసు కున్నాం!
ఎన్నని చెప్పగలం ఆ పాత మధురమైన జ్ఞాపకాలు.... ఇప్పటికి ఎప్పటికి మా గుండెల్లో నిలిచిపోయి మా గుండెలు అగిపోయేవరకు మాతో వెన్నుండి మమ్మల్ని నడిపిస్తున్న గుర్తులు.
ఇప్పటి కాలం పిల్లలకు
అమ్మ చేతి మురుకులు లేవు
అలసట లేని పరుగులు లేవు
ఎత్తరుగులు మొత్తం పోయే
రచ్చబండలూ మచ్చుకు లేవు
వీధిలో పిల్లల అల్లరి లేదు
తాతలు ఇచ్చే చిల్లర లేదు
ఏడు పెంకులు ఏమైపోయే
ఎద్దు రంకెలు యాడకి పోయె
ఎక్కడా వెదురు తడికెలు లేవు
ఏ తడికకీ భోగి పిడకలు లేవు
కూరలమ్మే సంతలు లేవు
పెరుగులమ్మే ముంతలు లేవు
బువ్వా లాటల విందే లేదు
గవ్వలాటలు ముందే లేదు
కుప్పిగంతులు లేనే లేవు
కళ్ళ గంతలు కానే రావు
డ్రింకు మూతల గోలే లేదు
బచ్చాలాడే ఇచ్చా లేదు
కోతి కొమ్మచ్చి ఏమైపోయే
అవ్వా అప్పచ్చి ముందే పాయె
గూటీ బిళ్ళా గూటికి పోయే
తొక్కుడు బిళ్ళకు రెక్కలు వచ్చె
గచ్చకాయలు మచ్చుకు లేవు
చింత పిక్కలు లెక్కకూ లేవు
ధారగా కారే ముక్కులు లేవు
జోరుగా జారే లాగులు లేవు
కొబ్బరి పుచ్చు కొరుకుడు లేదు
కొండముచ్చుని కెలుకుడు లేదు
బట్టన మురికి అంటక పోయె
మనసుకి మురికి జంటగ చేరె
కాకి ఎంగిలి కరువై పోయే
భుజాన చేతులు బరువై పోయె
అన్ని రంగులూ ఏడకో పోయె
ఉన్న రంగులూ మాసికలాయె
దానికితోడు కరోనా వచ్చె
బళ్ళూ, గుళ్ళూ మూసుక పోయె
బడిగంటల ఊసే లేదు
బడికి పోయే ధ్యాసే లేదు
మూతులన్నీ మాస్కుల పాలు
చేతులన్నీ సబ్బుల పాలు
ఆన్ లైన్ లో పాఠాలాయె
అర్థం కాని చదువులాయె
ప్రశ్నలకు జవాబులుండవు
కొన్నాళ్ళకు ప్రశ్నలే ఉండవు
ప్రస్తుత బాల్యం వెలవెల పోయె
దానికి మూల్యం ప్రస్తుత మాయే
రేపటి సంగతి దేవుడి కెరుక
నేటి బాలలకు తప్పని చురక
బాలానందం లేని నేటి జీవితం
మానవాళికే మాయని మరక.
అందుకే మన తరం అదృష్టవంతులమ్*!
1950 -70 లో పుట్టిన మనం ఒక ప్రత్యేక తరానికి చెందిన వాళ్ళం. చాలా సాధారణ స్థాయి బళ్ళో చదువుకున్నా, దాదాపు మన తరం వాళ్ళు అన్ని విషయాలలో నిష్ణాతులుగా కనిపిస్తారు.
ఆంగ్ల మాధ్యమంలో చదువుకోకున్నా, మాకు ఆ భాష మీద ఉండే పట్టు అమోఘం. ఒక్క ఆంగ్లమే కాదు మేము చదువుకొన్న ప్రతి విషయంలో ఎంతో ప్రతిభ చూపించేవాళ్ళము. లెక్కలు, సామాన్య శాస్త్రం, సాంఘిక శాస్త్రం ఇంకా అనేక విషయాలు ఎంతో శ్రద్ధతో నేర్చుకునేవాళ్ళము. పోటీ చాలా ఎక్కువ ఉన్న ఈ రోజుల్లో అదేమంత గొప్ప విషయంగా కనపడకపోవచ్చు, కానీ ఆనాడు ఉన్న *సామాజిక -ఆర్థిక* పరిస్థితులకు మేము సాధించింది చాలా ఎక్కువ అనే చెప్పుకోవాలి. దాదాపు ప్రతీ కుటుంబంలో కనీసం నల్గురు నుండి ఆరుగురు పిల్లలు ఉండేవాళ్ళు. *ఇంత పెద్ద కుటుంబం కేవలం తండ్రి సంపాదన పైనే ఆధార పడేది...* అంటే అందరికీ కడుపునిండా తిండి దొరకటమే కష్టం అయ్యేది. *పొద్దున్నే చద్దన్నం, మధ్యాహ్నం మామూలు భోజనం ఉండేది. రాత్రికి కూడా అంతే.* పండగ రోజుల్లో మాత్రం కాస్త ప్రత్యేకంగా ఉండేది. బొగ్గుల కుంపటిలోనో, కట్టెల పొయ్యిలోనో వంటలు చేసి, ఇంత మంది పిల్లలను పెంచిన *ఆ నాటి తల్లుల ఋణం ఎంత ఇచ్చినా తీర్చుకోలేము.*
దాదాపు అందరం భట్టిపంతుల బడిలోనో ప్రభుత్వ ఉచిత పాఠశాలలోనో చదువుకొన్న వాళ్ళమే. మన లో చాలా మంది డిగ్రీ చదువులకు వెళ్లేవరకూ చెప్పులు కూడా లేకుండా నడిచిన వాళ్ళమే!
ఆ రోజుల్లో చాలా సాధారణంగా ఉండేది. బడి చదువులు అయిన వెంటనే తల్లి-దండ్రులు తమ బిడ్డలకు ఏదో ఒక ప్రభుత్వ ఉద్యోగం వస్తే చాలు అనుకునేవాళ్ళు. ఆ రోజులల్లో ప్రభుత్వ డిగ్రీ చేసి PG చేసిన వాళ్ళు తక్కువే.
మా తరం వాళ్లకి సినిమా, రేడియో తప్ప వేరే వినోదం ఉండేది కాదు. *పావలా/అర్ద రూపాయి ఇచ్చి నేల, బెంచి టిక్కెట్ కొనుక్కుని తెరకు దగ్గరగా కూర్చొని చూసిన సినిమాలు ఎన్నో.* అదీ కాకుండా, రేడియోలో పాత కొత్త పాటలు వినటం ఎంతో ఇష్టంగా ఉండేది. ఘంటసాల వెంకటేశ్వరరావు, పిఠాపురం నాగేశ్వరరావు , మాధవపెద్ది సత్యం, సుశీల, లీల, జిక్కీ గార్లు పాడిన తెలుగు పాటలు అంటే పడి చచ్చేవాళ్ళం ఇక హిందీ పాటల విషయానికొస్తే, పాటల ట్యూన్ ని బట్టి సంగీత దర్శకులెవరో చెప్పే వాళ్ళం. SD బర్మన్, నౌషాద్, మదన్ మోహన్, శంకర్ జైకిషన్, లక్ష్మీ కాంత్ ప్యారేలాల్,కళ్యాణ్ జీ ఆనంద్ జీ ... ఒకరేమిటి, ఎన్ని పేర్లు చెప్పుకోవాలో తెలియదు. ఈ సంగీత సామ్రాట్టులు అందించిన పాటలు ఈనాటికీ శ్రోతల హృదయాలలో చిరస్థాయిగా నిలిచి ఉన్నాయి.
మాకు ఉన్న మరో వినోదం పగలు గూటిబైళ్ల గోళీలాట ఏడుపెంకులాట బుచ్చలాట, రాత్రికి హరికథలు బుర్ర కథలు నాటకాలు చూడటం ఇదే వినోద కాలక్షేపం.
ఈ నాటికీ దాదాపు మనం అందరం
✌🏻55- 70 సంవత్సరాలు పూర్తి చేసుకున్నవాళ్ళమే. జీవితంలో ఉన్నత ఉద్యోగాలు, వ్యాపారాలు చేసుకున్నవాళ్ళమే. పిల్లలను పై చదువులు చదివించి ప్రయోజకుల్ని చేసినవాళ్ళమే! అయినా ఉత్సాహం ఏమాత్రం తగ్గక ఇంకా యువకుల్లా కనిపిస్తున్నవాళ్ళమే. ఈ వయసులో కూడా మన చిన్నప్పటి స్నేహితులను పేరు పేరునా గుర్తుంచుకున్న వాళ్ళమే.
*ఆహా! జ్ఞాపకాల దొంతర అంటే ఇదీ!! అచ్చంగా మన బాల్యాన్ని మనమే చూసుకున్నట్టు ఉంది కదా.!*
9 months ago | [YT] | 1
View 1 reply
Kirthi Cravings
The little boy came from school on Saturday and told his father, my teacher has given us home-work to Hug 10 people and tell them - "Be patient, trust life and I Love you".
The Dad said - "Ok, we will go to the Mall tomorrow morning and do it".
The child woke up all spirited up in the morning, got ready. Went to his Dad and said - "lets go!!"
The father said - "there is Heavy rainfall, I fear nobody might be there".
The Child still insisted. So the Father drove in the horrible rainy weather to the Mall.
They stood in the mall for 1 hour, and the little boy hugged 9 people.
His father then said - "now lets go, its raining heavily and we shouldn't get stuck!"
Sad the son went along with his father's orders. As they where driving past, the child pointed at a random house. Said - "please dad, just 1 person is remaining, I will go to that house and complete my homework"!
The father smiled and pulled the car over.
The child went to the door and began to ring the bell and pound the door strongly with his knuckles. He kept waiting. Finally the door was opened gently.
A lady came out with a very sad look and gently asked:
"What can I do for you, son?
With radiant eyes and a bright smile the child said:
"Ma'am my teacher has told to Hug 10 people and tell them - "Be patient, trust life and I Love you".
I have hugged 9. May I hug you and pass the message to you.
The Lady embraced him, and started crying profusely.
On seeing that the Boy's father came out of the car. He went to the lady and asked - "Any problem madam?"
She composed herself, took them inside, gave them a cup of tea and then told his father -
"My husband died a while ago leaving me totally alone in this world. Today morning the loneliness took over me. Since morning I have been thinking that this is the end of the road for me.
Then I took a chair and a rope to my bedroom and decided to end my life. As I was seeing the world for one last time, I begged for forgiveness to my Lord Krishn and then heard this knock. I thought to leave it. But then nobody comes to visit me.
When I opened the door, I couldn't believe what my eyes saw this little child. And when he said , "Be patient, trust life and I Love you".
I knew it was a message from God.
Suddenly I realised I don't want to die anymore, and have decided to make something productive of my life.
REMEMBER - Give positive thoughts to people.
Tell them you stand by them.
And even if nothing, just listen to them.
You could be the medium that saves a life.!
1 year ago | [YT] | 1
View 0 replies
Load more